บทที่ 46 - การขูดรีด

บทที่ 46 - การขูดรีด

"เป็นไง ไข่มุกที่ข้างมมา คุณภาพใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ"

โนอาห์มองดูชายหนุ่มที่เปียกโชกไปทั้งตัว น้ำหยดติ๋งๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ก้มลงมองไข่มุกที่เกลื่อนกลาดเต็มลานสวนดอกไม้ แต่ละเม็ดกลมเกลี้ยงแวววาว ดีพอที่จะนำไปทำเครื่องประดับได้เลย

"แค่นี้เองเหรอ"

แสงอรุณรุ่งอาบไล้ร่างชายหนุ่มจนเกิดประกายสีทอง ทำให้เงาที่ทอดยาวดูสูงใหญ่กว่าปกติ แต่ในสายตาของลูกมังกร ผู้ชายคนนี้ยังคงมีความซื่อบื้อเหมือนสมัยเด็กไม่เปลี่ยน แม้จะผ่านการฝึกฝนมาสองปีก็ยังลบภาพนั้นไม่ออก ดูท่าทางเจ้านี่คงแช่น้ำงมหาของมาทั้งคืนแน่ๆ

"ปริมาณแค่นี้น่าจะไม่ถึงสามร้อยชั่งด้วยซ้ำ ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบที่ข้าต้องการเลย"

"หา!"

ชายหนุ่มที่หวังจะได้รับคำชมถึงกับอ้าปากค้าง ไข่มุกที่กองอยู่บนพื้นพวกนี้ เขาเป็นคนคัดมากับมือทีละเม็ด ถ้าจะเอาแค่ปริมาณให้ครบๆ ไป ของที่หาได้เมื่อคืนก็คงครบตามเป้าไปนานแล้ว

"ตอนนี้เจ้าพักก่อนได้ แต่พอหายเหนื่อยแล้ว ก็ลงน้ำต่อไปซะ"

โนอาห์ในตอนนี้สวมบทบาทเป็นหัวหน้าทาสจอมโหดผู้ขูดรีดแรงงาน ไม่สิ ทาสในเมืองเอลิเซียมตอนนี้ยังไม่น่าเวทนาขนาดนี้เลย

เพราะทาสในเมืองไม่ต้องทำงานกะดึก แถมตอนกลางวันยังจัดสรรเวลาทำงานได้เองตามความเหมาะสม ทุกผลงานที่ทำจะถูกเปลี่ยนเป็นคะแนนสะสม พอครบกำหนดก็ไถ่ตัวเองเป็นอิสระได้

ด้วยเหตุนี้ ทาสในเมืองเอลิเซียมและพื้นที่รอบๆ จึงขยันขันแข็งกันมาก ไม่ต้องคอยจี้ ไม่ต้องมีคนคุมถือแส้ไล่ตี แค่มีคนคอยตรวจรับงานก็พอแล้ว

"อ้อ จริงสิ เจ้าจะทยอยส่งไข่มุกมาก็ได้นะ แต่คุณภาพต้องห้ามต่ำกว่านี้นะ อย่าเอาพวกเกรดต่ำมาย้อมแมวข้าล่ะ"

"โนอาห์ ทำไมเจ้ายิ่งโตยิ่งเรื่องมากแบบนี้ นี่ข้าตั้งใจคัดมาสุดฝีมือเลยนะ ร้องว้าวสักคำให้ชื่นใจหน่อยไม่ได้หรือไง"

ความคาดหวังที่จะได้รับคำชมจากมังกรทองพังทลายลงไม่เป็นท่า ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งแปะกับพื้น หมดมาดขุนนางผู้สูงศักดิ์ ปากก็บ่นอุบอิบไปเรื่อย

"ก็เจ้าเลื่อนขั้นแล้วนี่นา ขืนยังใช้มาตรฐานเดิมกับเจ้า ก็เท่ากับดูถูกเจ้าสิ"

"เจ้าเคยให้เกียรติข้าด้วยเหรอ ขนาดเรียกว่าพี่สักคำยังไม่ยอมเลย เรียกท่านพี่ก็ได้นะ"

เทเดลนอนแผ่หราอยู่บนพื้น ปล่อยให้ไข่มุกที่งมมาอย่างยากลำบากกลิ้งไปมาอยู่รอบตัว

ภาพของเขาในตอนนี้ช่างแตกต่างจากชายหนุ่มขี้เมาผู้สิ้นหวังเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าความโศกเศร้าจากการสูญเสียเพื่อนนักผจญภัยได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เขากลับมาเป็นลูกชายขุนนางบ้านนอกที่หยอกล้อเล่นหัวกับมังกรทองคนเดิมแล้ว

"เชิญนอนฝันกลางวันไปเถอะ ในฝันอยากได้อะไรก็มีหมดแหละ"

โนอาห์ไม่ได้แปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วหน้ามือเป็นหลังมือภายในวันเดียวของชายหนุ่ม

ผู้ชายก็เป็นสิ่งมีชีวิตแบบนี้แหละ ต่อให้เจอเรื่องเลวร้ายจนใจพังแค่ไหน พอได้ระบายได้แหกปากร้องไห้จนพอใจ วันรุ่งขึ้นก็แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมยืนหยัดรับแสงตะวันวันใหม่ได้เสมอ

มันไม่ใช่ว่าลืมหรือไม่ได้ใส่ใจจริงๆ หรอก แค่ฝังมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็นก็เท่านั้น ลูกผู้ชายจะยอมให้ใครเห็นน้ำตาบ่อยๆ ได้ที่ไหน

โนอาห์ปลอบคนไม่เป็น และในฐานะมังกรทอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องมานั่งคิดหาวิธีปลอบใจสิ่งมีชีวิตอายุสั้นที่สะดุดล้มในขั้นตอนการเติบโต

แต่ลูกมังกรรู้วิธีหนึ่ง นั่นคือใช้งานให้หนักเยี่ยงสุนัขจนไม่มีแรงจะยืน ต้องลงไปคลานกับพื้น ถึงตอนนั้นสมองก็คงไม่มีแรงเหลือไปคิดฟุ้งซ่านแล้ว

"ได้เลย ข้าจะนอนตรงนี้แหละ ถ้าไม่ฝันถึงเจ้า เจ้าต้องรับผิดชอบนะ"

"ตื่นแล้วก็ไสหัวไปงมไข่มุกที่แม่น้ำซะ"

มังกรทองออกคำสั่งใช้งานลูกชายระดับตำนานและพี่ชายในนามได้อย่างหน้าตาเฉย ส่วนชายหนุ่มที่ผ่านการพลัดพรากมาหมาดๆ ก็ยินยอมพร้อมใจที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการแช่น้ำในหุบเขา

แต่เทเดลที่เป็นถึงระดับทองคำรุ่งโรจน์ ตามหลักแล้วต่อให้คัดไข่มุกประณีตแค่ไหน ก็ไม่น่าจะใช้เวลานานขนาดนั้น ทว่าผ่านไปครึ่งเดือน เขาก็ยังทำกิจวัตรเดิมซ้ำๆ แม้ว่าไข่มุกที่ส่งมาให้โนอาห์จะเกินสามพันชั่งไปนานแล้วก็ตาม

หนึ่งคนหนึ่งมังกรต่างรู้กันดี แต่ไม่มีใครพูดอะไร โนอาห์ที่เป็นฝ่ายได้รับผลประโยชน์ก็นั่งยิ้มรับทรัพย์ ส่วนเทเดลที่เป็นฝ่ายลงแรงก็ต้องการที่พึ่งทางใจ

กิจกรรมนี้ดำเนินไปจนกระทั่งเมืองเอลิเซียมที่ตีนเขาเริ่มคึกคักขึ้นมา พิธีบรรลุนิติภาวะของเทเดล ในฐานะว่าที่ผู้สืบทอดตำแหน่งดยุกเพียงหนึ่งเดียว ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว

ด้วยบารมีของคัสเซียสที่เป็นตำนานหน้าใหม่ พิธีบรรลุนิติภาวะของลูกขุนนางคนหนึ่ง จึงกลายเป็นงานมหกรรมยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในดินแดนแถบนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เป็นตำนานเปิดบ้านต้อนรับแขกเหรื่ออย่างเป็นทางการ

นอกจากบรรดาขุนนางในเครือตระกูลออกัสตัสและขุนนางชายแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ที่มาแสดงความยินดีแล้ว ขั้วอำนาจใหญ่ๆ ในสหราชอาณาจักรเอริสโตเรียที่พอมีหน้ามีตา ต่างก็ส่งคณะทูตมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง

แม้แต่นอกอาณาจักร ก็ยังมีตัวแทนจากหลายกลุ่มอำนาจเดินทางมา เป้าหมายหลักคือการมาดูลาดเลาและทำความรู้จักกับตำนานคนใหม่ เพราะการกำเนิดของระดับตำนาน มักจะทำลายสมดุลอำนาจเดิมและส่งผลกระทบวงกว้างต่อพื้นที่โดยรอบเสมอ

"นี่ยังมีเวลาไปแม่น้ำอีกเหรอ"

เห็นเทเดลหอบไข่มุกกองโตมาให้อีกแล้ว โนอาห์ก็อดประหลาดใจไม่ได้

พูดกันตามตรง ช่วงนี้เขากินไข่มุกจนพุงกาง แต่ก็ยังไม่เบื่อ เพราะไข่มุกเป็นของโปรดที่ถูกปากมังกรทองสุดๆ

"ทำไมจะไม่มีล่ะ"

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเถาวัลย์ที่พวกภูตถักให้ด้วยท่าทางเกียจคร้าน มองดูเมืองด้านล่างที่เสียงเซ็งแซ่ขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่ยี่หระ

"ขุนนางแห่กันมาตั้งเยอะแยะ เขามาดูงานบรรลุนิติภาวะของเจ้า เจ้าที่เป็นพระเอกของงานจะไม่ไปต้อนรับหน่อยเหรอ"

"พอเถอะน่า โนอาห์ เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่าคนที่อยู่ตีนเขานั่นมาเพราะข้า"

ความคิดของเทเดลเปลี่ยนไปมาก ไม่ใช่แค่เพราะไปงมไข่มุกทุกวัน แต่เพราะเพื่อนนักผจญภัยที่เขาเคยรู้จักด้วย

เพื่อนส่วนใหญ่ที่เขายอมรับ พอรู้ฐานะจริงของเขา ก็เลือกที่จะอยู่ต่อและติดตามเขา ช่วงเวลานี้คนพวกนั้นเริ่มปรับตัวเข้ากับสถานะใหม่ได้แล้ว

กำแพงที่มองไม่เห็นจึงก่อตัวขึ้น ช่องว่างของพลังฝีมือยังพอไล่ตามกันทัน แต่ช่องว่างของชาติกำเนิดระดับลูกหลานตำนาน พยายามให้ตายก็ข้ามไปไม่ได้

เพื่อนที่เคยเรียกพี่เรียกน้อง วันนี้กลับกลายเป็นลูกน้องที่คอยพินอบพิเทา เอาอกเอาใจจนเกินงาม มันยากที่ชายหนุ่มจะรักษาสภาพจิตใจให้เหมือนเดิมได้

"อย่างน้อยก็มีส่วนหนึ่งที่มาเพราะเจ้านะ เช่นพวกขุนนางที่พาลูกสาวหลานสาวสวยๆ มาด้วยไง"

โนอาห์ยิ้มกริ่ม แซวอย่างนึกสนุก

"เอาอีกแล้วนะ"

ชายหนุ่มทำหน้าเอือมระอา

"หืม"

จู่ๆ มังกรทองก็ชะงักกึก หันขวับไปมองทางตีนเขา รูม่านตาสีทองหดวูบก่อนจะค่อยๆ ขยายออก ร่างกายที่เกร็งเขม็งผ่อนคลายลงอีกครั้ง

[จบแล้ว]