บทที่ 45 - เผ่าพันธุ์ในตำนาน

บทที่ 45 - เผ่าพันธุ์ในตำนาน

"บทสนทนาเมื่อกี้ พวกเจ้าได้ยินไปเท่าไหร่"

หลังจากมองส่งแม่บุญธรรมเดินจากไป โนอาห์ก็หันกลับมามองเหล่าภูตน้อยที่กำลังชะเง้อคอแอบมองมาจากแปลงดอกไม้ ตัวตนของพวกนางจืดจางเกินไป จนเขาและแม่บุญธรรมเกือบจะลืมไปเลยว่ามีพวกนางอยู่

"ไม่ได้ยินเท่าไหร่ค่ะ"

ภูตน้อยตนหนึ่งตอบเสียงอ้อมแอ้ม แต่เสียงของนางก็ถูกกลบด้วยเสียงที่หนักแน่นกว่าทันที

"ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย"

"ใช่ๆ ข้าฟังไม่ชัดเลยสักนิด"

"พวกเราไม่รู้อะไรทั้งนั้นค่ะ"

โนอาห์จ้องมองภูตจิ๋วเหล่านี้ เจ้าตัวเล็กพวกนี้มีนิสัย ความชอบ และสติปัญญาแตกต่างกันไป ถ้าพูดถึงความหลากหลายแล้ว ไม่แพ้เผ่าพันธุ์ทรงภูมิปัญญาเผ่าไหนเลย

"ไม่ว่าเมื่อกี้พวกเจ้าจะได้ยินไปเท่าไหร่ ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ไม่งั้นล่ะก็ ฮึ่ม!"

สุดท้าย ลูกมังกรก็แค่ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ไม่ได้พูดขู่ต่อ ในกลุ่มภูตน้อยนี้มีพวกหัวไวอยู่ไม่น้อย พวกนางคงตีความเอาเองได้

"ตกลงท่านพ่อปลุกสายเลือดอะไรขึ้นมากันแน่"

หลังขู่พวกภูตเสร็จ โนอาห์ก็เริ่มครุ่นคิดกับตัวเอง

บทสนทนาเมื่อครู่ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงจริงๆ ในฐานะมนุษย์ การได้ร่วมทางกับมังกรทอง และได้รับความไว้วางใจถึงขั้นฝากฝังลูกหลาน ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ความไม่ธรรมดา แค่เป็นคนดีมีคุณธรรมเฉยๆ ไม่มีทางที่มังกรทองจะยอมยกลูกตัวเองให้เลี้ยงแน่

แม่บุญธรรมเป็นจอมเวทที่มีพรสวรรค์เหนือคนทั่วไปมาแต่กำเนิด การได้รับการยอมรับจากมังกรทองก็ถือว่าสมเหตุสมผล แต่พ่อบุญธรรมล่ะ มีดีอะไร?

สถานะของผู้ใช้พลังสายต่อสู้ระยะประชิด ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นยังไง แต่พ่อบุญธรรมในตอนนั้น ไม่เพียงแต่จีบจอมเวทสาวพรสวรรค์สูงระดับเดียวกันติดแบบสบายๆ แต่ยังได้รับการยอมรับอย่างสูงจากมังกรทองอีกด้วย

เพราะถ้าว่ากันตามตรง คนที่พ่อแม่แท้ๆ ของโนอาห์ฝากฝังลูกให้คือคัสเซียส ไม่ใช่แม่บุญธรรม เพียงแต่เพราะทั้งสองอยู่ด้วยกัน เซลีน่าถึงได้รับความไว้วางใจนี้มาด้วย

คำตอบเดียวที่เป็นไปได้ คือสายเลือดที่พ่อบุญธรรมปลุกขึ้นมานั่นแหละ สายเลือดนี้เองที่สามารถทำลายอคติที่มีต่อผู้ใช้พลังสายกายภาพ ทลายกำแพงเผ่าพันธุ์ และทำให้แม้แต่มังกรทองผู้แสนหยิ่งยโสยังต้องมองใหม่

"ไททัน?"

คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว ก็ในเมื่อตัดยักษ์พายุออกไปแล้ว นอกจากเผ่าพันธุ์ที่ถูกจัดให้อยู่ในหมวดตำนานอย่างไททัน ยังจะมียักษ์แบบไหนที่เข้าเกณฑ์นี้ได้อีก?

ถึงจะเหลือเชื่อ แต่นี่คือคำตอบที่ทำให้อะไรหลายๆ อย่างที่ไม่สมเหตุสมผลกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลขึ้นมา

ทำไมพ่อบุญธรรมที่ยังไม่ทะลวงระดับ ถึงใช้พลังสายเลือดต้านรับระดับตำนานได้

ทำไมพ่อบุญธรรมที่เป็นแค่ระดับขอบเขตปรมัตถ์ ถึงมีสภาพเหมือนมังกรโบราณ ที่แทบจะหมดน้ำยาในการสืบพันธุ์ จนต้องพึ่งมหาเวทปาฏิหาริย์ที่มีผลข้างเคียงคาดเดายาก เพื่อให้มีทายาท

"เหลือเชื่อจริงๆ ตระกูลออกัสตัสไปเอาสายเลือดไททันมาจากไหน"

ถึงแม้ปัญหาคาใจหลายอย่างจะคลี่คลาย แต่ความไม่สมเหตุสมผลข้อใหญ่ที่สุดก็โผล่ขึ้นมา

นี่เป็นปัญหาที่โนอาห์คิดจนหัวแตกก็หาคำอธิบายไม่ได้ และเขาเดาว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเขาก็คงหาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน

เพราะไททันคือเผ่าพันธุ์ในตำนาน เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับไททันในตอนนี้ถูกจัดเป็นนิทานปรัมปราไปหมดแล้ว แม้แต่สำหรับเผ่าพันธุ์มังกรก็เช่นกัน

เผ่าพันธุ์ระดับเทพนิยายขนาดนี้ ยังมีสายเลือดหลงเหลืออยู่ในโลกวัตถุธาตุ แถมยังสืบทอดอยู่ในตัวมนุษย์ มันช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อสุดๆ

"แต่ว่า ตอนนี้มีแค่ท่านพ่อคนเดียวที่สืบทอดสายเลือดมา เทเดลไม่มีวี่แววว่าจะปลุกสายเลือดได้เลย แบบนี้มันก็ไม่ต่างกับสายเลือดขาดช่วงไปแล้วชัดๆ"

โนอาห์พักเรื่องที่คิดยังไงก็ไม่มีคำตอบไว้ก่อน แล้วหันมามองความจริง เขาก็อดส่ายหน้าไม่ได้

ต่อให้พ่อบุญธรรมปลุกสายเลือดได้ก็เปล่าประโยชน์ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสายเลือดเจือจางเลย แม้แต่สายเลือดที่ไม่สมบูรณ์นี้ ก็ยังส่งต่อให้ลูกหลานไม่ได้

ความรุ่งโรจน์ของไททัน คงไม่มีวันหวนคืนมาได้ อย่างน้อยก็ในโลกวัตถุธาตุที่เขาอยู่ หรือในมิติต่างๆ รอบข้าง ก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น

เพราะแม้แต่ในความทรงจำเผ่าพันธุ์ของเขา ข้อมูลเกี่ยวกับไททันยังมีแค่เศษเสี้ยว นั่นหมายความว่า ในช่วงหลายหมื่นปีที่ผ่านมา ไม่มีมังกรทองโบราณตัวไหนเคยเห็นไททันเลย

แม้แต่มังกรแท้จริงที่มีอายุขัยยาวนานที่สุด ก็ทำได้แค่ยืนยันว่ามีเผ่าพันธุ์เทพนิยายอย่างไททันอยู่จริง แต่จะไปเจอได้ที่ไหน ไม่มีมังกรตัวไหนรู้

"ฮ้าววว————"

ในขณะที่โนอาห์กำลังขุดคุ้ยข้อมูลในความทรงจำ ชายหนุ่มท่าทางสบายตัวก็เดินหาวหวอด บิดขี้เกียจเดินออกมาจากรังมังกร ดูเหมือนหมีสีน้ำตาลที่เพิ่งตื่นจำศีลไม่มีผิด

"ตื่นแล้วเหรอ"

"อืม"

ชายหนุ่มที่ดูยังมึนๆ ตอบรับสั้นๆ

"หลับสบายไหม"

"ไม่ได้หลับสนิทขนาดนี้มานานแล้ว"

ลมราตรีพัดโชยมาจากป่าเขา หอบเอากลิ่นหอมของดอกไม้มาด้วย แสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องทิวเขาสลับซับซ้อนไกลลิบปรากฏแก่สายตา ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ถ้านอนเต็มอิ่มแล้ว ก็รีบไปงมไข่มุกให้ข้าซะที!"

หางของโนอาห์สะบัดเบาๆ แต่กลับเกิดเสียงระเบิดของอากาศดังสนั่นดุจเสียงฟ้าผ่า การฟาดหางของมังกรยังคงเป็นการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดเสมอ

"หา?"

เทเดลตั้งสติไม่ทัน

"เจ้าลืมสัญญาที่จะงมไข่มุกสามพันชั่งให้ข้ากับมือไปแล้วรึไง"

"ไม่ได้ลืมสิ แต่ตอนนี้มันมืดแล้วไม่ใช่เหรอ"

ชายนุ่มนึกขึ้นได้ว่ารับปากอะไรไว้ตอนจะเข้ารังมังกร สีหน้าเจื่อนลงทันที พลางชี้มือไปที่ท้องฟ้าที่เริ่มมีดาวระยิบระยับ

"ทำไม? เป็นถึงระดับทองคำรุ่งโรจน์ยังจะกลัวความมืดอีกเหรอ"

"ไม่กลัวอยู่แล้ว"

เทเดลตอบสวนทันควัน

"งั้นรออะไรอยู่"

โนอาห์หรี่ตาลง

"ข้าไม่ได้กินไข่มุกฝีมือเจ้ามาตั้งนานแล้วนะ"

"รอแป๊บ"

คราวนี้ชายหนุ่มไม่หาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงอีก แสงแห่งพลังปราณพุ่งออกมาจากร่าง ทำให้ชุดคลุมหรูหราหนักอึ้งสะบัดพริ้ว

"ข้าขอแบบที่เจ้างมเองนะ"

"แน่นอน คนอื่นทำข้าไม่ไว้ใจหรอก"

สิ้นเสียงร่างของชายหนุ่มก็เหาะลอยขึ้นฟ้า พุ่งทะยานลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

"ชิ ไม่รู้จักประหยัดแรงเอาซะเลย"

มองดูชายหนุ่มที่หายลับไปจากสายตา โนอาห์ก็บ่นพึมพำ

นักรบระดับทองคำสามารถใช้พลังปราณที่สะสมและผ่านการผลัดเปลี่ยนมาแล้ว เพื่อสลัดหลุดจากแรงดึงดูดของโลกได้ แต่การบินของพวกเขาไม่ยั่งยืนเหมือนจอมเวท แต่ถ้าถึงระดับขอบเขตปรมัตถ์ สถานการณ์จะเปลี่ยนไป

"ทำไมถึงไม่ได้รับสายเลือดไททันมาบ้างนะ แค่นิดเดียวก็ยังดีแท้ๆ"

มองไปทางที่ชายหนุ่มจากไป มังกรทองก้มมองเมืองเบื้องล่างอย่างเหม่อลอย ก่อนจะบ่นออกมา

ไททันคือเผ่าพันธุ์ที่เทียบเคียงทวยเทพ แม้แต่ในความทรงจำของมังกร ก็ไม่มีไททันตนไหนแก่ตาย

ขอแค่สืบทอดสายเลือดมาได้สักนิด อายุขัยก็น่าจะยืนยาวพอๆ กับพวกเอลฟ์แล้ว

แต่ไม่มีเลย ชายหนุ่มเป็นมนุษย์แท้ๆ บริสุทธิ์ผุดผ่อง สายเลือดบริสุทธิ์จนมังกรทองยังหงุดหงิด เพราะมนุษย์ช่างเปราะบางเหลือเกิน

มนุษย์ที่เลื่อนขั้นเป็นระดับทองคำ มีอายุขัยตามทฤษฎีแคาร้อยแปดสิบปี ต่อให้ทะลวงถึงระดับขอบเขตปรมัตถ์ก็เพิ่มมาอีกเท่าตัว แต่ความเป็นจริงมักจะสั้นกว่านั้น

ช่วงชีวิตแค่นี้ สำหรับเผ่าพันธุ์มังกรแท้จริงแล้ว มันสั้นเกินไปจริงๆ

[จบแล้ว]