บทที่ 44 - มหาเวทปาฏิหาริย์

บทที่ 44 - มหาเวทปาฏิหาริย์

"ถามอะไรปัญญาอ่อน!"

นั่นคือคำตอบที่โนอาห์มอบให้แก่คำถามของชายหนุ่ม แต่น่าเสียดายที่เทเดลคงไม่ได้ยินแล้ว เพียงแค่ไวน์น้ำผึ้งร้อยบุปผาขวดเดียว ก็คว่ำชายหนุ่มจนเมามายสลบไสล นอนกองอยู่กับพื้นไปเรียบร้อยแล้ว

"องค์ชายคะ เขา..."

มหาภูตซีเฟรยาปรากฏตัวขึ้น นางมองชายหนุ่มที่เมาพับอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าลำบากใจ ตอนนี้นางได้เลื่อนขั้นจากหัวหน้าสวนดอกไม้มาเป็นแม่บ้านประจำรังมังกรแล้ว

"ไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้นอนตรงนั้นแหละ นอนให้พอ"

โนอาห์ปรายตามองชายหนุ่ม อดีตนักผจญภัยระดับทองคำรุ่งโรจน์ที่ร่อนเร่มาสองปี ดันมาถูกไวน์น้ำผึ้งขวดเดียวจอด พูดไปใครจะเชื่อ ขายขี้หน้าชะมัด แต่ใครใช้ให้เจ้าตัวอยากเมาเองล่ะ

"รับทราบค่ะ"

ซีเฟรยาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ในรังมังกรไม่มีโซนห้องพักแขก ในฐานะแม่บ้าน นางจะปล่อยให้แขกนอนพื้นก็ดูกระไรอยู่ แต่ในเมื่อเจ้านายออกปากแล้ว นางก็ไม่ต้องกลุ้มใจอีกต่อไป

โนอาห์ไม่ได้นั่งเฝ้าเทเดลอยู่ในห้องรับรอง ที่ด้านนอกรังมังกร มีคนมารออยู่นานแล้ว

"เทเดลล่ะ"

"เมาหลับอยู่ข้างในครับ"

เมื่อเห็นร่างของแม่บุญธรรม โนอาห์ก็ไม่แปลกใจเลย ลูกชายแท้ๆ กลายสภาพเป็นแบบนี้ จะไม่ให้คนเป็นแม่ปวดใจได้ยังไง

"เมาเหรอ ไวน์น้ำผึ้งของพวกภูตมีเยอะขนาดนั้นเชียว?"

โนอาห์ส่ายหน้า แม้การถือกำเนิดของมหาภูตจะทำให้ผลผลิตไวน์น้ำผึ้งเพิ่มขึ้นทั้งปริมาณและคุณภาพแบบก้าวกระโดด แต่ก็ยังไม่พอให้ดื่มทิ้งดื่มขว้าง

"ข้าให้เขาไปแค่ขวดเดียวเอง"

เซลีน่าเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาว

"แค่ขวดเดียวสินะ"

"การที่รู้ว่าตลอดการเดินทางมีคนคอยคุ้มกัน คงกระทบจิตใจเขาไม่น้อย"

โนอาห์มองแม่บุญธรรม เขาเป็นเจ้าของรังมังกร ย่อมรับรู้ความเคลื่อนไหวรอบๆ รัง ท่านหญิงเจ้าของดินแดนมายืนรออยู่ข้างนอกตั้งแต่เขาพาคนเข้าไปแล้ว

"อีกอย่าง เขาโทษตัวเองหนักมาก เทเดลคิดว่าเพื่อนๆ ที่ตายไประหว่างทาง เป็นเพราะเขาเป็นต้นเหตุ"

"ความคิดโง่เขลา"

เซลีน่าวิจารณ์อย่างไม่ไว้หน้า

"เขาคิดว่าโลกความเป็นจริงคือนิทานก่อนนอนรึไง ไม่มีการเสียสละ ไม่มีการหลั่งเลือด? ความงดงามทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนสร้างขึ้นบนฐานของพลัง อยากได้มาก็ต้องแลกเปลี่ยน"

"เดี๋ยวก่อนครับท่านอา เรื่องพวกนี้ข้าเข้าใจดี เอาไว้เทเดลตื่น ท่านค่อยไปเทศนาเขาเองเถอะ ข้าขี้เกียจไปพูดต่อ"

โนอาห์รีบตัดบทแม่บุญธรรม

"แล้วเขาเล่าอะไรให้เจ้าฟังอีก"

เซลีน่าชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะถามต่อ

"ไม่มีแล้ว แค่นั้นแหละ"

โนอาห์สะบัดหางเบาๆ ขดตัวลงนอนในดงดอกไม้ ตรงนี้มีสะพานเถาวัลย์ที่พวกภูตน้อยถักทอไว้ให้เขาพักผ่อนโดยเฉพาะ

"เขาไม่ได้บอกเจ้าเหรอ ว่าเขาเสียเพื่อนที่รู้จักระหว่างทางไปจนหมด"

"ไม่ได้บอก มันเกิดอะไรขึ้นครับ"

"เขาไม่ได้กลับมาคนเดียว เขาพากลุ่มเพื่อนที่รู้จักกลับมาด้วยทั้งหมด"

"อ้อ ข้าจำได้ ท่านเคยบอกว่าเขาปิดบังฐานะตัวเองไปคบเพื่อนพวกนั้น พอเปิดเผยตัวตน เพื่อนๆ เลยรู้สึกเหินห่าง ผิดหวัง หรือรู้สึกว่ามีกำแพงกั้นจนข้ามไม่ได้ ก็เลยทิ้งเขาไปหมด?"

"เจ้าพูดถูกส่วนหนึ่ง นักผจญภัยที่เขาพามาด้วย มีบางส่วนจากไปจริงหลังจากรู้ฐานะที่แท้จริงของเขา

แต่นั่นเป็นแค่ส่วนน้อย ส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่ต่อ แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ในฐานะเพื่อนพ้องของเทเดลอีกแล้ว จะเป็นได้แค่ผู้ติดตามของเขาเท่านั้น"

โนอาห์หูผึ่ง เรื่องนี้เขาเข้าใจดี อารมณ์เหมือนนายน้อยกับบ่าวรับใช้นั่นแหละ

หมายความว่า ในฐานะลูกชายระดับตำนานและว่าที่ดยุก เมื่อเทเดลคืนสู่ฐานะเดิม ก็จะมีกำแพงชนชั้นที่มองไม่เห็นแต่หนาตระหง่าน มากั้นขวางระหว่างเขากับเพื่อนสมัยผจญภัย

ดังนั้น ที่บอกว่าเขาเสียเพื่อนไปทั้งหมด ก็ไม่ถือว่าผิด

"มันเป็นบทเรียนชีวิตที่เขาต้องเจอ"

โนอาห์ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร คนตั้งกี่คนที่อยากเจอเรื่องแบบนี้ยังไม่มีโอกาสเลย

"สำหรับเขามันคงทรมานมาก เขาโตมาโดยไม่มีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันที่จะแชร์ความรู้สึกได้ จนกระทั่งเจ้าเกิดมา เขาถึงมีคนให้ระบาย"

เซลีน่ามองโนอาห์ ในดวงตาคู่สวยมีประกายวูบไหว

"ตอนนี้ เขาก็ยังเหลือแค่เจ้าคนเดียว"

"ข้าว่าเรื่องนี้พวกท่านก็ต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่งนะ ทำไมไม่ปั๊มลูกเพิ่มให้น้องเขาสักคนล่ะ จะได้มีพี่น้องสายเลือดเดียวกันโตมาเป็นเพื่อน"

โนอาห์อดบ่นไม่ได้

มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์อายุสั้น หากไม่มีปัจจัยภายนอกมาแทรกแซง ปกติจะลูกดกกันทั้งนั้น โดยเฉพาะพวกขุนนาง แต่พ่อแม่บุญธรรมเขากลับมีลูกโทนคนเดียว สำหรับเขาแล้วมันดูผิดปกติมาก ขนาดมังกรโลหะลูกยังไม่น้อยขนาดนี้เลย

"มีไม่ได้แล้ว"

แม่บุญธรรมตอบอย่างตรงไปตรงมา และแฝงนัยยะความลับสำคัญไว้ในคำพูดเรียบง่ายนั้น

"แม้แต่การกำเนิดของเทเดล ข้ายังต้องใช้มหาเวทปาฏิหาริย์ช่วยเลย"

"มหาเวทปาฏิหาริย์?"

โนอาห์ตาค้าง เวทปาฏิหาริย์ปกติก็เป็นเวทวงแหวนที่เก้าแล้ว แต่ถ้าเติมคำว่า 'มหา' นำหน้า นั่นไม่ใช่แค่ระดับเก้า แต่เป็นเวทระดับตำนาน ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่จอมเวทต่ำกว่าระดับตำนานจะร่ายออกมาได้

"พ่อแม่ของเจ้าช่วยเหลือพวกเราในเรื่องนี้ไว้มากทีเดียว"

"ทำไมพวกท่านถึงมีลูกตามธรรมชาติไม่ได้ล่ะครับ"

โนอาห์ไม่เข้าใจ เวทปาฏิหาริย์เป็นสิ่งที่ถ้าพอมีความรู้อยู่บ้าง จะไม่มีใครอยากไปแตะต้องมัน

ในความทรงจำเผ่าพันธุ์มังกร การกล่าวถึงเวทนี้มีเพียงผ่านๆ ไม่มีวิธีเรียนรู้ด้วยซ้ำ มังกรอาวุโสทุกตัวต่างไม่อยากให้ลูกหลานไปยุ่งกับมัน

"สิ่งมีชีวิตยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งมีทายาทยาก ตอนข้ารู้จักกับคัสเซียส ข้าอยู่ในขอบเขตปรมัตถ์แล้ว แต่ในฐานะมนุษย์ ข้ายังมีโอกาสตั้งครรภ์ได้สูง แต่พลังสายเลือดของคัสเซียสมันรุนแรงเกินไป ทำให้เราต้องพึ่งพาเวทปาฏิหาริย์

ในทางทฤษฎี เวทปาฏิหาริย์จะดลบันดาลความปรารถนาของผู้ร่ายให้เป็นจริงได้แทบทุกอย่าง แต่ในความเป็นจริง มันมีข้อจำกัดมากมายและผลข้างเคียงที่คาดเดาไม่ได้

ผลจากการตีกลับของเวทบทนั้น ทำให้ข้ากับคัสเซียสได้ลูกชายที่แสนจะธรรมดามาคนหนึ่ง เขาไม่ได้รับพรสวรรค์ใดๆ จากพวกเราไปเลย แต่นั่นก็นับว่าเป็นผลลัพธ์ที่ไม่เลวร้ายนักแล้ว"

เซลีน่ามองลูกมังกรที่กำลังสับสนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ว่าจะพูดยังไง มนุษย์ที่ทะลวงระดับพลังจนครอบครองพลังทองคำรุ่งโรจน์ได้ก่อนอายุสิบแปด จะเรียกว่าธรรมดาก็คงไม่ได้มั้งครับ"

ได้ยินท่านหญิงประเมินลูกชายตัวเองแบบนี้ โนอาห์ก็อดแก้ต่างให้เทเดลไม่ได้

"คัสเซียสทะลวงด่านได้ตอนอายุสิบห้า และปลุกสายเลือดที่มีอยู่ตอนนี้ได้สำเร็จ ส่วนข้าตอนอายุสิบสาม ก็มีจิตแห่งทองคำแล้ว"

เซลีน่ากล่าวอย่างไม่ยี่หระ นางมองโนอาห์ที่กำลังเรียกร้องความเป็นธรรมให้เทเดล แล้วยิ้มจางๆ

"เมื่อเทียบกับอัจฉริยะของจริง คำว่าธรรมดานี่ถือเป็นคำชมสูงสุดที่ข้าจะให้เทเดลได้แล้ว"

[จบแล้ว]