บทที่ 47 - มังกรเงินกับสาวน้อย

บทที่ 47 - มังกรเงินกับสาวน้อย

"มีอะไรเหรอ"

สังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของโนอาห์ เทเดลก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียงเถาวัลย์ ใบหน้าที่เคยเกียจคร้านและดูซึมเศร้า กลับมาฉายแววดุดันน่าเกรงขามอีกครั้ง เส้นทางการฝึกฝนของเขาไม่ได้ไปเดินเล่นกินลมชมวิว แต่ผ่านการใช้ชีวิตบนคมมีดมาจริงๆ

"ข้าได้กลิ่นอายของพวกเดียวกัน"

โนอาห์ตอบกลับอย่างเนือยๆ

"พวกเดียวกัน?"

เทเดลชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะทำหน้าตื่นเต้นสนใจ รังสีอำมหิตรอบตัวสลายไปในพริบตา

"มีมังกรทองเข้ามาในเมืองเหรอ อยู่ไหนล่ะ"

ชายหนุ่มดูท่าทางกระตือรือร้น

มังกรแท้จริงเป็นสิ่งมีชีวิตที่หาตัวจับยากมาก เขาออกเดินทางมาเกือบสองปี มังกรที่มีสายเลือดเข้มข้นที่สุดที่เคยเจอก็แค่มังกรดินเกราะเหล็ก

แต่ถ้าจะเอารังมังกรดินนั่นมาเทียบกับรังมังกรตรงหน้านี้ ก็ถือเป็นการลบหลู่กันชัดๆ ถึงอย่างนั้น มังกรดินตัวนั้นก็เป็นตัวสร้างบาดแผลทางใจที่ใหญ่ที่สุดและลืมไม่ลงที่สุดในการเดินทางของเขา

ส่วนมังกรสายเลือดแท้ เขาไม่เคยเจอเลย เพราะในป่าเขาลำเนาไพร มังกรที่พอจะมีโอกาสเจอได้คือพวกมังกรสีสันที่เป็นฝ่ายชั่วร้าย ส่วนมังกรโลหะฝ่ายดี ต่อให้เจอ ก็อาจจะดูไม่ออก ไม่สิ ดูไม่ออกเลยต่างหาก

"ไม่ใช่มังกรทอง เมื่อกี้อีกฝ่ายจงใจปล่อยกลิ่นอายมาทักทายข้า ตอนนี้ซ่อนตัวไปแล้ว ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ไหน"

"คงไม่ใช่มังกรสีสันหรอกนะ"

ชายหนุ่มเริ่มกังวล

"ไม่ใช่แน่ เจ้าคิดว่ามังกรสีสันปัญญาอ่อนรึไง"

โนอาห์ตอบอย่างหงุดหงิด

"น่าจะเป็นมังกรเงิน"

"มังกรเงินมาทำอะไรที่นี่"

เทเดลขมวดคิ้ว เกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว

เขารู้ดีว่าเวลาที่มังกรทองจะฝากฝังลูกหลาน ตัวเลือกแรกที่พิจารณาก็มักจะเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน

"เจ้าถามข้า แล้วข้าจะไปถามใคร บังเอิญผ่านมา หรือแค่อยากมามุงดูเรื่องสนุก เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ"

โนอาห์ไม่ทันสังเกตความกังวลในใจชายหนุ่ม ตอบไปแบบส่งๆ

เขาไม่คิดว่าการที่มังกรเงินมาเยือนเมืองเอลิเซียมจะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร เพราะเมืองนี้เริ่มเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ กำลังพัฒนาไปในทิศทางที่เขาและแม่บุญธรรมวางแผนไว้

เมืองที่เจริญมักจะดึงดูดมังกรโลหะให้มาเยือนเป็นเรื่องปกติ บางทีในเมืองใหญ่ที่มีชื่อเสียงระดับทวีป อาจจะมีมังกรโลหะแฝงตัวอยู่เป็นสิบตัวก็ได้

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่โดยส่วนใหญ่ พวกมังกรโลหะจะรู้การมีอยู่ของกันและกัน แต่สิ่งมีชีวิตเผ่าอื่นไม่มีทางรู้เลยว่าในเมืองตัวเองมีมังกรซ่อนอยู่เยอะขนาดนั้น

"เจ้าว่าข้าจะหาเขาเจอไหม"

"ถ้าสนใจก็ลองดูสิ เผื่อจะฟลุคเจอ แต่มีข้อแม้ว่ามังกรเงินตัวนั้นต้องยอมให้เจ้าเจอด้วยนะ"

"แล้วถ้าเขาไม่ยอมล่ะ"

"งั้นก็นอนฝันเอาเถอะ"

มังกรเงินมีพรสวรรค์ด้านเวทแปลงกายเหนือกว่ามังกรทองเสียอีก มังกรเงินบางตัวพอออกจากไข่ปุ๊บ ก็แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ปั๊บ

นั่นเป็นเพราะมังกรเงินหลงใหลในอารยธรรมมนุษย์มาก แม้แต่มังกรทองยังเทียบไม่ติด มังกรเงินบางส่วนถึงขั้นไม่ถือสาที่จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินเพื่อนกับมนุษย์ด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าความสัมพันธ์แบบนี้ ในมุมมองของมังกรเงินเป็นแค่การทำตามใจตัวเอง ไม่ได้หมายความว่าจะผูกมัดเป็นคู่ชีวิต แค่หาความสุขใส่ตัว มนุษย์เป็นแค่เครื่องสร้างความบันเทิง

แม้จะไม่ใช่มังกรเงินทุกตัวที่มีความคิดแบบนี้ แต่แค่ส่วนน้อยก็มากพอที่จะทำให้สายเลือดมังกรเงินแพร่กระจายไปในหมู่มนุษย์อย่างกว้างขวาง

จอมเวทสายเลือดมังกรและดราก้อนบอร์นที่มีเชื้อสายมังกรเงิน จึงมีจำนวนมากที่สุดในบรรดาสายเลือดมังกรโลหะทั้งหมด

"งั้นข้าต้องลองดูสักหน่อยแล้ว"

คำพูดของโนอาห์ไม่ได้ทำให้ความสนใจของชายหนุ่มลดลงเลย มังกรทองเองก็ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้เขาทำตามใจ

น่าเสียดาย หลังจากพลิกแผ่นดินหาอยู่หลายวัน เทเดลก็ไม่เจอร่องรอยใดๆ ของมังกรเงิน จนเริ่มสงสัยแล้วว่าโนอาห์โกหกหรือเปล่า

แต่เขาก็ไม่มีเวลาไปคาดคั้นเอาความจริงกับโนอาห์แล้ว เพราะขุนนางที่หลั่งไหลเข้ามาในเมืองเอลิเซียมมีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เทเดลที่ไม่ค่อยใส่ใจงาน ก็ยังโดนลากตัวไปต้อนรับแขก

ตัวแทนจากตระกูลขุนนางใหญ่บางกลุ่ม จำเป็นต้องให้ทายาทอย่างเทเดลออกไปรับหน้า สถานะของเขาดีพอ และด้วยความที่ยังหนุ่มแน่น จึงช่วยรักษาหน้าตาของทั้งสองฝ่ายได้ดี

ด้วยเหตุนี้ สวนดอกไม้หน้าถ้ำมังกรของโนอาห์จึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ถ้าไม่นับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของพวกภูตน้อยที่จับกลุ่มคุยกัน หรือบางทีก็นึกครึ้มร้องเพลงขึ้นมา

งานบรรลุนิติภาวะของเทเดล โนอาห์ไม่ได้กะจะลงไปร่วมงานอยู่แล้ว หลักๆ คือไม่สะดวก ตอนนี้ถึงเขาจะเชี่ยวชาญเวทแปลงกายระดับต่ำบ้างแล้ว แต่ก็ยังแปลงเป็นร่างมนุษย์ไม่ได้

แต่เมืองที่คึกคักจนแทบจะระเบิด ในที่สุดก็ส่งผลกระทบมาถึงมังกรบนเขา ความเงียบสงบหน้าถ้ำอยู่ได้ไม่นานนัก

สาวน้อยผู้ประคองม้วนหนังสือในมือ ก้าวเดินท่ามกลางแสงจันทร์มาหยุดอยู่ที่หน้าสวนดอกไม้ ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของเหล่าภูตน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ขอโทษนะคะ เจ้าของที่นี่อยู่ไหม ช่วยไปเรียนให้หน่อยได้ไหมคะว่า ราฟาเอลจากยอดเขาปีกเงิน ขอเข้าพบท่านมังกรอริยะโนอาห์"

ในกลุ่มภูตน้อยที่มีความกล้ามากขึ้นจากการคลุกคลีกับโนอาห์ มีผู้กล้าบินเข้าไปในรังมังกรเพื่อรายงานสถานการณ์

โนอาห์ที่สัมผัสได้ถึงแขกไม่ได้รับเชิญอยู่แล้ว จึงเลื้อยออกมาจากรัง มองไปยังสาวน้อยผมสีเงินที่ยืนอยู่นอกสวนดอกไม้ จากนั้นทั้งสองฝ่ายต่างก็ชะงักไป

สาวน้อยใต้แสงจันทร์มีใบหน้าสวยหมดจดราวกับสลักเสลาจากอัญมณี แต่มันสมบูรณ์แบบเกินไปจนดูไม่เหมือนมนุษย์

"สวัสดีค่ะ เจ้าหนูมังกรผู้แข็งแรง ข้าอยากขอเข้าพบผู้อาวุโสของเธอ ท่านมังกรอริยะโนอาห์ รบกวนช่วยไปตามให้หน่อยได้ไหมคะ"

หลังจากสบตากันเพียงครู่เดียว สาวน้อยก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา และนั่นทำให้โนอาห์มองนางด้วยสายตาแปลกๆ

"ข้านี่แหละโนอาห์ ข้าไม่แน่ใจว่าเป็นมังกรอริยะที่เจ้าตามหาหรือเปล่า แต่รังมังกรนี้มีข้าอยู่แค่ตัวเดียว"

"เธอคือโนอาห์?"

สาวน้อยไม่อาจซ่อนความตกใจในแววตาได้ นางชูม้วนหนังสือในมือขึ้น

"งั้นคัมภีร์แห่งโนอาห์เล่มนี้ ก็เป็นผลงานของเธอเหรอ"

"แน่นอน มีปัญหาอะไรรึเปล่า"

สีหน้าของโนอาห์ไม่ได้ดูเป็นมิตรนัก เขามองดูเผ่าพันธุ์เดียวกันตัวแรกที่ได้เจอตั้งแต่เกิดด้วยแววตาซับซ้อนบอกไม่ถูก

"เหลือเชื่อจริงๆ นี่เป็นผลงานของลูกมังกรเหรอเนี่ย ข้านึกว่าจะได้มาพบกับผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่ที่มีบุคลิกเหมือนนักปราชญ์ซะอีก"

สาวน้อยถอนหายใจ ก่อนจะรู้ตัวว่าพูดเสียมารยาทไปหน่อย จึงรีบแก้ต่าง

"แน่นอน ข้าไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ใช่นักปราชญ์นะ การที่เขียนหนังสือแบบนี้ออกมาได้ แถมยังเผยแพร่ออกไปโดยไม่หวงแหน ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอสมควรได้รับฉายามังกรอริยะที่คนในเมืองเขายกย่องกัน"

"ขอบคุณ แต่ข้าคิดว่าตอนนี้ข้ายังไม่คู่ควรกับฉายามังกรอริยะอะไรนั่นหรอก"

โนอาห์ตอบกลับอย่างถ่อมตัว เพราะฉายานี้สำหรับลูกมังกรตัวหนึ่ง มันดูใหญ่โตเกินตัวไปจริงๆ

"ข้าอยากจะขอแลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับเนื้อหาในนี้หน่อย ไม่ทราบว่าข้าจะได้รับเกียรติรับเชิญจากเธอไหม"

"ได้สิ แต่ข้าอยากให้เจ้าช่วยเปลี่ยนร่างหน่อย เอาให้ตรงกับเพศจริงๆ ของเจ้า"

[จบแล้ว]