บทที่ 42 - ผู้มาเยือนคนแรก

บทที่ 42 - ผู้มาเยือนคนแรก

"ไข่มุกแปดพันชั่ง เจ้ากะจะให้ข้างมไปถึงเมื่อไหร่กัน"

เทเดลที่เดิมทีแววตาหม่นหมอง พอได้ยินคำพูดของโนอาห์ แสงสว่างแห่งความหวังก็จุดประกายขึ้นในดวงตาอีกครั้ง ราวกับหุ่นไม้ไขลานที่ถูกเติมพลังชีวิต รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

"ก็นายเลื่อนขั้นเป็นระดับทองคำรุ่งโรจน์แล้วไม่ใช่เหรอ รอทำพิธีบรรลุนิติภาวะเสร็จ ก็มีสิทธิ์คุมกองอัศวินได้แล้ว ถึงตอนนั้นทั้งยศทั้งอำนาจก็อยู่ในมือ ไข่มุกแค่นี้จะมีอะไรน่าห่วง"

โนอาห์แค่นเสียงในลำคออย่างหมั่นไส้ ก่อนจะใช้สายตาพินิจพิเคราะห์ชายร่างใหญ่บึกบึนราวกับหมีป่าตรงหน้า

"อีกอย่าง เจ้าเชื่อจริงๆ เหรอว่าจะเอาไข่มุกแปดพันชั่งมาแลกได้ คิดจะให้ลูกมังกรไปช่วยกู้หน้าให้ เจ้าตกต่ำสิ้นหวังถึงขนาดนี้แล้วเชียวหรือ"

"ข้าเพิ่งกลับมาถึงวันนี้ ยังไม่ทันได้จัดการตัวเองต่างหาก"

เทเดลจำต้องแก้ตัวเพื่อกู้ศักดิ์ศรีคืนมาบ้าง

"งั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยมาใหม่ ดูสภาพตัวเองสิ มีตรงไหนเหมือนทายาทดยุกบ้าง"

"ก็ได้!"

เทเดลในคราบอัศวินพเนจรเพียงแค่สะบัดตัวเบาๆ โซ่แสงที่เกิดจากพลังวาจาสิทธิ์ก็แตกกระจายทันที ทำเอาเจ้ามังกรทองชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้

เผ่าพันธุ์อายุสั้นที่มีพรสวรรค์ติดตัว เมื่อผ่านการขัดเกลามาอย่างโชกโชน อัตราการเติบโตย่อมพุ่งทะยานจนเผ่าพันธุ์อายุยืนไม่อาจเทียบติด มันคือกฎแห่งความสมดุลตามธรรมชาติ

มังกรทองมองส่งอดีตเด็กหนุ่มเดินลงเขาไป ผ่านไปพักใหญ่ ชายหนุ่มสวมชุดคลุมยาวปักลวดลายทองดูหรูหราสง่างามก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของโนอาห์ เพียงแต่เจ้าตัวเอาแต่ดึงทึ้งชุดคลุมไม่หยุด ดูเหมือนจะไม่ชินกับเครื่องแต่งกายรุ่มร่ามพวกนี้เอาเสียเลย

"แต่งตัวแบบนี้ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย"

โนอาห์พิจารณาเทเดลในตอนนี้ หลังจากโกนหนวดโกนเคราและจัดทรงผมให้เรียบร้อย ภาพของเด็กหนุ่มผู้ห้าวหาญในความทรงจำก็เริ่มซ้อนทับเข้ามา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความแตกต่างที่ชัดเจน

เทเดลในเวลานี้สลัดคราบความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ ทิ้งไปจนหมด ดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุมนุ่มลึก... หรืออาจจะสุกงอมเกินไปหน่อย เพราะในแววตานั้นมีความกร้านโลกเกินวัย แถมรอบตัวยังแผ่กลิ่นอายความเศร้าสร้อยจางๆ ออกมาอีก

"ไม่เลว ไม่เลว แบบนี้ต่อให้เป็นเจ้าหญิงหรือลูกสาวขุนนางชั้นสูง เจ้าก็คงตกเบ็ดได้สบาย"

รูปร่างหน้าตาของเทเดลนั้นดีอยู่แล้ว ยิ่งออกไปผจญภัยมาเกือบสองปีก็ยิ่งตัวสูงใหญ่ขึ้น บวกกับชาติตระกูลระดับท็อป และบุคลิกแบดบอยอมทุกข์ที่เพิ่งได้มาหมาดๆ

โนอาห์มั่นใจเลยว่าเจ้านี่ต้องทำให้พวกคุณหนูที่ไม่ประสีประสาต่อโลก หลงหัวปักหัวปำจนถอนตัวไม่ขึ้น ร้องจะแต่งงานด้วยท่าเดียวแน่ๆ

"โนอาห์ เจ้านี่ยังห่วงเรื่องแต่งงานของข้าไม่เลิกเลยนะ!"

ผ่านไปหลายปี พอได้ยินคำวิจารณ์จากปากมังกรทองอีกครั้ง เทเดลก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มทั้งน้ำตา กลิ่นอายความหดหู่รอบตัวจางหายไปไม่น้อย จิตใจเริ่มปลอดโปร่งขึ้นบ้าง

"มันแน่อยู่แล้ว เอาล่ะ ข้าเตรียมเหล้าไว้แล้ว เข้ามาเล่าเรื่องของเจ้าให้ฟังหน่อย"

โนอาห์หันหลังเดินนำไปยังรังมังกร แต่เมื่อเทเดลมองดูประตูบานยักษ์ที่เปิดกว้าง ชายหนุ่มผู้ได้รับเชิญเป็นครั้งแรกกลับยืนอึ้ง ไม่อยากเชื่อสายตา

"นี่เจ้าเชิญข้าเข้าไปในรังเหรอ"

"ทำไม ไม่กล้าเข้ามารึไง"

มังกรทองหันกลับมามอง

"เปล่าหรอก แค่รังมังกร ข้าก็เคยเข้าไปมาแล้ว"

เทเดลยืดอกเดินตามไปอย่างผ่าเผย

"เหรอ ระหว่างเดินทางเจ้าเคยเข้ารังมังกรตัวอื่นมาด้วยสินะ"

โนอาห์มองชายหนุ่มด้วยแววตาแปลกใจนิดๆ ไม่คิดว่าหมอนี่จะใจกล้าขนาดนี้

"ก็ไม่ใช่รังมังกรแท้แบบเจ้าหรอก แค่รังของมังกรดินเกราะเหล็กน่ะ"

พอเจอกับสายตาของมังกรทอง ชายหนุ่มก็เริ่มหน้าเจื่อน ยิ้มแหยๆ แก้เก้อ

"เจ้าเอารังของมังกรดินสายเลือดชั้นต่ำพรรค์นั้น มาเทียบกับรังของข้าเนี่ยนะ"

แรงกดดันอันเบาบางแต่สัมผัสได้จริงแผ่ออกมา เทเดลที่เดินมาถึงหน้าประตูยักษ์ถึงกับชะงักฝีเท้า รู้สึกจุกแน่นที่หน้าอก

"ข้าผิดไปแล้ว โนอาห์ ข้ายอมขอโทษ"

เมื่อเห็นชายหนุ่มรีบยอมลงให้ทันที โนอาห์ก็ไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง พร้อมยื่นเงื่อนไข

"ไข่มุกสามพันชั่ง ข้าขอแบบที่เจ้างมเองกับมือนะ"

"ตกลง"

"ห้ามมีครั้งหน้าอีก"

โนอาห์ถึงยอมปล่อยผ่าน แต่เทเดลไม่ทันสังเกตเห็นว่ามุมปากของมังกรทองที่หันหลังให้กำลังยกยิ้ม จนเผยให้เห็นเขี้ยวขาววาววับ

เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องการล่วงเกินเล็กน้อยแค่นี้หรอก ใจคอเขาไม่ได้คับแคบขนาดนั้น เพียงแต่เจ้านี่จำเป็นต้องหาอะไรทำแก้เครียดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจบ้างก็เท่านั้นเอง

"นี่คือรังของมังกรทองเหรอ หรูหราอลังการชะมัด"

เมื่อเดินตามหลังโนอาห์เข้ามาในรัง ชายหนุ่มก็เก็บอาการไม่อยู่ หรือต้องบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องเก็บอาการที่นี่ จิตใจของเขาผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว จนเผลอแสดงสีหน้าตกตะลึงแบบโอเวอร์ออกมา

แต่คนส่วนใหญ่ที่ได้เห็นรังที่มังกรทองสร้างขึ้น ก็มักจะมีอาการแบบนี้กันทั้งนั้น เพราะมันช่างแตกต่างจากภาพจำของรังสัตว์ในหัวของคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

ความมืดมิด อับชื้น หนาวเหน็บ คับแคบ น่าอึดอัด... ไม่มีสิ่งเหล่านั้นปรากฏให้เห็น ที่นี่คือพื้นที่กว้างขวางสว่างไสว ขนาดที่ยักษ์ยังเดินเหินได้สบาย

หินสุริยันที่ฝังอยู่บนยอดโดม ผนังและพื้นที่ส่องแสงระยิบระยับด้วยวงเวทเล่นแร่แปรธาตุ ทำให้ภายในรังไร้ซึ่งเงามืด อากาศอบอวลไปด้วยแสงนวลตาที่ไหลเวียนดั่งสายน้ำ เพียงสัมผัสก็รู้สึกอบอุ่น

รังของโนอาห์จะเรียกว่ารังก็คงไม่ถูก ต้องเรียกว่าปราสาททรงภูเขาที่แทบจะคว้านเอาภูเขาท่อนบนออกไปจนหมด ขนาดของมันใหญ่โตมโหฬารมาก

เพราะมันถูกออกแบบและสร้างขึ้นโดยคำนึงว่า เมื่อมังกรทองโตเต็มวัยและเผยร่างจริง จะต้องสามารถเคลื่อนไหวภายในนี้ได้อย่างอิสระ

"ระวังคางจะหลุดล่ะ"

เห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่มแล้ว โนอาห์ก็พอใจมาก พลางนำทางไปยังโซนรับแขก

"โนอาห์ ข้าเป็นมนุษย์คนแรกที่ได้เข้ามาที่นี่หรือเปล่า"

เทเดลที่กำลังดื่มด่ำกับความวิจิตรตระการตาภายในรัง รีบสาวเท้าตามโนอาห์มาด้วยความตื่นเต้นและเอ่ยถาม

"ไม่ใช่ พ่อแม่เจ้ามาเยี่ยมที่นี่ไม่รู้กี่รอบแล้ว"

"ไม่สิ ข้าหมายถึงหลังจากที่เจ้าขึ้นมาคุมที่นี่เอง ข้าเป็นคนแรกที่ได้เข้ามาใช่ไหม"

"ไม่ใช่"

โนอาห์ทำลายความฝันของชายหนุ่มอย่างเลือดเย็น โดยไม่สนแววตาคาดหวังนั้นเลย

"ซีเฟรยา เตรียมไวน์น้ำผึ้งเสร็จรึยัง"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ องค์ชาย"

ร่างเล็กจ้อยที่กำลังบินประคองขวดเหล้าที่ใหญ่กว่าตัวนางเอง ปรากฏขึ้นในสายตาของเทเดล

"นางต่างหากคนแรก"

โนอาห์ชี้ไปที่มหาภูต

"นางไม่ใช่คน ไม่นับ"

ชายหนุ่มเริ่มเข้าข้างตัวเองอย่างหน้าชื่นตาบาน

"เจ้าสบายใจก็ดีแล้ว"

โนอาห์รับขวดเหล้ามาส่งให้เทเดล

"เอ้า ทีนี้ถึงตาเจ้าทำให้ข้าสบายใจบ้างแล้ว"

"หือ?"

ชายหนุ่มรับขวดเหล้ากลิ่นหอมฟุ้งมาด้วยความงุนงง

"เล่าเรื่องการผจญภัยของเจ้ามาให้หมด ข้าอยากรู้ว่าไอ้กลิ่นอายความล้มเหลวนี่เจ้าไปได้มาจากไหน ข้าสนใจเรื่องนี้มาก"

[จบแล้ว]