บทที่ 20 - ใกล้เลื่อนขั้น

บทที่ 20 - ใกล้เลื่อนขั้น

"โนอาห์ เผ่าพันธุ์มังกรของพวกนายนี่เป็นนักตรวจสอบสมบัติโดยกำเนิดจริงๆ!"

เมื่อได้ยินผลการตรวจสอบของโนอาห์ เทเดลถึงกับทึ่ง พร้อมกับอธิบายรายละเอียดเสริม

"โถคริสตัลใบนี้ชื่อว่า 'โถคริสตัลฮาดัค' ของเหลวสีขาวข้างในเรียกว่า 'น้ำนมแห่งการไถ่บาป' ทุกวันจะผลิตได้ 10 หยด ถ้าพลังเวทภายนอกหนาแน่น จะผลิตได้สูงสุดวันละ 30 หยด"

"ไอเท็มเทพสำหรับนักรบชิ้นนี้ ก็มีคนให้มางั้นเหรอ?"

โนอาห์โยนโถคริสตัลในมือเล่น อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นชมเชย ของสิ่งนี้มีค่ามหาศาล อย่าว่าแต่ใช้คนเดียวเลย ถ้าเอาไปใช้ในสนามรบ ขอแค่ใช้ถูกจังหวะ ก็เพียงพอจะเปลี่ยนทิศทางของสงครามขนาดย่อมได้เลย

"แน่นอนว่าเขาให้มา ไม่อย่างนั้นต่อให้ขายสมบัติทั้งหมดในตัวฉัน ฉันก็ซื้ออัญมณีบนนั้นไม่ได้สักเม็ด"

เทเดลรู้ซึ้งถึงมูลค่าของโถคริสตัลใบนี้ดี

"ใครให้นายมา?"

"หลานสาวท่านดยุกคนหนึ่ง"

"โห ของแบบนี้นายก็กล้ารับ?"

"ทำไมจะไม่กล้ารับ โถคริสตัลใบนี้มีค่าก็จริง แต่ก็แค่นั้นแหละ น้ำนมแห่งการไถ่บาปแม้จะล้ำค่า แต่สำหรับระดับปรมัตถ์อย่างพ่อฉัน มันไม่มีผลอะไรเลย"

เทเดลรู้ดีว่าทำไมตัวเองถึงได้รับสมบัติระดับนี้มา นี่ไม่ได้ให้เขา แต่ให้เพื่อเอาใจพ่อเขา เพียงแต่มันไม่มีผลกับพ่อ แต่เหมาะกับเขามาก

"เก็บโถคริสตัลใบนี้ไว้ให้ดี มันมีประโยชน์กับนายมาก ส่วนเครื่องประดับเวทมนตร์พวกนี้ ถ้านายไม่สนใจ ฉันขอรับไว้ละนะ"

โนอาห์ไม่คิดจะปฏิเสธสมบัติที่มาวางอยู่ตรงหน้า แม้มาตรฐานศีลธรรมของมังกรทองจะสูงส่ง แต่ไม่มีความถือตัวเรื่องศีลธรรมแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเรื่องเงินๆ ทองๆ มังกรทองแยกแยะชัดเจนเสมอ

แม้เครื่องประดับเวทมนตร์พวกนี้ ส่วนหนึ่งจะเป็นของแทนใจที่เหล่าคุณหนูขุนนางมอบให้เจ้าหมอนี่เพื่อสารภาพรัก แต่โนอาห์ก็เก็บเข้ากระเป๋าได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

เจ้าทึ่มนี่เสนอให้เอง เขาไม่ได้ขอนี่นา ทำไมจะไม่รับล่ะ?

"เอาไปให้หมดเลย วางไว้ที่ฉันก็เสียของเปล่า ฉันใช้ไม่หมดหรอก"

เทเดลตอบอย่างไม่ใส่ใจ เครื่องประดับที่เขาส่งมา ส่วนใหญ่เป็นสร้อยคอ แหวน กำไลที่ฝังอัญมณี เขาไม่ชอบของพวกนี้

แม้ความคิดและโลกทัศน์ของเขาจะเปลี่ยนไปมากจากการไปเมืองหลวงครั้งนี้ แต่เขายังคงชอบของขวัญที่เป็นเกราะหนักลงอักขระ หรือดาบใหญ่หอกยาวที่เอาไว้ฟาดฟันกับสัตว์ยักษ์มากกว่า

"หลานสาวท่านดยุกที่ให้โถคริสตัลนายมา รักษาความสัมพันธ์ไว้ให้ดีนะ ถ้าเป็นไปได้ ก็แต่งงานกับเธอซะ ออกตัวแรงเปย์หนักขนาดนี้ ถ้านายจีบติด สินสอดที่ตามมาน่าจะมีของวิเศษอีกเพียบ ถึงตอนนั้น ดินแดนแห่งนี้อาจจะเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาก็ได้"

โนอาห์หมุนของวิเศษเวทมนตร์เล่น แม้ของพวกนี้จะมีค่าทางจิตใจมากกว่าการใช้งานจริง แต่แค่ดูก็ทำให้เขามีความสุข จนอดไม่ได้ที่จะกำชับไปประโยคหนึ่ง

หลังจากระบบยศขุนนางก่อตั้งขึ้น ก็มีกฎที่รู้กันโดยนัยว่า สำหรับตัวตนระดับตำนาน อย่างน้อยต้องได้รับยศดยุกขึ้นไป

ระดับตำนานคือตัวตนที่มีความสามารถสร้างประเทศได้ด้วยตัวคนเดียว

แน่นอน ไม่ใช่ว่าดยุกทุกคนจะเป็นตำนาน แต่ตัวตนระดับตำนานต้องมียศดยุกหรือฐานะที่สูงส่งกว่านั้น

ดยุกอาจจะเป็นทายาทสายตรงของตำนาน หรือเป็นศิษย์เอก สรุปคือ ขุนนางที่มาถึงระดับนี้ ไม่มากก็น้อยต้องมีความเกี่ยวข้องกับระดับตำนาน

นี่ถือเป็นเกณฑ์ขั้นต่ำ ไม่อย่างนั้นจะมีคุณสมบัติอะไรไปยืนอยู่ในจุดนั้น ครอบครองที่ดินและทรัพยากรมหาศาล ขุนนางใหญ่ตัวจริงต้องมีพลังที่เพียงพอมาค้ำจุน

"เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง เธอก็เป็นหนึ่งในสาวที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วยเหมือนกัน"

เทเดลได้ยินคำพูดของโนอาห์ ก็พูดประโยคที่ทำให้มังกรทองต้องหันมามอง

"แต่ว่า การจะทำให้ดินแดนนี้มั่งคั่งรุ่งเรือง พึ่งพาแค่ทรัพยากรที่ได้จากการแต่งงานกับสาวงามตระกูลขุนนางมันยังไม่พอหรอก"

"แล้วนายคิดว่าต้องใช้อะไรอีก?"

โนอาห์ถามไปงั้นๆ

"พลังที่แข็งแกร่งที่สามารถนำความมั่นคงและสงบสุขมาสู่ดินแดน ระบบภาษีที่สมเหตุสมผลที่ดึงดูดพ่อค้า และทรัพยากรที่หายาก..."

"นี่เป็นความคิดของนายเหรอ?"

มังกรทองพูดแทรก ถามย้ำอีกครั้ง

"ฉันได้ยินแม่คุยกับพ่อน่ะ"

เด็กหนุ่มหัวเราะแหะๆ แล้วก็ความแตกทันที

"เพราะบารมีของพ่อ ตอนนี้มีกองคาราวานพ่อค้ามาหาเยอะเลย"

"ว่าแล้วเชียว"

"นายคิดว่าฉันคิดเองไม่ได้เหรอ?"

"เปล่า ตอนนี้นายทำให้ฉันประทับใจจริงๆ"

โนอาห์พูดจากใจจริง หมอนี่ออกบ้านไปรอบเดียวกลายเป็นเสือผู้หญิงไปซะแล้ว น่าหมั่นไส้จริงๆ

"ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้ว่า นายมีสาวที่อยากแต่งงานด้วยกี่คน?"

"ตอนนี้เหรอ ก็แค่ห้าคนเอง"

เด็กหนุ่มลังเลเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

"ตอนนี้?"

"ใช่สิ ในอนาคตฉันน่าจะเจอผู้หญิงที่ถูกใจอีก"

"ขอให้อนาคตนายไม่ไปเจอมังกรทองแดงแปลงกายมาเป็นสาวงามนะ"

โนอาห์อวยพรให้

"ทำไมล่ะ?"

"ฉันกลัวนายจะถูกจับแขวนบนเสาทองแดงน่ะสิ"

มังกรทองแดงเป็นมังกรที่รักเดียวใจเดียวที่สุดในหมู่มังกรโลหะ ในเรื่องนี้ แม้แต่มังกรทองก็เทียบไม่ติด

"ไม่มีทางหรอกน่า"

เทเดลปฏิเสธเสียงแข็ง

หลังจากเอาของวิเศษเวทมนตร์จำนวนมากมาถวายโนอาห์ จนเพิ่มค่าความประทับใจจากมังกรทองได้มหาศาล เด็กหนุ่มคุยเล่นต่ออีกพักหนึ่งก็ลงเขาจากไป ดูออกว่าตอนนี้เด็กหนุ่มงานยุ่งน่าดู

โนอาห์ยังคงอยู่บนเขา แม้จะรู้ว่าตอนนี้ดินแดนตระกูลออกัสตัสจะมีความเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ เกิดขึ้นเพราะชื่อเสียงของพ่อบุญธรรม แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์อยากรู้อยากเห็นจะลงไปดู

ส่วนนโยบายการพัฒนาต่างๆ ที่เขาอยากจะแนะนำ โนอาห์ไม่คิดจะบอกเทเดล เพราะหมอนี่ยังไม่ใช่เจ้าเมือง

หลังจากเด็กหนุ่มจากไปได้สามวัน โนอาห์ก็ได้พบกับพ่อบุญธรรมอีกครั้ง เจ้าเมืองชายแดนผู้สร้างชื่อจากการต่อต้านระดับตำนานในเมืองหลวง

"ท่านอา ตอนนี้ท่านเป็นมาควิสหรือยัง?"

โนอาห์เพิ่งนึกได้ว่าลืมถามเรื่องยศของพ่อบุญธรรม

"แน่นอน อีกไม่นาน ราชวงศ์น่าจะมาแต่งตั้งฉันเป็นดยุกด้วยตัวเองแล้วล่ะ"

คัสเซียสพูดทีเล่นทีจริง

"ถึงตอนนั้น นายก็จะได้สมหวังแล้ว"

เห็นได้ชัดว่า ชายผู้เคร่งขรึมและเจ้าระเบียบในวันวาน ช่วงนี้อารมณ์ดีมาก ถึงขั้นพูดเล่นได้แล้ว

คนส่วนใหญ่เวลาพูดเล่นมักจะมีเรื่องโม้ปนอยู่บ้าง แต่โนอาห์ไม่คิดว่าพ่อบุญธรรมคนนี้จะโม้ เขาคิดว่าตัวเองรู้จักพ่อบุญธรรมคนนี้ดี อีกฝ่ายพูดจาเชื่อถือได้เสมอ

ครั้งก่อนกลับจากล่าสัตว์ในแดนเถื่อน คัสเซียสยังบอกว่ายังห่างชั้นกับระดับตำนาน ไม่มั่นใจว่าจะทะลวงผ่านระดับตำนานได้ แต่ตอนนี้น้ำเสียงแบบนี้ แสดงว่ามั่นใจเกือบเต็มร้อยแล้ว

"เทเดลบอกฉันว่า อีกไม่นานท่านก็จะทะลวงผ่านเป็นระดับตำนานแล้ว จริงเหรอ? เขาไม่ได้โม้ใช่ไหม?"

"อย่างช้าสามปี ฉันจะเลื่อนขั้น"

น้ำเสียงทุ้มลึกของชายหนุ่มราบเรียบ แต่เนื้อหาที่แฝงอยู่นั้นสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น อย่างน้อยก็ในดินแดนชายแดนแห่งนี้

[จบแล้ว]