บทที่ 19 - ตัดแขนตัดขา

บทที่ 19 - ตัดแขนตัดขา

"อ๋อ ความจริงก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก"

เมื่อได้ยินคำถามของโนอาห์ น้ำเสียงของเด็กหนุ่มก็เริ่มอึกอัก

"ฉันแค่ตัดมือตัดเท้าเขาขาด แต่ต่อกลับไปทันที ก็เหมือนเดิมแหละ"

"นายอยู่ที่เมืองหลวง ตัดมือตัดเท้าเจ้าชายขาดเลยเหรอ?"

โนอาห์ถึงกับตะลึง เขาต้องถอนคำพูดที่เคยประเมินเด็กหนุ่มไว้ก่อนหน้านี้แล้ว นี่มันต้องเป็นจอมบ้าพลังระดับไหน ถึงจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้

"เขามีจิตสังหารใส่ฉัน แถมระดับพลังเขาก็สูงกว่าฉัน ฉันเลยต้องสู้สุดกำลัง แค่ตัดมือตัดเท้า ไม่ได้ฟันคอเขาขาด ก็ถือว่าออมมือให้มากแล้ว

อีกอย่าง ตอนนั้นในสนามประลองมีนักบวชอยู่ตั้งเยอะ ตัดแขนตัดขาก็ไม่เห็นเป็นไร ไอ้ขยะนั่นตอนนี้ก็ยังกระโดดโลดเต้นได้อยู่ไม่ใช่หรือไง"

เด็กหนุ่มย้ำอีกครั้ง แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำผิด

"นายตัดมือตัดเท้าเขาได้ แสดงว่าพลังต่อสู้ที่แท้จริงของนายเหนือกว่าเจ้าชายคนนั้นมาก เพราะงั้นอย่ามาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ กับฉันเลย

นายฟันดาบลงไปไม่กี่ที สะใจนายแล้ว แต่สร้างปัญหาให้ท่านอาไม่น้อยเลยสินะ"

"ก็มีปัญหานิดหน่อย ราชวงศ์แพ้แล้วพาล ไม่มีน้ำใจนักกีฬาเอาซะเลย!"

ตอนที่เล่า เด็กหนุ่มไม่ได้มีสีหน้าโกรธแค้น กลับเต็มไปด้วยความชื่นชมและเทิดทูน

"นายไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ น่าเสียดายชะมัด นายไม่ได้เห็นตอนที่อัศวินพิทักษ์ราชวงศ์จะเข้ามาเล่นงานฉัน พ่อฉันเท่ขนาดไหน พลังที่ท่านแสดงออกมา กวาดล้างทั้งสนามประลองเลย"

"ฉันเห็นหมดแล้ว"

โนอาห์ทำเป็นไม่สนใจ แต่ในใจกลับแอบบ่นอุบ เขาเห็นกับตาเลยว่าพ่อบุญธรรมโชว์เทพขนาดไหนตอนเจอกับคู่ต่อสู้ระดับเดียวกัน

"ตอนที่ฉันตัดแขนขาไอ้เจ้าชายขยะนั่นขาด บนอัฒจันทร์ฝั่งราชวงศ์..."

ตอนนี้เทเดลเครื่องติดแล้ว เล่าถึงความเท่ของพ่อตัวเองที่กวาดล้างศัตรูทั่วทิศเหนือท้องฟ้าเมืองหลวงอย่างออกรส

และในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังเล่านิทาน เหล่าภูตน้อยกลุ่มใหญ่ก็แอบขยับเข้ามาใกล้ ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้และใบหญ้า เงี่ยหูฟังเรื่องราวที่ฟังดูเหมือนตำนานแต่เป็นเรื่องจริงนี้

"สุดท้าย มีระดับตำนานมาลอบโจมตีพ่อฉัน หน้าไม่อายที่สุด!"

เมื่อเรื่องราวมาถึงตอนจบพร้อมความคับแค้นใจของเด็กหนุ่ม โนอาห์ก็เริ่มตั้งใจฟัง เพราะเหตุการณ์ต่อจากนี้คือสิ่งที่เขาไม่รู้

"แต่ว่า ต่อให้ระดับตำนานลงมือ ก็เอาชนะพ่อฉันไม่ได้ พ่อฉันสวนกลับจนเขาบาดเจ็บด้วยซ้ำ"

"ระดับตำนานที่ลงมือก็เป็นคนของราชวงศ์เหรอ?"

"ใช่สิ ตอนนั้นมีแต่คนของราชวงศ์ที่จะลงมือ ภายหลังได้ยินว่าเป็นผู้ติดตามของจอมเวทตำนานแห่งราชวงศ์ แต่ระดับตำนานคนนั้นโจมตีพ่อฉันแค่ครั้งเดียว แล้วก็ไม่ได้ตอแยต่อ ไม่งั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

เทเดลค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา การต่อสู้เมื่อสองเดือนก่อน แม้เขาจะเป็นแค่ผู้ชม แต่เขาก็ลุ้นยิ่งกว่าใคร

"ดูเหมือนราชวงศ์จะยังพอมีขอบเขตอยู่บ้าง หรือไม่แน่ ก็มีอะไรบางอย่างข่มขวัญพวกเขาอยู่"

โนอาห์พยักหน้า จบแบบนี้ก็ถือว่าพอรับได้

เจ้าทึ่มนี่ไปตัดแขนตัดขาว่าที่ผู้สืบทอดบัลลังก์ที่มีภาษีดีที่สุดถึงถิ่น ต่อให้เป็นการประลองที่ยุติธรรมและถูกกฎหมาย แต่ถ้าราชวงศ์ไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็เสียหน้าแย่

ระดับตำนานออกมาปิดจ็อบก็สมเหตุสมผล แต่พ่อบุญธรรมคนนั้นก็ไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่นิดเดียว แถมยังสวนกลับจนระดับตำนานบาดเจ็บอีก

การที่ระดับตำนานไม่ลงมือต่อ อาจเป็นเพราะไม่อยากให้เรื่องราวบานปลาย เพราะถ้าตัดเรื่องสถานะของคู่กรณีออกไป มันก็แค่เด็กวัยรุ่นสองคนตีกัน จะขยายเรื่องให้ใหญ่โตไปทำไม ไร้สาระ

อีกความเป็นไปได้หนึ่งคือ ในมือพ่อบุญธรรมของเขามีของที่แม้แต่ระดับตำนานยังต้องเกรงใจ เมื่อเทียบกับหน้าที่เสียไปแล้ว จอมเวทตำนานแห่งราชวงศ์ยอมรักษาผลประโยชน์ส่วนรวมไว้ดีกว่า

ขณะเดียวกัน พ่อบุญธรรมของเขาก็ได้แสดงพลังที่แข็งแกร่งพอ และพรสวรรค์ที่น่ากลัวยิ่งกว่า เมื่อเทียบกันแล้ว เกียรติยศของเจ้าชายรัชทายาทคนหนึ่งก็ดูจะไร้น้ำหนักไปเลย

โนอาห์เอนเอียงไปทางที่ว่ามีความเป็นไปได้ทุกข้อรวมกัน ราชวงศ์ไม่อยากขยายความขัดแย้ง และในมือพ่อบุญธรรมของเขาน่าจะมีสมบัติประเภท 'พันธสัญญามังกร' อยู่

คนหรือกลุ่มอำนาจที่ถือครองพันธสัญญามังกร สามารถเลือกสังเวยสมบัติเงินทองจำนวนหนึ่งเป็นค่าตอบแทน เพื่ออัญเชิญมังกรยักษ์ สูงสุดสามารถเรียกมังกรบรรพกาลจากต่างมิติมาได้

ถ้ามีมังกรบรรพกาลลงมาจุติจริงๆ ต่อให้เป็นจอมเวทตำนานก็ต้องหนาวๆ ร้อนๆ บ้างแหละ

"งั้นจบเรื่องนี้ นายกับท่านอาก็กลายเป็นคนดังระดับประเทศเลยสิ?"

"ฉันจะไปเทียบกับพ่อได้ยังไง พ่อน่ะดังของจริง ตอนนี้มีหลายคนบอกว่าท่านเป็นอันดับหนึ่งใต้หล้าในระดับต่ำกว่าตำนาน แล้วก็มีขุนนางหลายคนบอกว่าท่านพ่อจะเป็นตำนานคนที่สิบสามของราชอาณาจักร"

เทเดลรู้จักประมาณตนดี เขาเชื่อมั่นว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ แต่เขามั่นใจยิ่งกว่าว่า ถ้าเทียบกับพ่อ ตัวเองก็ไม่ได้เรื่องอะไรเลย

"ด้วยฝีมือของท่านอา ฉายาพวกนี้ก็สมศักดิ์ศรีอยู่ แต่กระแสมันแรงเกินไป ถ้าไม่รีบก้าวข้ามไปสู่ระดับตำนาน ในอนาคตอาจจะมีปัญหาได้"

สำหรับการมีชื่อเสียงของพ่อบุญธรรม โนอาห์ไม่ได้ดีใจเท่าไหร่นัก เพราะเขามองเห็นภัยซ่อนเร้นที่แฝงอยู่เบื้องหลังชื่อเสียงอันโด่งดังนี้

"เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ท่านพ่อบอกแล้วว่า ท่านรู้แล้วว่าจะเดินไปสู่ระดับตำนานยังไง"

เมื่อได้ยินคำพูดของโนอาห์ เทเดลก็ลดเสียงลงทำท่าลึกลับ บอกข่าวดีที่ทำให้โนอาห์ต้องยินดีออกมา

"นี่สิข่าวดี ขอแค่ท่านอาเป็นตำนานได้ ปัญหาหลายอย่างก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป"

ต่อหน้าพลังที่แท้จริง แผนการและเล่ห์เหลี่ยมทั้งหมดคือเรื่องตลก

"อีกไม่นานหรอก ไม่ต้องห่วง"

เด็กหนุ่มผู้มีสีหน้าเบิกบานตบหน้าอกรับประกันกับมังกรทอง จากนั้นก็เริ่มยิ้มกว้าง โชว์แหวนโบราณบนนิ้ว

"มา ดูของฝากจากเมืองหลวงที่ฉันเอามาฝากนายสิ เป็นของวิเศษทั้งนั้น นายต้องชอบแน่"

ภายใต้สายตาประหลาดใจของมังกรทอง เด็กหนุ่มหยิบเครื่องประดับที่เปล่งประกายเวทมนตร์ออกมาทีละชิ้น รูปทรงที่ประณีตและแสงแวววาวของอัญมณี ดึงดูดความสนใจของโนอาห์ทันที

"นายไปเอาของวิเศษพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะ?"

"เพื่อนใหม่ที่ฉันรู้จักให้มาทั้งนั้น ดูสิ มีอันไหนที่นายชอบบ้าง"

"เพื่อน? ให้มา? เชอะ"

โนอาห์แค่นเสียงเบาๆ ทักษะการตรวจสอบที่มีติดตัวมังกรทำงานทันที

เขามองปราดเดียวก็เจอของที่มีค่าที่สุดในกอง มันคือโถคริสตัลที่ฝังอัญมณีเจ็ดสีเจ็ดเม็ด อัญมณีทุกเม็ดล้วนเป็นระดับไร้ตำหนิ

มังกรทองยื่นกรงเล็บไปหยิบมันขึ้นมา เขย่าเบาๆ ได้ยินเสียงน้ำกระฉอก เปิดฝาโถออก ก็มีกลิ่นหอมแปลกๆ ลอยออกมา เห็นของเหลวสีขาวเหมือนน้ำนมอยู่ข้างใน

"รักษาอาการบาดเจ็บ ฟื้นฟูพละกำลัง เร่งการฟื้นฟูพลังปราณ ขจัดความเหนื่อยล้าทางจิตใจ... นี่สำหรับอาชีพสายต่อสู้ระยะประชิดที่ต่ำกว่าระดับทองคำ มันคือไอเท็มเทพชัดๆ"

แค่ดมเบาๆ โนอาห์ก็ตรวจสอบสรรพคุณมากมายของน้ำนมสีขาวในโถคริสตัลได้ แต่สิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าน้ำนม ไม่ใช่ตัวน้ำนม แต่เป็นตัวโถคริสตัลเอง

"ที่หายากที่สุดคือ โถคริสตัลนี้จะได้รับผลกระทบจากพลังเวทภายนอก และสร้างน้ำนมนี้ขึ้นมาเรื่อยๆ"

[จบแล้ว]