บทที่ 18 - เจ้าชาย

บทที่ 18 - เจ้าชาย

"นี่นายจมูกดีขนาดนี้เลยเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของโนอาห์ เทเดลถึงกับตะลึงตาค้าง หน้าตาตื่นตระหนก

"เรื่องแค่นี้ง่ายจะตาย"

เผ่าพันธุ์มังกรเป็นเผ่าพันธุ์ที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ในทุกด้านที่สิ่งมีชีวิตพึงมี พวกเขาล้วนยืนอยู่บนจุดสูงสุด มองลงมายังสรรพชีวิตนับล้าน แน่นอนว่ารวมถึงประสาทสัมผัสทั้งห้าด้วย

"สรุปว่า ตอนนี้นายมีคนที่ชอบแล้วหรือยัง?"

โนอาห์จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ตอนนี้เขาออกไปไหนไม่ได้ จึงสนใจเรื่องราวการเดินทางไปเมืองหลวงของเด็กหนุ่มมาก โดยเฉพาะที่มาของกลิ่นสิ่งมีชีวิตเพศเมียที่ปะปนกันมั่วไปหมดบนตัวหมอนี่

แน่นอน สิ่งที่เขาสนใจยิ่งกว่าคือ การต่อสู้ที่เขาแอบดูผ่านต้นไม้ทองคำนั้นเกิดขึ้นเพราะอะไร และสุดท้ายจบลงอย่างไร

แต่โนอาห์ไม่คิดจะถามตรงๆ การมีอยู่ของต้นไม้ทองคำเป็นความลับที่เปิดเผยไม่ได้ เด็กหนุ่มที่กำลังคันปากอยากอวด ย่อมจะบอกคำตอบแก่เขาเอง

"มี"

เด็กหนุ่มยืดอก นัยน์ตาสีดำฉายประกายเจิดจ้า ดูมั่นใจในตัวเองมาก ผิดกับเมื่อก่อนลิบลับ

"กี่คน?"

"หก... เจ็ด... แปด... เก้าคนมั้ง?"

เทเดลทำท่านึก แล้วสีหน้าก็เริ่มไม่มั่นใจ น้ำเสียงเริ่มลังเล

"?"

โนอาห์เงียบกริบ เมื่อสี่เดือนก่อน เด็กหนุ่มขี้อายที่วาดฝันถึงความรักอันสวยงามยังยืนอยู่ตรงหน้า แต่ผ่านไปไม่กี่เดือน เขาแค่หลับไปไม่กี่ตื่น เด็กหนุ่มขี้อายคนเดิมก็กลายร่างเป็นเจ้าชู้ตัวพ่อที่สมบูรณ์แบบไปเสียแล้ว

"นายไปเจออะไรมาที่เมืองหลวง?"

"โอ้โห ประสบการณ์ฉันโชกโชนมาก"

พอได้ยินคำถามของมังกรทอง คิ้วของเด็กหนุ่มก็คลายออก เผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ แล้วเริ่มโม้เรื่องการเดินทางไปเมืองหลวงในครั้งนี้

โนอาห์ตั้งใจฟัง จึงได้เข้าใจว่าทำไมเด็กหนุ่มถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ แค่สองเดือน

พูดง่ายๆ คือ เทเดลได้ตระหนักถึงสถานะของตัวเองในหมู่คนรุ่นใหม่ของอาณาจักรมนุษย์ รู้ว่าฐานะขุนนางที่ตัวเองมีนั้น มีอภิสิทธิ์แค่ไหนในราชอาณาจักร

ในแดนเถื่อน ฐานะขุนนางถ้าไม่มีกำลังหนุนก็ไร้ค่า แต่พอออกจากแดนเถื่อน เข้าสู่ดินแดนแห่งอารยธรรม สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป

แน่นอน ที่สำคัญกว่านั้นคือ เทเดลเองก็เป็นเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์สูงมาก อายุไม่ถึง 14 ปี ก็ผ่านระดับทองแดงเบิกเนตร เข้าสู่ระดับเงินหลอมวิญญาณแล้ว พลังปราณอันหนาแน่นสามารถปลดปล่อยออกมาได้ไกลหลายสิบเมตร

พรสวรรค์และฝีมือระดับนี้ ในแดนเถื่อนกลับไม่โดดเด่นเลย เด็กหนุ่มเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเก่งกาจอะไร เพราะมีพ่อที่มีพรสวรรค์และฝีมือเหนือกว่ากดทับอยู่บนหัว

อัศวินที่หมอนี่เจอมาตั้งแต่เด็ก แทบทุกคนสามารถซ้อมเขาได้สบายๆ แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังต้องคลุกคลีอยู่กับพวกอัศวินลาดตระเวน

เทเดลไม่เคยรู้สึกว่าพรสวรรค์และฝีมือของตัวเองวิเศษวิโสตรงไหน จนกระทั่งเขาเข้าไปในเมืองหลวง ความเข้าใจโลกของเขาก็ถูกรื้อสร้างใหม่ทั้งหมด

"ไอ้พวกขี้โม้พวกนั้น เวลาคุยโวเก่งกันจัง แต่พอลงมือจริงๆ ฉันต่อให้มือหนึ่ง ยังล้มพวกมันได้หมดทุกคน

ต่อให้เป็นพวกระดับเงินขั้นสูงที่พลังมากกว่าฉัน ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน พวกนั้นไม่เคยผ่านการต่อสู้จริง พวกนั้นถึงกับกลัวเลือดด้วยซ้ำ ตลกชะมัด"

เด็กหนุ่มเล่าอย่างออกรสออกชาติถึงวีรกรรมการไล่ทุบขุนนางรุ่นเดียวกันในเมืองหลวง หลังจากตบเด็กจนเบื่อ ทัศนคติของเด็กหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ฉันเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?!

เมื่อทัศนคติเปลี่ยน พฤติกรรมที่ตามมาก็ย่อมเปลี่ยนไป

เด็กหนุ่มที่แข็งแกร่ง พรสวรรค์ล้ำเลิศ และมีสถานะสูงส่ง ย่อมมีแรงดึงดูดมหาศาล ดึงดูดเหล่าคุณหนูขุนนางผู้โหยหาความรักเข้ามามากมาย

เมื่อลอกเปลือกนอกที่ห่อหุ้มด้วยรัศมีต่างๆ ออกไป เนื้อแท้ของหมอนี่ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มด้อยประสบการณ์ที่เพ้อฝันถึงความรัก จะไปต้านทานสาวน้อยขุนนางที่มีเจตนาแอบแฝงและเตรียมตัวมาอย่างดีพวกนั้นได้อย่างไร

"โนอาห์ นายไม่รู้อะไร ตอนที่ฉันเอาชนะเจ้าชายที่ได้ฉายาว่า 'อินทรีแห่งเอริสโตเรีย' ในเมืองหลวง ฉันเท่ขนาดไหน วินาทีที่ฉันชนะเขา ฉันก็กลายเป็นจุดรวมสายตาของทุกคนในสนามประลอง"

"เดี๋ยวนะ"

โนอาห์จับประเด็นสำคัญได้ จึงเอ่ยขัดจังหวะ

"นายอยู่ที่เมืองหลวง ไปอัดเจ้าชายร่วง? เจ้าชายคนนี้มีสิทธิ์สืบราชบัลลังก์ไหม?"

"มีสิ เป็นลำดับที่สองด้วย เห็นว่าถ้ารอให้เขาโตกว่านี้อีกหน่อย ก็จะได้เป็นลำดับที่หนึ่ง

แต่ในสายตาฉัน หมอนั่นก็แค่ขยะที่มีดีแค่เปลือก ยังกล้าอ้างว่าเป็นนักดาบที่มีพรสวรรค์ที่สุดในรอบร้อยปีของราชวงศ์ น่าขำสิ้นดี"

เด็กหนุ่มไม่ปิดบังความดูถูกเหยียดหยามที่มีต่อเจ้าชายผู้นี้เลย

"ฉายาผู้มีพรสวรรค์ที่สุดในรอบร้อยปีของราชวงศ์ ถูกนายทุบจนเละ เท่จริงๆ"

มังกรทองพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อบุญธรรมถึงไปมีเรื่องมีราวและเกิดการต่อสู้ขึ้นในเมืองหลวง น่าจะเป็นเพราะเจ้าหนุ่มนี่ไม่รู้จักเก็บงำประกาย ทำตัวโดดเด่นเกินไป

"แล้วนายไปมีเรื่องกับเขาได้ยังไง? นายหาเรื่อง หรือฝ่ายนั้นหาเรื่อง?"

"ต้องเป็นพวกนั้นสิ ฉันเข้าเมืองหลวงไปไม่เคยไปหาเรื่องใคร มีแต่พวกขยะพวกนั้นแหละที่ดาหน้าเข้ามาหาเรื่องฉัน เจ้าชายคนนี้ก็เหมือนกัน คู่หมั้นของเขาส่งเทียบเชิญให้ฉันไปงานเต้นรำ พอเขาได้ยินข่าวก็ส่งจดหมายท้าดวลฉันเลย"

เมื่อได้ยินคำถามของโนอาห์ เด็กหนุ่มก็ทำหน้าตาไร้เดียงสาเหมือนถูกใส่ร้าย ตะโกนแก้ตัวเสียงดัง

"ถ้าหมอนั่นไม่ท้าดวลฉัน ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในกองจดหมายเชิญงานเลี้ยงที่ฉันได้รับ มีเทียบเชิญงานเต้นรำจากคู่หมั้นของเขาด้วย"

"อ๋อ เรื่องเป็นอย่างนี้นี่เอง"

โนอาห์ฟังแล้วหูผึ่งทันที

"แล้วนายไปงานไหม?"

"ไม่ได้ไป จดหมายเชิญพวกนั้นพ่อฉันโยนทิ้งหมด ตอนอยู่เมืองหลวงฉันห้ามออกจากบ้านตอนกลางคืน เลยไปตามนัดไม่ได้"

เด็กหนุ่มทำหน้าเสียดาย นี่คือเรื่องที่เขาเสียดายที่สุดในการไปเมืองหลวงครั้งนี้

"ดูทำหน้าเข้า ไร้น้ำยาจริงๆ"

มังกรทองแค่นเสียงอย่างดูแคลน

"จดหมายเชิญทิ้งไปแล้ว แล้วจดหมายรักจากสาวๆ ล่ะ?"

"ฉันเก็บไว้หมดแล้ว"

"เอามาดูหน่อย"

"ไม่มีทาง"

เด็กหนุ่มปฏิเสธทันควัน โนอาห์สะบัดหางเบาๆ ทำท่าไม่ยี่หระเหมือนไม่ได้ใส่ใจ

"ในจดหมายรักที่นายได้รับ มีของคู่หมั้นเจ้าชายคนนั้นไหม?"

"ไม่มีสิ นายเห็นเธอเป็นคนยังไงเนี่ย"

"เอ๊ะ? ทำไมนายถึงปกป้องเธอขึ้นมาล่ะ? หรือว่านายกับเธอมีซัมติงกัน?"

มังกรทองยืดคอขึ้น ดวงตามังกรเป็นประกายวิบวับ จับสังเกตความผิดปกติในน้ำเสียงของเด็กหนุ่มได้

"ไม่มี นายอย่ามั่วสิ ฉันแค่ปกป้องชื่อเสียงที่สาวน้อยขุนนางพึงมีต่างหาก"

เทเดลรีบปฏิเสธทันที

"สรุปคือ เพราะงานเลี้ยงที่นายไม่ได้ไป ทำให้นายถูกว่าที่ผู้สืบทอดบัลลังก์คนต่อไปเกลียดขี้หน้า?"

โนอาห์จ้องเด็กหนุ่มเขม็ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"เกือบลืมถามเลย นายอัดเจ้าชายคนนั้นไปสภาพไหน?"

[จบแล้ว]