บทที่ 15 - ผลไม้ทมิฬ

บทที่ 15 - ผลไม้ทมิฬ

"ซี๊ด~"

โนอาห์สูดลมหายใจเข้าเบาๆ ตาค้าง ตกตะลึง และเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แม้แต่ในบันทึกความทรงจำทางสายเลือดอันมหาศาลของมังกรทอง ฉากที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ก็หาดูได้ยากยิ่ง

เมื่อกี้เขาเห็นอะไร?

มีคนใช้ร่างระดับปรมัตถ์ รับมือระดับตำนานซึ่งๆ หน้า แถมยังสวนกลับจนอีกฝ่ายบาดเจ็บ

นี่มันเรื่องเหลือเชื่อ ช็อควงการ ทำลายสามัญสำนึกและความรู้ที่มีมาทั้งหมด

หลังจากที่เขาเห็นกับตาว่าพ่อบุญธรรมของเขาหนึ่งต่อสี่ ซัดนักรบระดับปรมัตถ์ร่วงไปสามคนติดๆ กัน แล้วตบท้ายด้วยการซัดนักเวทระดับปรมัตถ์จากบนฟ้าลงไปจมดิน เขาคิดว่าการต่อสู้น่าจะจบลงแล้ว แต่ที่คาดไม่ถึงคือ ดันมีระดับ 'ตำนาน' โผล่มาแจมด้วย

หน้าด้านจริงๆ!

แต่สิ่งที่ทำให้โนอาห์ไม่เข้าใจยิ่งกว่าคือ เมื่อเผชิญกับแรงกดดันระดับตำนาน พ่อบุญธรรมคนนี้ไม่เพียงแต่ต้านทานได้ แต่ยังสวนกลับจนอีกฝ่ายบาดเจ็บ อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ทำให้โนอาห์มองเห็นเงื่อนงำบางอย่าง

"สายฟ้าสีทองนั่นคืออะไร?"

ในกระบวนการฝึกฝนของเผ่าพันธุ์ทรงปัญญา จะมีการตั้งชื่อเรียกแต่ละช่วงหลังจากผ่านการผลัดเปลี่ยนเพื่อแบ่งแยกความแตกต่าง ช่องว่างระหว่างระดับพลัง ในช่วงแรกยังสามารถใช้อุปกรณ์ภายนอกช่วยข้ามผ่านได้

แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงหลัง มันไม่ใช่แค่ความต่างของระดับพลัง แต่เป็นความสูงต่ำของระดับชั้นชีวิต สิ่งนี้ก่อให้เกิดความแข็งแกร่งและอ่อนแอจากรากฐาน ช่องว่างนี้ยากจะใช้อุปกรณ์ภายนอกมาถมให้เต็ม ทำให้การที่ผู้อ่อนแอจะชนะผู้แข็งแกร่งแทบจะเป็นไปไม่ได้

แต่ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ยังคงมีพลังบางอย่างที่ทำให้คนสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้

เช่น อาวุธเทพที่ทวยเทพประทานให้ อาวุธโบราณที่แบกรับความเชื่อของเผ่าพันธุ์หรือประเทศชาติ หรือพรจากตัวตนผู้ยิ่งใหญ่ แน่นอนว่าสายเลือดบรรพกาลที่แข็งแกร่งที่สุดก็ทำได้เช่นกัน

โนอาห์ดูไม่ออกว่าพ่อบุญธรรมใช้อะไรเป็นไพ่ตาย เพราะฉากนั้นเกิดขึ้นเร็วมากจนหลายคนตั้งตัวไม่ทัน

เขาเห็นแค่สายฟ้าสีทองสายหนึ่ง

ภายใต้การบดขยี้ด้วยระดับพลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง ต่อให้เป็นพ่อบุญธรรมผู้เก่งกาจ ก็ยากที่จะซ่อนเร้นอะไรได้อีก การทุ่มสุดตัว ใส่เต็มกำลัง คือสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนั้น

ภายใต้การระเบิดพลังเต็มพิกัด โนอาห์ได้เห็นร่างที่แท้จริงที่ไม่ใช่มนุษย์ของพ่อบุญธรรม เหมือนที่เขาคาดไว้ รูปลักษณ์มนุษย์เป็นแค่เปลือกนอก ตัวตนที่แท้จริงของเขาคือยักษ์ใหญ่ที่ควบคุมลมและสายฟ้า

เพียงแต่ร่างยักษ์ของพ่อบุญธรรมคนนี้ใหญ่โตจนน่าตกใจ แม้รอบข้างจะไม่มีจุดอ้างอิงที่ชัดเจน แต่เมื่อเทียบกับเมืองที่อยู่เบื้องล่าง กะด้วยสายตาคร่าวๆ ความสูงของเขาน่าจะอยู่ระหว่าง 30 ถึง 40 เมตร

นี่มันออกจะเวอร์ไปหน่อย

ต้องรู้ก่อนว่า ยักษ์พายุตัวเต็มวัยมีความสูงประมาณ 18 เมตร แน่นอนว่าเมื่อพลังเพิ่มขึ้น ร่างกายของยักษ์ก็จะใหญ่โตขึ้นตามไปด้วย ไม่ใช่ค่าตายตัว แต่ในความรู้ของโนอาห์ ต่อยักษ์พายุระดับปรมัตถ์ ก็ไม่น่าจะสูงได้ขนาดนี้

ดังนั้น นี่คือยักษ์พายุสายพันธุ์กลายพันธุ์พิเศษงั้นหรือ?

แต่ก็ยังอธิบายไม่ได้อยู่ดี

เพราะสีผิวของยักษ์พายุ โดยพื้นฐานจะเป็นสีเทา สีฟ้า หรือสีที่ใกล้เคียงกับสีท้องฟ้า และผมส่วนใหญ่จะเป็นสีม่วงหรือน้ำเงิน

แต่เมื่อพ่อบุญธรรมเผยร่างจริงกลายเป็นยักษ์ ผมของเขายังคงดำสนิทดุจน้ำหมึก ปลิวไสวไปตามพายุ สีผิวก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ร่างยักษ์ของเขา ก็คือร่างมนุษย์ที่ถูกขยายขนาดขึ้นหลายสิบเท่า

ในร่างนี้ พ่อบุญธรรมต้านทานแรงกดดันจากการแทรกแซงของระดับตำนาน และยังใช้สายฟ้าสีทองที่ไม่รู้ที่มาทิ่มแทงอีกฝ่ายจนบาดเจ็บ

เลือดที่ไหลรินจากร่างระดับตำนานผู้นั้น เหมือนจะมีหยดหนึ่งกระเด็นมา ทำให้ดอกตูมบนต้นไม้ทองคำบานสะพรั่งด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า แล้วออกผล ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล

"แม่งเอ๊ย จบแล้วเหรอ? ฉันยังดูไม่จุใจเลยนะ!"

มองดูระลอกคลื่นที่ค่อยๆ สงบลง โนอาห์เต็มไปด้วยความเสียดายและแอบโมโหนิดหน่อย

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนมีแมวเป็นร้อยตัวมาข่วนหัวใจ คันยุบยิบไปหมด อุตส่าห์ได้เห็นรากฐานที่แท้จริงของพ่อบุญธรรมหน่อยนึง ดันจบซะแล้ว

น่าเสียดายที่ต้นไม้ทองคำไม่ตอบสนองเขา นี่คือต้นไม้ที่ไม่มีความคิดจิตใจใดๆ ต่อให้มี นั่นก็คือจิตสำนึกของเขาเอง เพราะพวกเขาก็คือหนึ่งเดียวกัน

"ผลโลหิตต้นกำเนิดลูกนี้ใหญ่กว่าคราวที่แล้วเยอะเลย"

ในเมื่อสืบสาวราวเรื่องไม่ได้ สายตาของโนอาห์ก็ไปหยุดอยู่ที่ผลไม้บนกิ่งไม้โดยธรรมชาติ เมื่อเทียบกับผลโลหิตต้นกำเนิดลูกแรกที่เท่าเชอร์รี่ รอบนี้ผลใหญ่เท่าลูกวอลนัทเลยทีเดียว

"เสียดาย รู้สึกเหมือนยังไม่ใช่ผลโลหิตต้นกำเนิดที่สมบูรณ์"

โนอาห์จ้องผลไม้นี้ซ้ายทีขวาที ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในใจ

การต่อสู้ที่เกี่ยวข้องกับเขานี้ แม้จะมีคนเลือดตกยางออกไม่น้อย แม้แต่พ่อบุญธรรมของเขาก็บาดเจ็บไม่เบา แต่สรุปแล้ว ไม่มีใครตาย

ถ้าพ่อบุญธรรมของเขาระเบิดพลังขั้นเทพ เหนือสามัญสำนึก ทุบระดับตำนานพร้อมพวกระดับปรมัตถ์ตายเรียบ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ผลโลหิตต้นกำเนิดที่แท้จริงออกมาสักลูก

"หืม? อะไรน่ะ?"

มังกรที่บินวนรอบต้นไม้ทองคำชะงักกึก เพราะเขาพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ข้างๆ ผลโลหิตต้นกำเนิด มีดอกตูมสีดำเล็กๆ ดอกหนึ่งกำลังฟูมฟักอยู่

แหล่งอาหารของดอกตูมดอกนี้ มาจากรากไม้เส้นเดียวกับผลโลหิตต้นกำเนิด

"ผลไม้สีแบบนี้ ดูไม่น่าไว้ใจเลยแฮะ?"

โนอาห์จ้องดอกตูมสีดำเขม็ง และภายใต้สายตาของเขา ดอกตูมนั้นก็เริ่มเหี่ยวเฉาด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า สุดท้าย ผลไม้เปลือกดำที่มีขนาดเล็กกว่าเชอร์รี่เสียอีก ก็ปรากฏขึ้นข้างๆ ผลโลหิตต้นกำเนิด

"นี่มีไว้ทำอะไร?"

เทียบกับผลโลหิตต้นกำเนิดที่หอมหวนชวนน้ำลายสอ ผลไม้สีดำทมิฬนี้ทำให้โนอาห์ไม่อยากมอง เพราะมันแผ่กลิ่นอายอัปมงคลที่บรรยายไม่ถูก รู้สึกเหมือนแตะแล้วจะซวย

แต่ถึงอย่างนั้น โนอาห์ก็ยื่นกรงเล็บไปเด็ดผลไม้ลูกเล็กๆ นั้นลงมา เพราะการหนีปัญหาไม่ได้ช่วยอะไร ต้นไม้ทองคำนี้ผูกพันกับชีวิตของเขา

เขาต้องรู้ให้ได้ว่า ผลไม้นี้เกิดขึ้นมาเพราะอะไร และจะให้อะไรแก่เขา

แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ทันทีที่โนอาห์เด็ดผลไม้นั้นจากกิ่ง ผลไม้ก็ละลายกลายเป็นของเหลวสีดำทันที ไหลซึมผ่านร่องเกล็ดเข้าสู่ร่างกายของเขา

เพียงชั่วพริบตา ทุกอย่างตรงหน้าโนอาห์ก็เปลี่ยนไป ราวกับฟ้าถล่มดินทลาย

ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิดและหม่นหมอง พายุพัดพาก้อนเมฆสีตะกั่วอันหนักอึ้ง สายฟ้าที่แลบผ่านเมฆเป็นครั้งคราว ส่องสว่างได้เพียงชั่วพริบตา เมืองที่ยิ่งใหญ่ใต้เท้าในตอนนี้ ดูเหมือนสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์ที่อ้าปากกว้างใส่ท้องฟ้า

แต่สิ่งเหล่านั้นไม่อาจกดดันเขาได้ เพราะในตอนนี้ เขาคือยักษ์ใหญ่ที่ยืนตระหง่านท้าทายสวรรค์และปฐพีอยู่ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด

[จบแล้ว]