บทที่ 13 - หอกอัสนี

บทที่ 13 - หอกอัสนี

"พ่ออนุญาตให้ฉันตามไปเมืองหลวงด้วยแล้ว"

ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่มาบอกลา ไม่รู้ว่ากำลังดีใจหรือกังวลกันแน่ แต่โนอาห์กลับมองออกว่าเด็กหนุ่มกำลังคาดหวังกับการเดินทางไปเมืองหลวงในครั้งนี้

"เรื่องดีนี่นา!"

สำหรับการเดินทางไกลของเด็กหนุ่ม โนอาห์ให้การสนับสนุนเต็มที่

"นายจะไปกับพวกเราไหม?"

จู่ๆ เทเดลก็ถามคำถามที่โนอาห์ไม่ทันตั้งตัว

"ไม่ไป"

คำตอบของโนอาห์หนักแน่นเด็ดขาด

"ทำไมล่ะ?"

"สภาพฉันตอนนี้ไม่สะดวก"

"แม่ฉันมีม้วนคัมภีร์เวทแปลงกายนะ"

"ไม่จำเป็น"

โนอาห์แสดงท่าทีปฏิเสธ แม้มังกรทองจะชอบปะปนอยู่กับอารยธรรมมนุษย์ แต่เขาไม่ได้คิดจะออกไปซ่าตอนนี้

มังกรทองทุกตัวมีอายุขัยยืนยาวถึงหกพันปี ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงที่เปราะบางที่สุดของชีวิตมังกร เขาสามารถรอให้อายุมากขึ้น ปลุกพลังในสายเลือดให้ตื่นขึ้นส่วนใหญ่ก่อน แล้วค่อยออกไปท่องเที่ยวก็ยังไม่สาย

ทิวทัศน์มหัศจรรย์มากมายที่จารึกอยู่ในความทรงจำบรรพบุรุษ แม้จะดึงดูดใจเขา แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เขารักชีวิตอันยืนยาวของตัวเองมากกว่า

ในสายตาของโนอาห์ รังมังกรคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ก่อนจะเติบโตเป็นมังกรวัยรุ่น เขาจะไม่มีวันออกจากรังเด็ดขาด เว้นแต่จะมีทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะฉันยังเด็กเกินไป นายไม่ต้องคิดมากหรอก พ่อนายก็คงไม่ยอมเหมือนกัน"

"ก็ได้ ฉันนึกว่านายจะยอมไปด้วยซะอีก"

เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของโนอาห์ เทเดลได้แต่เดินคอตกกลับไปอย่างผิดหวัง

ทว่าสามวันให้หลัง กองอัศวินกองหนึ่งก็มาปรากฏตัวที่นอกสวนดอกไม้หน้ามังกร คัสเซียสและเทเดลสองพ่อลูกเดินเข้ามาหาโนอาห์พร้อมกัน

"โนอาห์ ฉันจะออกเดินทางไปเมืองหลวงแล้ว การไปครั้งนี้น่าจะใช้เวลาประมาณสองเดือน"

ใบหน้าของเด็กหนุ่มฉายแววอาลัยอาวรณ์ และความเศร้าสร้อยเล็กน้อย

"ไปเถอะ อย่าลืมซื้อของฝากจากเมืองหลวงมาให้ฉันด้วยล่ะ"

โนอาห์อ้าปากกว้าง หาวหวอดใหญ่ ไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์อะไร สำหรับเขา เวลาสองเดือนแค่หลับตาตื่นเดียวก็ผ่านไปแล้ว

"ได้ สองสามวันนี้ฉันไปที่หุบเขาแม่น้ำมา งมไข่มุกมาให้นายได้อีกหน่อย นายกินประหยัดๆ หน่อยนะ รอฉันกลับมา ฉันจะไปจับหอยกาบมาให้อีก"

เด็กหนุ่มรับปากทันที จากนั้นก็ปลดถุงหนังสัตว์ใบใหญ่ที่เอวออกมา เมื่อปากถุงเปิดออก ไข่มุกเม็ดกลมเกลี้ยงก็เผยให้เห็น

"นายงมหอยไปกี่ตัวเนี่ยถึงคัดได้ขนาดนี้?"

โนอาห์ยื่นกรงเล็บไปหยิบไข่มุกขึ้นมาเม็ดหนึ่ง พิจารณาไข่มุกที่ค่อนข้างกลมเกลี้ยง แล้วอดไม่ได้ที่จะมองพิจารณาเด็กหนุ่ม ไข่มุกเกรดนี้เอาไปทำเครื่องประดับได้แล้ว

"สองสามวันนี้มันขลุกอยู่ที่แม่น้ำตลอด เมื่อกี้ฉันถึงเพิ่งไปตามตัวกลับมา"

คัสเซียสเอ่ยปาก พร้อมกับปรายตามองลูกชายตัวเองด้วยสายตาตำหนิปนเอือมระอา การอยู่กับมังกรแล้วทำตัวนอบน้อมเกินไปแบบนี้ ไม่มีทางได้รับการยอมรับหรอก

"แหะๆ ฉันบอกแล้วไงว่าจะหาไข่มุกที่ใหญ่กว่ากลมกว่ามาให้ รับรองนายต้องพอใจ"

เทเดลยิ้มกว้างที่ดูซื่อบื้อในสายตาโนอาห์

"แล้วไข่มุกที่คัดทิ้งล่ะ?"

"นายบอกว่าเกรดไม่ดีไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันไม่ได้เลือกกินขนาดนั้นสักหน่อย"

"อยู่ที่นี่หมดแล้ว"

เด็กหนุ่มเทผลงานจากความเหนื่อยยากตลอดหลายวันที่ผ่านมาออกมาทั้งหมด สายตาของโนอาห์กลับไปหยุดอยู่ที่เข็มขัดของเด็กหนุ่ม นั่นคืออุปกรณ์มิติ

"ในที่สุดนายก็ได้เข็มขัดเส้นนี้มาจากแม่แล้วสินะ"

"ฮ่าฮ่า ก็จะไปเมืองหลวงแล้วนี่นา จะไม่ให้ได้ยังไง?"

โนอาห์มองกองภูเขาไข่มุกขนาดย่อมที่มีเศษเปลือกหอยปนอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีทองหม่นเกิดระลอกคลื่นไหววูบ

"โนอาห์ หลังจากพวกเราไปแล้ว กองอัศวินข้างนอกจะประจำการอยู่ที่ตีนเขา แม้รอบๆ จะไม่มีสัตว์อันตรายอะไร แต่ถ้านายต้องการอะไร บอกพวกเขาได้เลย พวกเขาจะจัดการให้"

คัสเซียสเอ่ยขึ้น โนอาห์มองตามคำพูดของเขาไปยังอัศวินนอกสวน อัศวินเหล่านี้สวมเกราะสีดำทมิฬ แม้แต่ม้าศึกที่ขี่ก็หุ้มด้วยเกราะเหล็ก พวกเขาก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพต่อเขา

ไม่ต้องดูอุปกรณ์ แค่ดูกลิ่นอายสังหารและความเข้มแข็งที่แผ่ออกมาจากอัศวินเหล่านี้ โนอาห์ก็ฟันธงได้เลยว่านี่คือยอดฝีมือของกองอัศวินบุกเบิก

ต่อให้สูญเสียไปแค่คนเดียว ท่านเจ้าเมืองร่างเหล็กตรงหน้าคงเจ็บปวดใจไปอีกนาน เพราะเกณฑ์ขั้นต่ำในการเข้ากองอัศวินบุกเบิกคือระดับเงินขั้นสูง และต้องมีศักยภาพที่จะทะลวงผ่านไปสู่ระดับทองคำรุ่งโรจน์ได้

"ความจริงไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ออกจากรังมังกรหรอก"

"กันไว้ก่อน"

โนอาห์จะตอบอะไรได้อีก หลังจากคุยกับเด็กหนุ่มอีกครู่หนึ่ง เขาก็มองดูพ่อบุญธรรมผู้ยิ่งใหญ่ พาลูกชายที่ไม่ได้เรื่องของเขาจากไป ก้าวสู่เส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง แน่นอนว่ายังมีกองอัศวินอีกกองติดตามไปด้วย

เวลาสองเดือน สำหรับมังกรที่อยู่ในวัยลูกมังกรนั้น ผ่านไปไวเหมือนติดปีกบิน ต่อให้เป็นมังกรอย่างโนอาห์ที่มักจะฝืนสัญชาตญาณตัวเองบ่อยๆ ก็ตาม

เพราะเวลาส่วนใหญ่ เขาใช้ไปกับการนอนหลับ ต่อให้ตื่นขึ้นมา ก็แค่กลืนอัญมณีลงท้อง เคี้ยวไข่มุกเล่นสักจาน หรือไม่ก็ชิมเนื้อสัตว์ประหลาดระดับสูงในห้องเย็น กินอิ่มดื่มเสร็จก็อ่านหนังสือ พออ่านจนพอใจแล้วก็หลับตาลง นอนต่อ ตื่นมาก็ทำวนไป

"น่าจะใกล้กลับมาแล้วมั้ง"

โนอาห์คำนวณเวลา พึมพำกับตัวเอง

เขาได้ร่างนโยบายไว้ในหัวมากมาย เตรียมจะให้คำแนะนำแก่พ่อบุญธรรม

ในโลกที่เขามาเกิดใหม่นี้ แม้สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกจะมีพลังอำนาจทัดเทียมเทพเจ้า แต่ระดับการพัฒนาอารยธรรมของเผ่าพันธุ์ทรงปัญญาหลายเผ่ากลับไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่

"งีบสักหน่อยดีกว่า!"

แสงแดดอบอุ่น อุณหภูมิพอเหมาะ สายลมเจือกลิ่นดอกไม้ สภาพแวดล้อมแบบนี้ชวนให้ง่วงนอนได้ง่ายจริงๆ ต้องยอมรับว่าทำเลที่ตั้งรังมังกรที่พ่อแม่เขาเลือกให้นั้นยอดเยี่ยมมาก

เมื่อโนอาห์หลับสนิท เข้าสู่ห้วงความฝัน มหาพฤกษาโลกที่หยั่งรากอยู่ในเนบิวลา ส่องแสงเจิดจรัส และมีวงแหวนเทพห้อมล้อม ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

โนอาห์ที่บินวนรอบต้นไม้ทองคำ สายตาถูกดึงดูดไปที่รากไม้เส้นหนึ่งในทันที เพราะบนรากไม้นั้นกำลังเกิดคลื่นลมบ้าคลั่ง และเหนือยอดคลื่นนั้น เขาเห็นร่างที่คุ้นเคย

คัสเซียส ออกัสตัส

พ่อบุญธรรมของเขา ชายร่างกำยำผู้นี้ กำลังเดินอยู่เหนือท้องฟ้าของเมืองอันยิ่งใหญ่ ผมสีดำขลับปลิวไสวไปตามแรงลมกรรโชกใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม ชุดเกราะหนักสีดำที่สลักอักขระมีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ

ท่านเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่ในตอนนี้ แสดงกลิ่นอายที่โนอาห์ไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งทรงพลังและคมกริบ ราวกับศาสตราวุธเทพเจ้าที่เผยคมดาบออกมา แม้แต่เมืองใต้เท้าของเขายังดูเล็กจ้อย ราวกับจะแหลกสลายได้ภายใต้ฝ่าเท้าของเขา

พายุคลั่งคำรามรอบกาย สายฟ้านับพันเมตรระเบิดก้องรอบตัว แต่เมื่อชายผู้นี้แบมือออก ประกายไฟฟ้าที่แตกกระสานซ่านเซ็นเหล่านั้นก็ไหลมารวมกันที่ใจกลางฝ่ามือ ควบแน่นกลายเป็น 'หอกอัสนี' ที่สว่างจ้าบาดตา...

[จบแล้ว]