บทที่ 36 รองประธานปีหนึ่ง

เป็นไปตามที่เฉินฮั่นเซิงคาดการณ์ไว้ สองวันต่อมาโจวเสี่ยวก็ลาออกจากตำแหน่ง

เท่านั้นไม่พอ ตามสุภาษิตที่ว่า 'กำแพงคลอนแคลน คนช่วยกันผลักซ้ำ' วีรกรรมฉาวโฉ่ในอดีตของโจวเสี่ยวถูกขุดคุ้ยออกมาแฉยับ ทั้งใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบบังคับรุ่นน้องผู้หญิงไปกินข้าวบ้าง ยักยอกเงินสปอนเซอร์เข้ากระเป๋าตัวเองบ้าง หรือแม้กระทั่งการปีนเกลียวไม่เห็นหัวประธานฝ่ายอย่างฉีเว่ยเพราะถือว่าตัวเองมีแบ็คดี

โคลนสาดเข้าหาโจวเสี่ยวทุกทิศทางเหมือนมีตาเห็น บางเรื่องก็จริง บางเรื่องก็ใส่ไข่ แต่ทั้งหมดนี้ล้วนมีคนคอย 'จุดไฟ' อยู่เบื้องหลัง

สุดท้าย แม้แต่จัวเสี่ยวลี่ก็ยื้อไว้ไม่อยู่ โจวเสี่ยวจำใจต้องลาออกจากสภานักศึกษาด้วยความอัปยศ

“เสี่ยวลี่ โจวเสี่ยวออกไปแล้ว เราต้องหาคนมาเสียบแทนตำแหน่งรองประธานนะ ไม่งั้นฉีเว่ยทำงานคนเดียวไม่ไหวแน่”

ในการประชุมสภาฯ วันหนึ่ง ‘หูซิวผิง’ รองประธานสภานักศึกษาอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

จัวเสี่ยวลี่ที่กำลังหัวหมุนกับเรื่องโจวเสี่ยวรีบตั้งการ์ดทันที “ในฝ่ายยังมีเหยาชิงกั๋วอยู่ ฉีเว่ยเองก็เก่ง ผมว่าเรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบก็ได้”

แต่ทว่า ‘มู่เหวินหลิง’ รองประธานหญิงเพียงหนึ่งเดียว กลับมีความเห็นตรงข้ามกับจัวเสี่ยวลี่

“งานเลี้ยงรับน้องเริ่มเตรียมงานแล้ว ฝ่ายประชาสัมพันธ์ต้องรีบหาสปอนเซอร์ สถานการณ์แบบนี้ต้องใช้มาตรการพิเศษ ควรเร่งโปรโมทเด็กใหม่ที่มีความสามารถขึ้นมาช่วยงานโดยเร็วที่สุด”

ช่วงนี้จัวเสี่ยวลี่แพ้คำว่า “เด็กใหม่” หรือ “เฟรชชี่” เป็นพิเศษ พอเห็นสายตาที่สื่อความนัยระหว่างหูซิวผิงกับมู่เหวินหลิง เขาก็เริ่มตะหงิดใจ

“พวกคุณเล็งใครไว้?” จัวเสี่ยวลี่ถามเสียงเข้ม

หูซิวผิงกระแอมเล็กน้อย “เพื่อความเป็นธรรมและสอดคล้องกับกระแสสังคมในตอนนี้ เรามองว่าคนที่เหมาะสมที่สุดคือ...”

“ไม่ต้องอ้อมค้อม! บอกชื่อมาเลย!”

จัวเสี่ยวลี่ตวาดแทรก

“เฉินฮั่นเซิง หัวหน้าห้องสาขาการจัดการสาธารณะเซค 2”

มู่เหวินหลิงตอบเรียบๆ

จัวเสี่ยวลี่ไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ เขาแค่นหัวเราะ “ในเมื่อพวกคุณสองคนตกลงกันแล้ว สองต่อหนึ่งแบบนี้จะมาถามความเห็นผมทำไม”

หูซิวผิงและมู่เหวินหลิงเงียบกริบ เก้าอี้ประธานสภานักศึกษามีแค่ตัวเดียว การตัดกำลังคู่แข่งอย่างจัวเสี่ยวลี่พร้อมกับวางหมากของตัวเองเข้าไปย่อมเป็นกลยุทธ์ที่ดีที่สุด

“ตามธรรมเนียม ต้องมีการสัมภาษณ์รองประธานคนใหม่ คุณจะเข้าร่วมไหม?” หูซิวผิงถามตามมารยาท

“ต้องเข้าสิ!”

จัวเสี่ยวลี่กัดฟันตอบ

...

นี่เป็นครั้งที่สองที่เฉินฮั่นเซิงมาสัมภาษณ์เข้าสภานักศึกษา ครั้งแรกมาสมัครเป็นสมาชิกธรรมดา ครั้งนี้มาสัมภาษณ์เป็น ‘รองประธานฝ่าย’

เวลาห่างกันไม่ถึงสัปดาห์ ชีวิตคนเรานี่มันตลกสิ้นดี

สถานที่สัมภาษณ์คือห้องกิจกรรมว่างในตึกสภานักศึกษา เฉินฮั่นเซิงเปิดประตูเข้าไป พบกรรมการสามคนนั่งรออยู่ ชายสอง หญิงหนึ่ง

หนึ่งในนั้นคือจัวเสี่ยวลี่ ที่นั่งหน้าถมึงทึงจ้องเขาตาไม่กระพริบ

รองประธานอีกสองคนแนะนำตัวและอธิบายกฎระเบียบของสภาฯคร่าวๆ เฉินฮั่นเซิงนั่งฟังหูทวนลม จนกระทั่งขั้นตอนใกล้จบ จู่ๆจัวเสี่ยวลี่ก็พูดขัดขึ้น

“เฉินฮั่นเซิง นายคิดว่านายมีคุณสมบัติพอจะเป็นคณะกรรมการนักศึกษาเหรอ? ฉันขอเตือนให้คิดดูดีๆ!”

เดิมทีเฉินฮั่นเซิงกะว่าพอโจวเสี่ยวลาออก เรื่องก็น่าจะจบ แต่ดูเหมือนจัวเสี่ยวลี่จะยังไม่จบ

คนอย่างเฉินฮั่นเซิงไม่กลัวการมีศัตรู เพราะเขามั่นใจว่าเพื่อนของเขาย่อมมีมากกว่าศัตรูเสมอ

“ไม่ต้องคิดแล้วครับ ขอบคุณองค์กรที่ให้ความไว้วางใจ ผมจะไม่ทำให้ผิดหวัง”

เฉินฮั่นเซิงยักคิ้วกวนๆ ตอบรับหน้าตาเฉย

หูซิวผิงมองจัวเสี่ยวลี่ปะทะคารมกับเฉินฮั่นเซิงอย่างพอใจ นี่แหละคือการวางยาคู่แข่งที่สมบูรณ์แบบ มีเพียงมู่เหวินหลิงที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างจับสังเกตได้ยาก

ด้วยแรงหนุนจากสองรองประธาน ตำแหน่งรองประธานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเฉินฮั่นเซิงจึงนอนมา จัวเสี่ยวลี่ทนดูไม่ได้ ลุกขึ้นเดินหนีออกจากห้อง แต่ไม่วายหันมาทิ้งระเบิด

“หูซิวผิง! มู่เหวินหลิง! ฉันเห็นกับตาที่อี้อู๋วันนั้น ไอ้หมอนี่มันคือนักเลงในคราบนักศึกษา วันหน้าพวกเธอจะต้องเสียใจ!”

พอจัวเสี่ยวลี่ไปแล้ว บรรยากาศก็ดูอึดอัดชอบกล หูซิวผิงกับมู่เหวินหลิงกะจะพูดแสดงความยินดีและให้โอวาทสักหน่อย แต่เฉินฮั่นเซิงกลับลุกขึ้นปัดก้น

“ท่านผู้นำทั้งสอง มีอะไรอีกมั้ยครับ?”

“มะ... ไม่มีแล้ว”

มู่เหวินหลิงตอบตะกุกตะกัก

“งั้นไว้เจอกันครับ”

เฉินฮั่นเซิงโบกมือลา เดินลงบันไดไปอย่างสบายอารมณ์

หูซิวผิงกับมู่เหวินหลิงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“นึกว่าเขาจะขอบคุณเราซะอีก” หูซิวผิงเปรย

มู่เหวินหลิงคิดในใจ คนระดับที่ไปรีดไถเงิน 2,500 จากจอมงกอย่างเฟิงจี้ฮวามาได้ มีหรือจะดูไม่ออกว่าพวกเราแค่หลอกใช้เขา เผลอๆเขาอาจจะอ่านเกมขาดตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ

“ไม่รู้ยัยเสี่ยวเว่ยคิดอะไรอยู่ ถึงได้ยุให้ฉันสนับสนุนเฉินฮั่นเซิง จะคุมอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้”

ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังการแต่งตั้งครั้งนี้ มีฉีเว่ยเป็นคนชักใยอยู่ด้วย

แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เปิดเทอมมาได้แค่เดือนเดียว ในขณะที่คนอื่นยังปรับตัวกับชีวิตมหาลัยไม่ได้ เฉินฮั่นเซิงควบตำแหน่งทั้งหัวหน้าห้องและรองประธานฝ่ายประชาสัมพันธ์ไปเรียบร้อยแล้ว

...

เช้าวันที่ 1 ตุลาคม

เฉินฮั่นเซิง เซียวหรงอวี้ หวังจื่อปั๋ว และเกาเจียเหลียง ยืนรอรถอยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัยตงไห่พร้อมสัมภาระ

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องให้พ่อมารับ ถ้าเมื่อคืนพวกฉันนั่งรถทัวร์กลับคงไปถึงบ้านนานแล้ว”

เฉินฮั่นเซิงบ่นพลางปาดเหงื่อ เดือนตุลาคมแล้วแต่อากาศในเจี้ยนเย่ยังร้อนตับแลบ

“นายไม่อยากนั่งรถฟรี จะไปนั่งรถทัวร์เบียดเสียดกับคนอื่นก็เชิญย่ะ”

เซียวหรงอวี้ย่นจมูกใส่

จริงๆวันหยุดชาติจีน เฉินฮั่นเซิงกะจะไม่กลับบ้าน แต่ทนแม่บ่นทางโทรศัพท์ไม่ไหว เลยจำใจต้องกลับ พอดีพ่อของเซียวหรงอวี้ขับรถมารับลูกสาวที่เจี้ยนเย่ ก็เลยอาศัยติดรถกลับไปด้วยกัน

“นั่นไงๆ รถ MPV เจ็ดที่นั่ง ทะเบียนกั่งเฉิง น่าจะเป็นรถคุณอาเซียว ฮั่นเซิง ทำตัวเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ สุภาพบุรุษน่ะรู้จักมั้ย เราเป็นปัญญาชนกันแล้วนะ”

เกาเจียเหลียงไม่พลาดโอกาสสร้างภาพและเหยียบเฉินฮั่นเซิงไปพร้อมๆกัน

“ถุย! ไอ้พวกสร้างภาพ”

เฉินฮั่นเซิงถ่มน้ำลายลงพื้น

พ่อของเซียวหรงอวี้ค่อยๆเทียบรถจอดข้างทาง

เกาเจียเหลียงเตรียมตัวออกสตาร์ท เฉินฮั่นเซิงมองปราดเดียวก็รู้ทัน

รถเจ็ดที่นั่ง ที่นั่งแถวกลางคือจุดยุทธศาสตร์ที่ดีที่สุด สบายที่สุด และที่สำคัญ... ได้นั่งใกล้เซียวหรงอวี้ที่สุด เกาเจียเหลียงเล็งที่นั่งข้างเธอไว้แน่นอน

พรถจอดสนิท เกาเจียเหลียงทำท่าจะพุ่งขึ้นรถ แต่เฉินฮั่นเซิงเอาแขนกันไว้

“ให้ฉันขึ้นก่อน ฉันจะไปนั่งแถวหลังสุด”

เกาเจียเหลียงชะงัก แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินฮั่นเซิงถึงอยากไปนั่งหลังรถที่ทั้งแคบทั้งร้อน แต่ตามมารยาทแล้วคนนั่งหลังต้องขึ้นก่อน เขาเลยยอมถอย

แต่ทว่า... พอเฉินฮั่นเซิงก้าวขึ้นรถไป เขากลับทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะแถวกลางอย่างสบายใจเฉิบ!

เกาเจียเหลียงยืนอ้าปากค้าง “เฉินฮั่นเซิง! ไหนนายบอกจะไปนั่งหลังไง!”

“อ้อ... เมื่อกี้เปลี่ยนใจกะทันหันน่ะ”

เฉินฮั่นเซิงตอบหน้าตาย

หวังจื่อปั๋วเห็นจังหวะดี รีบกระโดดขึ้นไปจองที่นั่งข้างคนขับทันที

เหลือที่เดียวสำหรับเกาเจียเหลียง... เบาะแถวหลังสุด

“อย่าขวางทางสิเพื่อน เซียวหรงอวี้ยืนตากแดดรอนานแล้วนะ”

เฉินฮั่นเซิงทำหน้าซื่อตาใส เร่งให้เกาเจียเหลียงขึ้นรถ

เกาเจียเหลียงกัดฟันกรอด เดินกระแทกเท้าขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างเจ็บแค้น

“เฉินฮั่นเซิง! ชาตินี้ถ้าฉันเชื่อคำพูดนายอีก... ขอให้ฉันเป็นหมา!”

*****