บทที่ 34 จุดพลิกผันซ้ำซ้อน

'โจวเต๋อซุน' เจ้าของร้าน "ผลไม้โจว" ในศูนย์การค้าอี้อู๋ กำลังรดน้ำพรมผลไม้ให้ดูสดใหม่ จู่ๆก็เห็นชายหนุ่มสี่คนเดินจ้ำอ้าวตรงมาที่ร้าน

นึกว่าลูกค้าเข้า โจวเต๋อซุนรีบยิ้มต้อนรับ "ว่าไงสุดหล่อ รับอะไรดี?"

"ไม่เอาผลไม้ครับ... มาเอาเงิน"

เฉินฮั่นเซิงที่เป็นหัวโจกตอบยิ้มๆ

โจวเต๋อซุนชะงัก รู้ทันทีว่าพวกนี้มาไม่ดีแน่ เขาหยิบมีดปอกผลไม้ขึ้นมาอย่างแนบเนียน เฉือนแตงโม ฉับ! ขาดครึ่ง น้ำแตงโมสีแดงสดไหลนองพื้น แล้วเงยหน้าถามเสียงเข้ม "เงินอะไร?"

เห็นมีดในมือเถ้าแก่ หยางซื่อเชากับกัวเส้าเฉียงสบตากันเลิ่กลั่ก ใจเริ่มฝ่อ

แต่เฉินฮั่นเซิงกลับแค่นหัวเราะ ลากเก้าอี้พับมานั่งลงข้างๆโจวเต๋อซุน ห่างจากมีดคมกริบแค่คืบเดียว

"น้าผมชื่อเฟิงจี้ฮวา เจ้าของร้านเครื่องเขียนฝั่งตรงข้าม ได้ข่าวว่าเฮียติดเงินแกอยู่ 3,500 หยวนยังไม่คืน?"

พูดไปมือก็หยิบแตงโมที่เพิ่งผ่ามาแทะกินหน้าตาเฉย

ตอนก้มหน้ากิน คอของเฉินฮั่นเซิงอยู่ใต้คมมีดแบบพอดิบพอดี

โจวเต๋อซุนงงเป็นไก่ตาแตก เฟิงจี้ฮวามีหลานตัวโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็ของขึ้นทันที "แค่ครึ่งปี หนี้ 2,500 กลายเป็น 3,500! ไอ้หมาเฟิง มึงจะโหดกว่ากู้นอกระบบอีกเหรอวะ!"

ไม่ใช่แค่โจวเต๋อซุนที่งง เพื่อนๆของเฉินฮั่นเซิงก็งงเหมือนกัน จาก 2,500 เป็น 3,500 เฉินฮั่นเซิงคงกะฟันกำไรส่วนต่าง 1,000 หยวนแน่ๆ เลยเงียบไว้

เทียบกับเฟิงจี้ฮวาแล้ว เฉินฮั่นเซิงชอบดีลกับคนอย่างโจวเต๋อซุนมากกว่า เพราะรายนั้นเขี้ยวลากดิน บังคับยาก แต่รายนี้จุดอ่อนเพียบ หาช่องเล่นงานง่าย

"ไอ้หนุ่ม ฟังเฮียนะ เฮียไม่ได้ติดเงินน้าเอ็ง 3,500 แน่นอน"

โจวเต๋อซุนยืนยันเสียงแข็ง

เฉินฮั่นเซิงกินแตงโมหมด เลิกเสื้อขึ้นเช็ดปากแบบลวกๆ แล้วยิ้ม "อันนั้นผมไม่รู้ น้าผมบอกมาอย่างนี้ ผมมีหน้าที่แค่มาทวง"

ระหว่างที่โจวเต๋อซุนกำลังประเมินสถานการณ์ จีนมุงเด็กสถาบันการเงินฯก็เริ่มมายืนล้อมหน้าร้าน

"พวกนั้นใคร?" โจวเต๋อซุ่นถาม

"เพื่อนผมเอง ถ้าเฮียไม่คืนเงิน 3,500 ผมจะให้พวกมันขนผลไม้ร้านเฮียไปให้หมด ขนให้คุ้มยอด 3,500 นั่นแหละ" เฉินฮั่นเซิงขู่

"เอ็งกล้า!"

โจวเต๋อซุนสับมีดลงเขียง ปัง! ตะโกนด่าลั่น "ไอ้เฟิงจี้ฮวา มึงมันเลว! หนี้ 2,500 บอกหลานว่า 3,500 แถมยังเอาเด็กมหาลัยมากวนตีนกูอีก ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!"

ด่าเสร็จแกก็เดินหายเข้าไปในโกดังหลังร้าน รื้อของกุกกักพักใหญ่ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่ง แปะใส่หน้าเฉินฮั่นเซิง "แหกตาดูซะ! ฉันยืมแค่ 2,500! น้าเอ็งมันตอแหล!"

เฉินฮั่นเซิงดึงกระดาษมาอ่าน ในนั้นเขียนชัดเจนว่า “ข้าพเจ้า นายโจวเต๋อซุน ขอกู้ยืมเงินนายเฟิงจี้ฮวา จำนวน 2,500 หยวน กำหนดคืนภายในหนึ่งเดือน...”

"ดูชัดยัง?" โจวเต๋อซุ่นถาม

"ชัดแจ๋วครับ"

เฉินฮั่นเซิงพยักหน้า

"งั้นก็เอาคืนมา"

โจวเต๋อซุนแบมือขอคืน

เฉินฮั่นเซิงยิ้มมุมปาก พับสัญญาเก็บใส่กระเป๋าตัวเองหน้าตาเฉย "สงสัยเมื่อกี้ผมฟังผิด น้าคงบอกว่า 2,500 นั่นแหละ ตอนนี้พยานพร้อม หลักฐานพร้อม... คืนเงินมาซะดีๆเถอะเฮีย"

โจวเต๋อซุนยืนอึ้งไปสามวิ กว่าจะประมวลผลได้ว่าโดนเด็กหลอกเอาสัญญาตัวจริงไปแล้ว

"ไอ้เด็กเวร! มึงหลอกกู! ขอให้มึงกับน้ามึงตายโหงตายห่าทั้งตระกูล!"

"เชิญแช่งตามสบายครับ ยังไงผมกับเถ้าแก่เฟิงก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว"

...

กลับมาที่ร้านเครื่องเขียน เฟิงจี้ฮวายิ้มแก้มปริเมื่อเห็นธนบัตรใบละร้อย 25 ใบวางอยู่ตรงหน้า

"ไม่น่าเชื่อจริงๆ นึกว่าจะสูญไปแล้วซะอีก พวกเธอนี่เก่งจริงๆ"

ปากชม มือก็เอื้อมจะไปกวาดเงินลงลิ้นชัก

แปะ!

เฉินฮั่นเซิงเอาไฟแช็กทับกองเงินไว้

"น้องชาย... หมายความว่าไง?"

เฟิงจี้ฮวาเงยหน้าถามเสียงขุ่น

"ไม่มีไรครับ แค่จะเตือนความจำเถ้าแก่ว่า... นี่เงินผม"

เฉินฮั่นเซิงยิ้มเย็น

"เฮ้ยๆ เกินไปหน่อยมั้ง แบ่งค่านายหน้าไปสัก 500 ก็พอแล้ว จะมายึดหมดได้ไง"

เฟิงจี้ฮวาหน้าบึ้งตึง

บรรยากาศหุ้นส่วนธุรกิจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา กลายเป็นศึกชิงเงิน แต่เฉินฮั่นเซิงถือไพ่เหนือกว่า และเขาไม่คิดจะใช้เหตุผลคุยอยู่แล้ว

จูเฉิงหลงแค่นหัวเราะ "เถ้าแก่ลืมที่พูดไปแล้วเหรอครับ? 'ใครทวงได้ ก็ยกให้คนนั้น' ไง"

"เอ่อ..."

เฟิงจี้ฮวาสะอึก ไม่คิดว่าเด็กพวกนี้จะทำได้จริง "ฉันก็พูดไปงั้นแหละ..."

"เถ้าแก่พูดเล่น แต่ผมคิดจริงครับ"

เฉินฮั่นเซิงคาบบุหรี่ กวาดเงิน 2,500 หยวนลงกระเป๋าสบายใจเฉิบ เฟิงจี้ฮวาได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ทำอะไรไม่ได้

เงินอยู่ในมือโจรแล้ว จะให้คายออกมาคงยาก

"ท่านรองฯโจว เดี๋ยวสิครับ จะรีบไปไหน"

จัวเสี่ยวลี่กับโจวเสี่ยวที่กำลังจะย่องหนีชะงักกึก ใครจะคิดว่าเฉินฮั่นเซิงจะแสบขนาดนี้ หลอกเอาสัญญาจากลูกหนี้ แล้วยังมาตลบหลังเจ้าหนี้อีก

ตอนนี้โจวเสี่ยวอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่เฉินฮั่นเซิงไม่ปล่อยให้เขารอดไปง่ายๆ

"เอาอย่างนี้ ผมขอร่วมสมทบทุนงานรับน้อง 501 หยวน... ชนะท่านรองฯโจวไปแค่นิดเดียวเองเนอะ"

เฉินฮั่นเซิงควักแบงก์ร้อย 5 ใบวางลง แล้วหันไปขอยืมเหรียญ 1 หยวนจากหลี่เจิ้นหนานมาโปะเพิ่ม ยื่นให้ฉีเว่ย

ฉีเว่ยยืนงง ทำตัวไม่ถูก จะรับก็เกรงใจรองประธาน จะไม่รับก็น่าเสียดาย

"ทำไม? รังเกียจเศษเงินเหรอครับ?"

เฉินฮั่นเซิงถามยิ้มๆ

ฉีเว่ยกัดฟัน แกล้งทำเมินสายตาอาฆาตของจัวเสี่ยวลี่ รับเงิน 501 หยวนมาถือไว้

"เย้!"

กัวเส้าเฉียงตะโกนลั่น เหล่าเฟรชชี่เฮกันสนั่นหวั่นไหว แม้จะไม่รู้รายละเอียดลึกซึ้ง แต่รู้ว่าฝ่ายตัวเองชนะแน่ๆ แถมยังได้มีส่วนร่วมในชัยชนะครั้งนี้ด้วย

หยางซื่อเชาตะโกนไล่หลังโจวเสี่ยว "ไหนว่าจะลาออกไง! ป๊อดนี่หว่า!"

"ช่างเถอะ มันไม่ลาออกหรอก"

เฉินฮั่นเซิงพูดอย่างไม่ยี่หระ

ถึงโจวเสี่ยวจะเสียหน้ายับเยิน แต่ตราบใดที่ยังหน้าด้าน และมีจัวเสี่ยวลี่หนุนหลัง เขาก็ยังเกาะเก้าอี้ไว้ได้อยู่ดี

"คืนนี้ฉลอง! ป๋าเลี้ยงเอง!"

เฉินฮั่นเซิงชวนเพื่อนๆที่มาช่วยกดดันไปฉลอง วันนี้เขาได้แสดงอีกด้านหนึ่งให้เพื่อนเห็น... ด้านที่ซับซ้อนและเหลี่ยมจัดกว่านักศึกษาทั่วไป

แต่โชคดีที่... เขาเป็นพวกเดียวกับเรา

ในวงเหล้า หยางซื่อเชากับพรรคพวกด่าโจวเสี่ยวเสียๆหายๆ จูเฉิงหลงถามขึ้นมาว่า "ทำไงมันถึงจะยอมลาออกวะ?"

ตอนนั้นเฉินฮั่นเซิงกำลังกึ่มๆ เลยตอบไปส่งๆ "ก็ต้องทำให้มันเสียหน้าจนกู่ไม่กลับนั่นแหละ เมื่อกี้ยังเบาไป"

จูเฉิงหลงพยักหน้าหงึกๆ "อ๋อ..." แล้วก็นั่งเงียบไป

พอกลับถึงหอพัก เฉินฮั่นเซิงกำลังตั้งวงไพ่ จู่ๆกัวเส้าเฉียงก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา

"แย่แล้วพี่เฉิน! ไอ้จูเฉิงหลงมันไปดักตีหัวโจวเสี่ยว!"

*****