บทที่ 22 เล่นละครมันทั้งวัน

ตอนที่เฉินฮั่นเซิงไปลาหยุดกับครูฝึก เขาเขียนใบลาอย่างเป็นทางการด้วยลายมือบรรจง แล้วเดินเข้าไปพูดว่า "ครูฝึกครับ ญาติผมมาหาที่เจี้ยนเย่ ผมเลยจะขอลาช่วงบ่าย ผมคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว เลยมาขออนุญาตครูฝึกครับ"

ครูฝึกรับใบลาไปดู ในนั้นระบุเหตุผล เวลา และชื่อคนลาไว้อย่างละเอียดตามแบบฟอร์มมาตรฐาน

"รีบไปรีบกลับ ระวังตัวด้วย"

ครูฝึกอนุญาต

"รับทราบครับ!"

เฉินฮั่นเซิงทำท่าตะเบ๊ะแบบกวนๆ แต่น่ารักน่าชัง

จริงๆแล้วต่อให้เฉินฮั่นเซิงไม่เขียนใบลา ถ้าครูฝึกไม่สังเกตก็อาจจะรอดตัวไปได้ แต่เขาไม่อยากเสี่ยง

ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญในการตีสนิทกับเหล่ากัว เขาไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยมาทำให้เสียงาน

ส่วนทางครูฝึกก็มองว่า หนึ่ง เฉินฮั่นเซิงทำตามขั้นตอนถูกต้อง สอง เขาแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว

และสุดท้ายคือตัวเฉินฮั่นเซิงเอง แม้จะมีบุคลิกห่ามๆ ปากดีเหมือนเด็กมีปัญหา แต่พฤติกรรมกลับไม่ใช่เด็กเกเร

ตรงกันข้าม เวลาเพื่อนผู้ชายในห้องเล่นซนเกินเหตุ เฉินฮั่นเซิงยังช่วยปรามเพื่อนให้ด้วย ซึ่งเพื่อนๆก็มักจะเกรงใจเขา ครูฝึกเลยมองเขาในแง่ดี

เฉินฮั่นเซิงนั่งรถเมล์ปุเลงๆชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึงโรงเรียนอนุบาลกู่โหลว และได้เจอกับ ‘กัวเจียฮุ่ย’ ลูกสาวอาจารย์กัว แต่ครูพี่เลี้ยงสาวตากลมโตดูจะไม่ไว้ใจเขาเท่าไหร่ จ้องมองอย่างระแวง

"ครูโทรไปเช็คกับพ่อของน้องเจียฮุ่ยได้เลยครับ"

เฉินฮั่นเซิงแนะนำครูสาวหน้าตาน่ารักคนนั้น

"ฉันต้องเช็คอยู่แล้วค่ะ รบกวนคุณรอข้างนอกก่อนนะคะ"

เธอลองโทรเข้ามือถืออาจารย์กัว แต่เพิ่งนึกได้ว่ามือถืออยู่กับเฉินฮั่นเซิง เลยเปลี่ยนไปโทรเบอร์โต๊ะทำงานแทน

ครูสาวอธิบายสถานการณ์ทางโทรศัพท์ พลางมองสำรวจเฉินฮั่นเซิงเพื่ออธิบายลักษณะท่าทางให้ปลายสายฟัง

"คุณพ่อของน้องเจียฮุ่ยขอให้คุณบอกรหัสนักศึกษาค่ะ"

หลังจากยืนยันรูปพรรณสัณฐานแล้ว ก็มาถึงขั้นตอนสุดท้าย

"020901254813"

พอเฉินฮั่นเซิงบอกรหัสถูกต้องเป๊ะ ครูสาวถึงกับถอนหายใจโล่งอก เธอจูงมือกัวเจียฮุ่ยออกมา "เจียฮุ่ยจ๊ะ พี่ชายคนนี้เป็นลูกศิษย์ของคุณพ่อ เย็นนี้พี่เขาจะมารับหนูนะคะ"

กัวเจียฮุ่ยเป็นเด็กหญิงตัวอวบอ้วนผิวขาวจั๊วะ เรียนอยู่ชั้นอนุบาล 3 ด้วยความเป็นเด็กที่ยังไม่มีพิษภัย ครูบอกอะไรก็เชื่อ เธอจึงยื่นมือป้อมๆไปจับมือเฉินฮั่นเซิงอย่างว่าง่าย

"เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคะที่เข้าใจผิด"

ครูสาวขอโทษเฉินฮั่นเซิงอย่างรู้สึกผิดที่ทำเสียงแข็งใส่ตอนแรก

เฉินฮั่นเซิงยิ้มอบอุ่น "ไม่เป็นไรครับ เรื่องความปลอดภัยต้องเข้มงวดอยู่แล้ว เจียฮุ่ย บ๊ายบายคุณครูสิลูก"

ท่าทีสุขุมเป็นผู้ใหญ่ของเฉินฮั่นเซิงทำเอาครูสาวแปลกใจว่านี่เด็กมหาลัยปีหนึ่งจริงเหรอ

"บ๊ายบายค่ะครูเสี่ยวอวี่"

กัวเจียฮุ่ยเดินเตาะแตะเข้าไปหอมแก้มครูหนึ่งฟอด

"บ๊ายบายจ้ะเจียฮุ่ย"

ครูสาวหอมแก้มยุ้ยๆของเด็กน้อยตอบ

เฉินฮั่นเซิงยืนรออย่างใจเย็น ก่อนจะอุ้มเด็กหญิงตัวกลมเดินออกจากโรงเรียน

เขาเดาว่าครูอนุบาลต้องโทรรายงานกัวจงอวิ๋นอีกรอบแน่ ถ้าเธอชมเขาให้เหล่ากัวฟัง คะแนนความประพฤติของเขาคงพุ่งกระฉูด

โชคดีที่กัวเจียฮุ่ยแค่อวบแต่ตัวไม่หนัก สงสัยจะหนักแก้มซะส่วนใหญ่ เธอเกาะคอเฉินฮั่นเซิงแล้วถาม "พี่ชาย... เราจะไปไหนกันคะ?"

"ไปกินเคเอฟซีดีมั้ย?" เฉินฮั่นเซิงถาม

กัวเจียฮุ่ยตบมือแปะๆดีใจ "ดีค่า หนูชอบกินเคเอฟซีที่สุดเลย"

เพื่อแสดงความดีใจ เธอเลยหอมแก้มเฉินฮั่นเซิงไปหนึ่งฟอด

การกระทำนี้ทำให้เฉินฮั่นเซิงนึกถึงครูอนุบาลเมื่อกี้ เลยลองถามดู "เจียฮุ่ย พี่ขอถามหน่อยสิ"

"ถามอะไรหรอคะ?"

เสียงเล็กๆตอบกลับมา

"ครูคนเมื่อกี้ชื่อจริงชื่ออะไรเหรอ?"

"ครูเสี่ยวอวี่ค่ะ"

"ไม่ใช่ชื่อเล่นสิ ชื่อจริงเต็มๆน่ะ"

"ก็ชื่อครูเสี่ยวอวี่ไงคะ"

เด็กแค่นี้จะไปรู้จักชื่อจริงนามสกุลจริงได้ไง

เฉินฮั่นเซิงจนปัญญา เลยเปลี่ยนคำถาม "งั้นถามใหม่ ทดสอบความจำหน่อย รู้เบอร์โทรศัพท์ครูเสี่ยวอวี่มั้ย?"

"ไม่รู้ค่ะ" กัวเจียฮุ่ยส่ายหน้า

"แล้ว QQ ล่ะ?"

"QQ คืออะไรหรอคะ?"

ผ่านไปสักพัก...

"พี่ชาย... ทำไมไม่กอดหนูแล้วล่ะ"

"พี่เหนื่อย... ขี้เกียจอุ้มแล้ว เดินเองบ้าง"

...

ที่ร้านเคเอฟซีใกล้โรงเรียนอนุบาล เฉินฮั่นเซิงซื้อชุดแฮปปี้มีลให้กัวเจียฮุ่ย ทั้งเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟรายส์ ไก่ทอด ส่วนตัวเขาสั่งกาแฟแก้วเดียวแล้วนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่เพิ่งซื้อมา

พอกินเสร็จ กัวเจียฮุ่ยก็วิ่งไปเล่นสไลเดอร์กับเด็กคนอื่นจนเหงื่อท่วม ประมาณทุ่มนึง โทรศัพท์ในมือเฉินฮั่นเซิงก็ดังขึ้น

"ฮั่นเซิง ประชุมเสร็จแล้วนะ ตอนนี้อยู่ไหนกัน?"

"อาจารย์กัว ผมพาเจียฮุ่ยมากินเคเอฟซีที่จัตุรัสกู่โหลวครับ"

"อ้อ รู้จักๆ อีกประมาณชั่วโมงนึงถึงนะ ลำบากเธอแย่เลย"

วางสายแล้ว เฉินฮั่นเซิงยิ้มกริ่ม ในที่สุดสถานะของเขาก็อัพเกรดจาก "เฉินฮั่นเซิง" เป็น "ฮั่นเซิง" ในปากของเหล่ากัวแล้ว

ทุ่มครึ่ง เฉินฮั่นเซิงเรียกกัวเจียฮุ่ยมาเช็ดเหงื่อ "เจียฮุ่ยง่วงรึยัง?"

"ไม่ง่วงเลยค่ะ"

เด็กน้อยดิ้นขลุกขลักจะไปเล่นต่อ

"ไม่... พี่ว่าหนูง่วงแล้วล่ะ"

เฉินฮั่นเซิงไม่ปล่อยเธอไป หนังจะจบสวยต้องมีฉากไคลแม็กซ์

เฉินฮั่นเซิงเลิกอ่านหนังสือพิมพ์ อุ้มกัวเจียฮุ่ยมานั่งตัก แล้วงัดนิทานในความทรงจำมาเล่ากล่อม

กัวเจียฮุ่ยที่เล่นจนเหนื่อย บวกกับได้ฟังนิทานเพลินๆ แม้ใจจะอยากเล่นต่อ แต่หนังตาเริ่มหนักอึ้ง สุดท้ายก็หลับปุ๋ยไปก่อนที่พ่อแม่จะมาถึง

ดังนั้น ภาพที่กัวจงอวิ๋นและภรรยาเห็นผ่านกระจกใสของร้านเคเอฟซีคือ...

เฉินฮั่นเซิงกอดกัวเจียฮุ่ยไว้ในอ้อมอก แววตาอ่อนโยนราวกับพ่อพระ แขนขยับไกวเบาๆเพื่อให้เด็กน้อยหลับสบาย สองสามีภรรยามองหน้ากัน ภรรยาพูดขึ้นว่า "ไม่นึกเลยว่าเจียฮุ่ยจะถูกชะตากับนักเรียนคุณขนาดนี้"

"เขาชื่อเฉินฮั่นเซิง เป็นเด็กเก่ง นิสัยดี คืนนี้ผมติดหนี้บุญคุณเขาแล้วล่ะ" กัวจงอวิ๋นตอบ

เฉินฮั่นเซิงเห็นกัวจงอวิ๋นเดินเข้ามา ก็กระซิบเบาๆ "เจียฮุ่ยเป็นเด็กดีมากเลยครับ เลี้ยงง่ายไม่ดื้อเลย"

ภรรยากัวจงอวิ๋นเป็นคนรู้ธรรมเนียม พอเห็นลูกสาวหลับปุ๋ยแก้มแดงปลั่ง เธอก็หยิบถุงผลไม้ออกมาจากรถยื่นให้ "ขอบใจมากนะจ๊ะเสี่ยวเฉิน อุตส่าห์ลำบากมาช่วยเลี้ยงน้องตั้งไกล"

"อาจารย์แม่อย่าเกรงใจเลยครับ ผมก็อยากออกมาเดินเล่นพอดี ฝึกทหารเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว" เฉินฮั่นเซิงปฏิเสธตามมารยาท

"ไหนๆก็เรียกอาจารย์แม่แล้ว รับไปเถอะจ้ะ ไว้ว่างๆเสาร์อาทิตย์มาทานข้าวที่บ้านนะ ตาแก่ อย่าลืมชวนลูกศิษย์มาด้วยล่ะ"

กัวจงอวิ๋นพยักหน้า "รับไปเถอะ เดี๋ยวครูไปส่งที่ป้ายรถเมล์ ต่อไปในห้องก็ช่วยเป็นแบบอย่างที่ดีให้เพื่อนๆด้วยนะ"

เฉินฮั่นเซิงยิ้มรับในใจ... เสร็จโจร

นั่งรถกลับมาอีกชั่วโมงกว่าๆ จนถึงเมืองมหาวิทยาลัยเจียงหนิง ทีแรกกะจะเอาผลไม้กลับไปกินที่หอ แต่พอถึงหน้ามหาลัยก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ โทรหาเซียวหรงอวี้

"ฉันอยู่หน้ามหาลัยเธอเนี่ย ฝึกทหารเหนื่อยใช่มั้ยล่ะ ฉันซื้อผลไม้มาฝาก ลงมาเอาเร็วเข้า"

*****