บทที่ 20 คุณทับผมฉันแล้วนะ

ช่วงบ่ายเป็นการฝึกทหารอย่างเป็นทางการ ปกติการฝึกทหารมักมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้นได้ง่าย ไม่ว่าจะเป็นลมแดด หน้ามืดเป็นลม หรือเรื่องวันนั้นของเดือนสำหรับนักศึกษาหญิง ซึ่งต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ แต่ใครจะคิดว่าสาขาการจัดการสาธารณะเซค 2 จะมีปัญหาเรื่อง "ทรงผม" จนเกือบกลายเป็นเรื่องใหญ่

เรื่องมีอยู่ว่า นักศึกษาชายชื่อ 'จูเฉิงหลง' ไว้ผมค่อนข้างยาวจนเกือบปิดหู จริงๆแล้วครูฝึกที่มีประสบการณ์มักจะมองข้ามเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ไป แต่บังเอิญปีนี้ครูฝึกที่รับผิดชอบดันเป็นหนุ่มไฟแรงวัยฉกรรจ์

ครูฝึกตำหนิจูเฉิงหลงไปสองสามคำ จูเฉิงหลงเองก็ไม่ใช่ย่อย คิดในใจว่า 'ขนาดอาจารย์ที่ปรึกษายังไม่ว่าอะไร แล้วแกเป็นใครมาสั่ง' เลยสวนกลับไปคำหนึ่ง

ครูฝึกหนุ่มเลือดร้อนรู้สึกเหมือนโดนท้าทายอำนาจ โมโหจัดจนไปคว้ากรรไกรมา ประกาศว่าจะตัดผมจูเฉิงหลงด้วยมือตัวเอง

ตอนเกิดเรื่องเฉินฮั่นเซิงไม่อยู่ในเหตุการณ์ เขาแวบไปซื้อบุหรี่ที่ร้านสะดวกซื้อกับหยางซื่อเชา พอกลับมาก็เห็นสถานการณ์ตึงเครียดเสียแล้ว

เพื่อนร่วมห้องที่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ บ้างก็ยืนดูตาปริบๆ บ้างก็ฮึกเหิมเข้าข้างจูเฉิงหลงเตรียมจะเปิดศึก พอเห็นท่าไม่ดี หูหลินอวี่ในฐานะรักษาการหัวหน้าห้องก็เตรียมจะวิ่งไปรายงานอาจารย์ที่ปรึกษาและผู้บังคับบัญชาของครูฝึก จังหวะนั้นเธอก็วิ่งมาชนกับเฉินฮั่นเซิงที่เพิ่งเดินกลับมาพอดี

"วิ่งหน้าตื่นจะไปไหนเนี่ย?" เฉินฮั่นเซิงถาม

หูหลินอวี่เล่าสถานการณ์คร่าวๆอย่างรวดเร็วแล้วทำท่าจะไปต่อ แต่เฉินฮั่นเซิงยื่นแขนขวางไว้ หยางซื่อเชาผู้ใสซื่อเห็นเพื่อนทำท่าเหมือนจะจีบสาวเลยเอามือขวางตามบ้าง กลายเป็นว่าทั้งคู่ยืนดักหน้าหูหลินอวี่เต็มๆ

"เฉินฮั่นเซิง! ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ ถอยไป!"

หูหลินอวี่ร้อนรนจนแทบจะร้องไห้

"เธอจะไปรู้เรื่องบ้าอะไร! ขืนไปฟ้องเหล่ากัวหรือผู้พันจางมีหวังทั้งจูเฉิงหลงและครูฝึกโดนลงโทษทางวินัยกันหมด เรื่องนี้ต้องปิดประตูเคลียร์กันเองให้จบๆไป เข้าใจไหม!"

เฉินฮั่นเซิงทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วแหวกฝูงชนเข้าไปกลางวง "เฮ้ยๆ มีเรื่องอะไรกันวะ?"

ครูฝึกหันขวับมามอง เห็นนักศึกษารูปร่างสูงใหญ่ ใส่ชุดฝึกทหาร แต่คาบบุหรี่ไว้ที่ปากดูท่าทางเหมือนนักเลงมากกว่านักศึกษา

"เธอเป็นใคร?" ครูฝึกขมวดคิ้วถามเสียงเข้ม

เฉินฮั่นเซิงรีบดีดบุหรี่ทิ้งทันที ดูออกว่าครูฝึกไม่ปลื้มคนสูบบุหรี่ ในเมื่อมาเพื่อไกล่เกลี่ย ก็ต้องลดแรงปะทะลงก่อน

"สวัสดีครับครูฝึก ผมชื่อเฉินฮั่นเซิง นักศึกษาสาขาการจัดการสาธารณะเซค 2 ครับ"

เฉินฮั่นเซิงแนะนำตัวเสร็จก็เข้าประเด็น "ผมมีข้อเสนอครับ ครูช่วยวางกรรไกรลงก่อนได้ไหมครับ เดี๋ยวเกิดพลาดไปโดนใครเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่"

ถึงครูฝึกจะไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร แต่คนโมโหอะไรก็เกิดขึ้นได้ รอยฟันบนแขนเฉินฮั่นเซิงยังเป็นพยานปากเอกอยู่เลย ขนาดสาวหวานอย่างเซียวหรงอวี้ยังกัดจมเขี้ยวได้ นับประสาอะไรกับผู้ชายถือมีดถือพร้า

ครูฝึกเป็นคนมีทิฐิสูง ปรายตามองเฉินฮั่นเซิงอย่างเย็นชา "กฎระเบียบคือห้ามไว้ผมยาว ฉันจะตัดให้พวกเธอเอง!"

จูเฉิงหลง ไอ้หนุ่มรักผมยิ่งชีพ พอได้ยินว่าจะโดนตัดผมก็ของขึ้นอีกรอบ "กูไม่ตัดเว้ย! มึงจะทำไม!"

"หุบปากไปเลยไอ้เวร!"

เฉินฮั่นเซิงหันไปตวาดจูเฉิงหลงเสียงดัง

จูเฉิงหลงยอมสงบปากสงบคำทันที หนึ่งคือเกรงใจที่เฉินฮั่นเซิงเคยเลี้ยงเหล้า สองคือมาดนักเลงของเฉินฮั่นเซิงดูน่าเกรงขามกว่าครูฝึกเสียอีก สำหรับจูเฉิงหลงแล้ว เขาอาจจะไม่กลัวครูฝึก แต่กับเฉินฮั่นเซิงที่คอทองแดงแถมดูเถื่อนๆ เขารู้สึกเกรงๆอยู่บ้าง

พอจูเฉิงหลงเงียบ เฉินฮั่นเซิงก็หันมาคุยกับครูฝึกต่อ แต่คราวนี้ใส่น้ำเสียงจริงจังและแฝงความนัย

"ครูฝึกครับ มหาลัยเชิญพวกคุณมาเพื่อฝึกวินัยและร่างกายให้พวกเรา คุณก็มีหน้าที่ของคุณ แต่ถ้าผู้พันจางมาเห็นคุณถือกรรไกรไล่ตัดผมนักศึกษาแบบนี้ คุณคิดว่าเขาจะว่ายังไงครับ?"

พูดจบ เฉินฮั่นเซิงก็ชี้ไปที่นายทหารยศสูงที่ยืนคุมอยู่ไม่ไกล

ครูฝึกชะงักไปแวบหนึ่ง เมื่อกี้เขาขาดสติไปจริงๆ ถ้าผู้บังคับบัญชามาเห็นฉากนี้เข้า เขาโดนเละแน่

แม้จะไม่ยอมส่งกรรไกรให้เฉินฮั่นเซิง แต่เขาก็ยอมเก็บมันใส่กระเป๋าเสื้อเงียบๆ

เฉินฮั่นเซิงพยักหน้าพอใจ จะเก็บไว้ไหนก็ช่าง ขอแค่อย่าถือขู่กันก็พอ สถานการณ์เริ่มคลี่คลาย ทั้งสองฝ่ายเริ่มได้สติ ทีนี้ก็เหลือแค่หาทางลงเรื่อง "ผมยาว"

เฉินฮั่นเซิงสนับสนุนการไว้ผมยาวอยู่แล้ว ตัวเขาเองก็ไม่ได้ตัดสั้นเกรียน แถมเสิ่นโหยวชูก็มีผมยาวสลวยซ่อนอยู่ใต้หมวก

ลองจินตนาการดูสิ อนาคตถ้าได้คบกัน เวลาหยอกล้อกันบนเตียง แล้วเสิ่นโหยวชูพูดเสียงกระเส่าว่า "คุณทับผมฉันแล้วนะ"... แค่คิดก็ฟินแล้ว

ระหว่างที่ในหัวคิดเรื่องสัปดน ปากก็เจรจาต่อรองอย่างเป็นงานเป็นการ "ครูบอกว่าห้ามไว้ผมยาว แต่มีกฎข้อไหนหรือกฎหมายมาตราไหนระบุว่านักศึกษาฝึกทหารต้องตัดผมเกรียนหรอครับ?"

"ถ้ามีลายลักษณ์อักษรชัดเจน ผมเฉินฮั่นเซิงยินดีปฏิบัติตามคนแรกเลย!"

เฉินฮั่นเซิงถอดหมวกออก โชว์ทรงผมหวีเสยเรียบแปล้ให้ดู

ครูฝึกพูดไม่ออก จริงๆมันก็ไม่มีกฎหรอก เขาแค่อยากเบ่งอำนาจใส่เด็กเฉยๆ

พอเห็นครูฝึกเงียบ เฉินฮั่นเซิงก็เปลี่ยนโหมดเป็นอ่อนน้อมถ่อมตน "ครูครับ เอาอย่างนี้ดีไหม พวกเราจะเก็บผมไว้ในหมวกให้เรียบร้อย รับรองดูเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่ขัดตา ครูว่าโอเคไหมครับ?"

จนถึงตอนนี้ สีหน้าบึ้งตึงของครูฝึกถึงค่อยคลายลง เฉินฮั่นเซิงรีบตีเหล็กตอนร้อน เดินไปกระซิบข้างหูจูเฉิงหลง "ไอ้หลง ไปขอโทษครูฝึกซะ เรื่องจะได้จบๆ"

"ทำไมต้องขอโทษด้วยวะ ฉันไม่ได้เริ่มก่อนสักหน่อย" จูเฉิงหลงยังดื้อแพ่ง

เฉินฮั่นเซิงเลยใส่ไฟ "เอ็งเรื่องมากจังวะ ขืนดื้อด้านเกิดครูฝึกแม่งแค้นฝังหุ่นสั่งซ่อมทั้งห้องทำไง อีกอย่างก็แค่ขอโทษส่งๆไปเหอะ รักษาหน้ากันหน่อย"

ได้ยินแบบนั้นจูเฉิงหลงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปพูดแบบขอไปที "ขอโทษครับครูฝึก"

เฉินฮั่นเซิงหันไปมองครูฝึก เขาทำถึงขนาดนี้แล้ว ทั้งรักษาหน้าทั้งหาทางลงให้ ถ้าคนมีสมองหน่อยก็น่าจะรู้ว่าควรจบยังไง

เป็นไปตามคาด ครูฝึกนิ่งคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตะโกนสั่งเสียงดัง "สาขาการจัดการสาธารณะเซค 2! จัดแถว! เริ่มการฝึก!"

สิ้นเสียงคำสั่ง เท่ากับว่าเรื่องนี้ยุติลงอย่างเป็นทางการ ปัญหาคลี่คลาย ผมบนหัวทุกคนยังอยู่ครบ

"เฉินฮั่นเซิง!"

แต่ทว่า... จังหวะที่เฉินฮั่นเซิงกำลังจะเดินกลับเข้าแถว ครูฝึกก็เรียกชื่อเขาไว้

"เธอสูบบุหรี่ระหว่างการฝึก ผิดกฎระเบียบมหาลัย วิ่งรอบสนาม 10 รอบ! ปฏิบัติ!"

"เชี่ย..."

เฉินฮั่นเซิงหันขวับด้วยความตกใจ ไอ้ครูฝึกเวรนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นชิบหาย ไม่ลงโทษไอ้ตัวต้นเหตุอย่างจูเฉิงหลงแต่มาลงที่บิดาเนี่ยนะ?

แต่ถ้าขัดขืนตอนนี้ หน้าตาครูฝึกที่กู้คืนมาได้คงพังยับเยิน แล้วเดี๋ยวก็จะมีเรื่องวุ่นวายตามมาอีก

"วิ่งสิบรอบแลกกับความสงบสุขของห้อง แถมยังช่วยรักษาหน้าครูฝึกไว้ได้... ก็คุ้มวะ!"

เฉินฮั่นเซิงคำนวณผลได้ผลเสียในใจแล้วตัดสินใจยอมรับโทษ แต่คนอย่างเขาไม่มีทางยอมซวยคนเดียวหรอก

"รายงานครูฝึกครับ! ผมขอแจ้งเบาะแส เมื่อกี้หยางซื่อเชาก็สูบบุหรี่เหมือนกันครับ! ขอแบ่ง 5 รอบให้เพื่อนได้ไหมครับ!"

หยางซื่อเชาที่กำลังยืนทำหน้าล้อเลียนเฉินฮั่นเซิงอยู่ในแถวถึงกับช็อกตาตั้ง

"ไม่ได้!"

ครูฝึกปฏิเสธเสียงแข็ง "หยางซื่อเชา ออกมา! วิ่ง 10 รอบเหมือนกัน! ปฏิบัติ!"

ท่ามกลางสนามกีฬาร้อนระอุไร้ลมพัด ชายหนุ่มสองคนในชุดฝึกทหารกำลังวิ่งเหยาะๆเหงื่อไหลไคลย้อย

"ไอ้เชี่ยเฉิน! มึงลากกูมาซวยด้วยทำไมวะเนี่ย!"

"วิ่งคนเดียวมันเหงาเว้ย เดี๋ยวเลี้ยงน้ำอัดลมขวดนึงปลอบใจน่า"

*****