บทที่ 12 ห้อง 303 นี่สุดยอดไปเลย

เมื่อกี้ตอนที่เฉินฮั่นเซิงนั่งลงแล้ว “บังเอิญ” เอาแขนไปพาดไหล่เซียวหรงอวี้ เขาสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่าร่างนุ่มนิ่มของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ

แต่เพราะตอนนั้นมีพวกหนุ่มมหาลัยขี้หลีรุมล้อมอยู่ เซียวหรงอวี้เลยทำแค่หันมามองแต่ไม่ได้พูดอะไร

ตอนนี้คนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เซียวหรงอวี้เริ่มรู้สึกว่าการกระทำนั้นมันสนิทสนมเกินงาม เลยเอ่ยเตือนให้เฉินฮั่นเซิงสำรวมกิริยาหน่อย

“ไอ้หยา... ทำไมมือไม้มันไปเองแบบนี้เนี่ย คุมไม่อยู่เลยแฮะ”

เฉินฮั่นเซิงตอบหน้าตาย แต่คนโง่ยังดูออกเลยว่าจงใจ

เซียวหรงอวี้ลอบถอนหายใจ ตั้งแต่เธอปฏิเสธคำสารภาพรักของเฉินฮั่นเซิงไปครั้งนั้น หมอนี่ก็หาเรื่องเอาเปรียบเธอตลอด ทั้งคำพูด การกระทำ ส่วนความคิดไม่ต้องพูดถึง... คงจะลามกไปไกลแล้ว

ตามหลักแล้วเธอควรจะโกรธ แต่คิดไปคิดมาก็ดูจะดัดจริตเกินไปหน่อย เพราะยังไงพวกเขาก็เป็นทั้งเพื่อนร่วมห้อง เพื่อนมัธยม แถมตอนนี้ยังเป็นคนบ้านเดียวกันในต่างถิ่นอีก

“เอาเถอะ... เห็นแก่ที่เขาแอบชอบเรามาตั้งสามปี หยวนๆให้ละกัน”

เซียวหรงอวี้หันไปมองเฉินฮั่นเซิง ใบหน้าคมสันได้รูป แววตาแฝงความขี้เล่นและหยิ่งทระนง เฉินฮั่นเซิงเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว แต่เมื่อก่อนเขาจะสุภาพกับเธอมากกว่านี้เยอะ

เฉินฮั่นเซิงไม่ได้สนใจว่าเซียวหรงอวี้กำลังมองเขาอยู่ เขาทอดสายตามองเมืองที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้ามาในหัว

“ผ่านไปตั้งกี่ปีแล้วเนี่ย... ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้วนะน้องๆสาวสวยแห่งสถาบันการเงินจ๋า สบายดีกันรึเปล่า?”

...

การเดินทางจากสถานีรถไฟเจี้ยนเย่ไปยังเขตเมืองมหาวิทยาลัยเจียงหนิงใช้เวลาเกือบชั่วโมง บรรดาเฟรชชี่จากต่างถิ่นที่ไม่เคยนั่งรถเมล์นานขนาดนี้ต่างพากันเมารถจนแทบอาเจียน

เซียวหรงอวี้เองพอก้าวลงจากรถก็หน้าซีดเผือด เฉินฮั่นเซิงคิดในใจว่า ‘ไอ้คนขับรถเมล์สายนี้แม่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ขับรถเมล์อย่างกับขับเครื่องบินเจ็ต’

มหาวิทยาลัยตงไห่และสถาบันการเงินและเศรษฐศาสตร์ตั้งอยู่ตรงข้ามกัน มีเพียงถนนกว้าง 30 เมตรคั่นกลาง เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านรั้วติดกันอย่างแท้จริง

“แต่ฉันก็ไม่กล้าเอ่ยปากบอกให้เธอรู้ ว่าฉันจะคอยดูแลและทำให้เธอยิ้ม...”

ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้ามือถือของเซียวหรงอวี้ก็ดังขึ้น เพลง “ไคปู้เหลียวโข่ว(พูดไม่ออก)” ของเจย์โจวทำเอาเฉินฮั่นเซิงหวนนึกถึงอดีต ช่วงปี 2000 ถึง 2010 นี่มันยุคทองของวงการเพลงจีนจริงๆ เพลงเทพๆออกมาเพียบ ฟังเป็นร้อยรอบก็ไม่เบื่อ

แต่เขาก็ทำได้แค่รำลึกความหลัง เพราะเฉินฮั่นเซิงร้องเพลงเพี้ยนบรรลัย จะให้ไปลอกเพลงมาแต่งใหม่ก็คงไม่รุ่ง

คนที่โทรมาคือเกาเจียเหลียง ไอ้หมอนี่พอถึงมหาลัยปุ๊บก็รีบโทรมาแสดงความห่วงใยเทพธิดาทันที

เซียวหรงอวี้คุยตามมารยาทสองสามคำก็เตรียมจะวางสาย แต่เกาเจียเหลียงยังพร่ำเพ้อไม่หยุด “ดูแลตัวเองดีๆนะ... เดี๋ยวจัดการธุระเสร็จจะรีบไปหา... ระวังอย่าตากแดดจนคล้ำนะ”

เฉินฮั่นเซิงฟังแล้วรำคาญหู แย่งโทรศัพท์มาพูดใส่ไมค์ทันที “เอ็งจะเวิ่นเว้ออะไรนักหนาวะ! เดี๋ยวบิดาดูแลเซียวหรงอวี้เอง จบนะ!”

พูดจบเขาก็กดวางสายทันที แม้เซียวหรงอวี้จะไม่ได้อยากคุยกับเกาเจียเหลียงเท่าไหร่ แต่ยังไงก็เพื่อนกัน แถมเฉินฮั่นเซิงยังเสียมารยาทกดวางสายโดยไม่ถามเธอสักคำ

“นายทำแบบนี้ได้ยังไง!”

เซียวหรงอวี้พยายามจะใช้เหตุผลคุยกับเฉินฮั่นเซิงเวอร์ชันนี้

เฉินฮั่นเซิงปรายตามองกองสัมภาระบนพื้น “จะไปไหม? ถ้าไม่ฉันจะกลับมหาลัยตัวเองแล้วนะ”

สัมภาระของเซียวหรงอวี้เยอะจริงๆ ผู้หญิงตัวคนเดียวแบกไม่ไหวแน่ๆ เธอถลึงตาใส่เฉินฮั่นเซิงอย่างเจ็บใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนน

“เสี่ยวเฉิน... เรามาดีกันเถอะนะ”

เฉินฮั่นเซิงชะงัก “ดีกัน? หมายความว่าไง?”

“ก็... กลับมาเป็นเหมือนเดิม คุยกันดีๆเหมือนเมื่อก่อนไง”

เซียวหรงอวี้พูดเสียงอ่อยทำหน้าตาน่าสงสาร

เฉินฮั่นเซิงถึงบางอ้อ ‘ดีกับผีสิ ตอนนั้นบิดาตามจีบเธออยู่ก็ต้องทำตัวเป็นพ่อพระดิ ตอนนี้เลิกจีบแล้วจะให้กลับไปทำตัวแบบนั้นอีกก็ประสาทแดกพอดี’

แต่ในใจคิดอย่าง ปากกลับพูดอีกอย่างด้วยท่าทียียวน “ได้สิ มาเป็นแฟนกัน แล้วฉันจะดีด้วย”

“เสี่ยวเฉิน ยังเรียนไม่จบฉันไม่อยาก...”

เซียวหรงอวี้งัดมุกเดิมมาใช้อีก เฉินฮั่นเซิงรีบตัดบท “โอเค! งั้นนับจากนี้หุบปากทั้งคู่ ฉันจะช่วยแบกของไปส่งที่หอ แล้วฉันจะกลับมหาลัย”

เฉินฮั่นเซิงแบกกระเป๋าใบใหญ่เดินดุ่มๆเข้าไปในมหาวิทยาลัยตงไห่ ท่าทีเย็นชาเหมือนตอนอยู่สถานีขนส่งไม่มีผิด ทำเอาเซียวหรงอวี้น้ำตาตกใน

เฉินฮั่นเซิงคุ้นเคยกับมหาลัยตงไห่เป็นอย่างดี เขาเดินนำเซียวหรงอวี้ไปจัดการเรื่องลงทะเบียนจนเสร็จสรรพโดยมีเธอเดินตามต้อยๆ กระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าหอพักหญิง

“เดี๋ยวช่วยขนขึ้นไปให้ ถือว่ารักษาสัญญาที่ให้ไว้กับอาเซียวแล้วนะ เดี๋ยวพ่อเธอจะมาฟ้องพ่อฉันอีก”

เซียวหรงอวี้อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเห็นหน้าเฉินฮั่นเซิงที่ดู "ไร้ใจ ไร้เยื่อใย ไร้เหตุผล" เธอก็ได้แต่เม้มปากเดินนำขึ้นบันไดไป

“หึ... ยังจะมางอนอีก”

เฉินฮั่นเซิงแค่นหัวเราะ

ช่วงรายงานตัว หอพักหญิงอนุญาตให้ผู้ชายเข้าออกได้ หลังจากลงชื่อเสร็จ เฉินฮั่นเซิงเห็นเซียวหรงอวี้เดินเอื่อยเฉื่อยอยู่ข้างหน้า

“เซียวหรงอวี้!”

เฉินฮั่นเซิงตะโกนเรียก

“มีอะไร!”

เซียวหรงอวี้หันขวับมาทำหน้าดุ กะว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เธอจะบังคับให้เขาขอโทษก่อนให้ได้

“นั่นมันทางไปห้องน้ำ หอพักไปทางนี้...”

เฉินฮั่นเซิงทำหน้าเอือมระอา

“อ๊ะ... อ๋อ... โอเค”

เซียวหรงอวี้หน้าแตกยับเยิน เดินคอตกกลับมา เรื่องขอโทษคงไม่ต้องพูดถึงแล้ว ตอนนี้อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

เมื่อเปิดประตูห้อง 303 เข้าไป ก็พบว่ามีรูมเมทมาถึงก่อนแล้วหลายคน ทุกคนดูเป็นมิตร เข้ามาช่วยขนของและแนะนำตัวกันอย่างคึกคัก

“นี่แฟนของหรงอวี้เหรอ?”

สาวน้อยที่มีฟันเขี้ยวเสน่ห์เอ่ยถามเฉินฮั่นเซิง

รูมเมทคนอื่นๆก็สงสัยเหมือนกัน เพราะคนอื่นพ่อแม่มาส่ง มีแค่เซียวหรงอวี้ที่ผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันมาส่ง

ความสัมพันธ์แบบนี้ร้อยทั้งร้อยก็แฟนกันชัวร์

เซียวหรงอวี้กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ เธอตั้งใจจะมาเรียน ไม่ได้อยากให้เพื่อนๆเข้าใจผิดว่ามีแฟนแล้ว

แต่เฉินฮั่นเซิงกลับชิงปฏิเสธเสียงแข็งกว่า แถมโบกมือพัลวัน

“เฮ้ยๆ อย่าเข้าใจผิดสิ ฉันกับเซียวหรงอวี้เป็นแค่เพื่อนมัธยม พ่อเธอไม่ว่างเลยวานให้ฉันมาช่วยเฉยๆ แค่นั้นจริงๆ”

เห็นเฉินฮั่นเซิงรีบปฏิเสธแบบเอาเป็นเอาตาย เซียวหรงอวี้ก็รู้สึกจุกในอกแปลกๆ เธอแกล้งก้มหน้าจัดของ ทำหูทวนลมฟังเฉินฮั่นเซิงคุยกับเพื่อนใหม่

“นายเรียนที่ไหนหรอ?”

สาวเขี้ยวเสน่ห์ถามต่อ

“ฉันอยู่สถาบันการเงินฯฝั่งตรงข้ามนี่เอง” เฉินฮั่นเซิงตอบ

พอได้ยินชื่อสถาบัน รูมเมทบางคนก็เริ่มหมดความสนใจ เพราะชื่อชั้นของสถาบันการเงินฯเทียบกับมหาวิทยาลัยตงไห่ไม่ได้เลย พวกเธอยังยึดติดกับค่านิยมเรื่องคะแนนสอบเข้าอยู่

แต่สาวเขี้ยวเสน่ห์ดูจะไม่ถือสา เธอยิ้มร่าแล้วแนะนำตัว “ฉันชื่อ ‘สวีจื่อซี’ เป็นคนเจี้ยนเย่ แล้วนายล่ะชื่ออะไร?”

“ฉันชื่อ ‘เฉินอิงจวิ้น’ (เฉินสุดหล่อ)”

แม้สวีจื่อซีจะเป็นเจ้าถิ่น แต่เฉินฮั่นเซิงก็ไม่หวั่นไหว แถมยังปล่อยมุกหน้าตาย

“มั่วแล้ว ใครจะตั้งชื่อแบบนั้นกัน”

สวีจื่อซีไม่เชื่อ หันไปถามเซียวหรงอวี้ “หรงอวี้ เพื่อนเธอชื่ออะไรกันแน่?”

“เขาชื่อเฉินฮั่นเซิง”

เซียวหรงอวี้ตอบพลางค้อนขวับ

“เด็กนิสัยไม่ดี ชอบโกหก”

สวีจื่อซีแก้มป่อง หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างซุกซน ตัวเล็กสูงแค่ 163 ซม. ผิวขาวเนียนเหมือนแห้วจีนปอกเปลือก พูดยิ้มๆจนเห็นฟันซี่เล็กๆเรียงตัวสวย

“ฉันชื่อนี้จริงๆนะ”

เฉินฮั่นเซิงอธิบายหน้าตาย “ฮั่นเซิง ออกเสียงคล้าย Handsome ในภาษาอังกฤษ Handsome แปลว่าหล่อ เพราะงั้นเรียกว่าเฉินอิงจวิ้น (เฉินสุดหล่อ) ก็ถูกแล้วนี่นา”

“ฮ่าๆๆๆ”

คราวนี้ไม่ใช่แค่สวีจื่อซีที่ขำ เพื่อนๆในห้องต่างพากันหัวเราะชอบใจ มีแต่เซียวหรงอวี้ที่ยิ่งรู้สึกแย่ เมื่อก่อนมุกตลกพวกนี้เขาเอาไว้ใช้กับเธอคนเดียวแท้ๆ

“นายเฉินสุดหล่อ ปากหวานขนาดนี้ สารภาพมาซะดีๆว่ามีแฟนมาแล้วกี่คน?” สวีจื่อซีถามยิ้มๆ

เฉินฮั่นเซิงส่ายหน้า “ถึงวัยนี้แล้วผู้หญิงที่ทำให้ฉันหวั่นไหวได้มีน้อยมากเลย”

เขากวาดตามองไปรอบห้องแล้วพูดต่อ “พวกคุณคือคนที่ 104, 105, 106, 107 และ 108”

(TL: ล้อเลียน 108 ผู้กล้าแห่งเขาเหลียงซาน หรือมีความนัยว่าเยอะมาก)

“ฮ่าๆๆ... ปากหวานชะมัด”

สวีจื่อซีตายิ้มเป็นสระอิ สาวๆในห้องพากันหัวเราะคิกคัก ใครโดนชมก็ชอบทั้งนั้นแหละ

เซียวหรงอวี้นับในใจ... ห้าคนพอดีเป๊ะ... เฉินฮั่นเซิงจงใจข้ามเธอไปชัดๆ

เห็นเฉินฮั่นเซิงทำตัว “เจ้าชู้ประตูดิน” กับรูมเมท เซียวหรงอวี้รู้สึกเหมือนจับได้ว่าสามีนอกใจ เธอทนไม่ไหวจนต้องสูดหายใจลึกแล้วเดินเข้าไปพูดเสียงเรียบ

“ขอบใจที่ช่วยขนของนะ นายรีบกลับไปรายงานตัวเถอะ”

เฉินฮั่นเซิงพยักหน้า เขากำลังจะกลับอยู่แล้ว แต่จู่ๆสวีจื่อซีก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้

“นี่เบอร์โทรหอพักเรานะ สุดหล่อโทรมาได้ตลอดเลย”

“ไม่เป็นไร”

เซียวหรงอวี้เหลือบมองแล้วปฏิเสธแทนทันที “ถ้าเฉินฮั่นเซิงจะโทรมาก็ต้องโทรหาฉัน เขามีเบอร์มือถือฉันอยู่แล้ว”

บรรยากาศเริ่มมาคุ สาวๆที่สอบติดตงไห่ได้ ความมั่นใจในตัวเองย่อมไม่ธรรมดา

สวีจื่อซีกลอกตาเจ้าเล่ห์ เดินเข้าไปยัดกระดาษใส่มือเฉินฮั่นเซิงดื้อๆ แล้วกระโดดโลดเต้นหนีไป

เซียวหรงอวี้มองหน้าเฉินฮั่นเซิง ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ

เฉินฮั่นเซิงยิ้มมุมปาก... ห้อง 303 นี่... สุดยอดเลยแฮะ

*****