บทที่ 4 เทพธิดาปลาตะเพียน

กั่งเฉิงเป็นเมืองเล็กๆที่มีจังหวะชีวิตเรียบง่ายและเชื่องช้า ผู้คนที่เลิกงานต่างพากันปั่นจักรยานกลับบ้านเป็นกลุ่มๆ เฉินฮั่นเซิงและหวังจื่อปั๋วเดินทอดน่องท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง แสงสีทองยามเย็นสาดส่องทอดเงาของทั้งคู่ให้ยืดยาวไปตามท้องถนน

ตลอดทางเฉินฮั่นเซิงกวาดสายตามองทิวทัศน์รอบกายด้วยความสนใจใคร่รู้ อาคารบางแห่งในอีกสิบกว่าปีข้างหน้าจะสูญหายไป การได้กลับมาเห็นภาพเหล่านี้อีกครั้งจึงให้ความรู้สึกที่ทั้งคุ้นเคยและไม่จริงแท้ในเวลาเดียวกัน

ขณะกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศ เสียงกระดิ่งจักรยานที่ใสกังวานก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เฉินฮั่นเซิงหันกลับไปมอง พลางบ่นอุบในใจ ‘วันแรกของการย้อนเวลาแท้ๆ ทำไมถึงหนีพวกนี้ไม่พ้นสักที’

ด้วยความที่เฉินฮั่นเซิงกับหวังจื่อปั๋วเดินเท้า จึงถูกกลุ่มจักรยานของเซียวหรงอวี้ตามทันอย่างรวดเร็ว

หวังจื่อปั๋วรีบโบกมือทักทายตามมารยาท ส่วนเฉินฮั่นเซิงที่ขี้เกียจจะยุ่งด้วยทำเป็นเมินหน้าหนี แต่ทว่า... เซียวหรงอวี้กลับเป็นฝ่ายเรียกเขาไว้

“เฉินฮั่นเซิง หวังจื่อปั๋ว สมุดเฟรนด์ชิปของฉันเหลือแค่พวกนายสองคนนี่แหละที่ยังไม่ได้เขียน”

เซียวหรงอวี้จอดจักรยานแล้วหยิบสมุดบันทึกปกแข็งลวดลายสวยงามออกมาจากกระเป๋า “ช่วยเขียนอะไรหน่อยสิ ถือเป็นที่ระลึก”

ตอนแรกเฉินฮั่นเซิงกะจะปฏิเสธ แต่พอเห็นใบหน้าสวยหวานของเซียวหรงอวี้ จิตวิญญาณเพลย์บอยในตัวก็สั่งการให้เขาพินิจพิเคราะห์ใบหน้ารูปไข่ที่งดงามนั้นอย่างละเอียด

เวลายิ้ม ลักยิ้มบุ๋มที่แก้มทั้งสองข้างของเซียวหรงอวี้จะปรากฏขึ้นจางๆ ชวนให้คนมองเคลิบเคลิ้มหลงใหล ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะได้ตำแหน่งดาวโรงเรียน

“เฉินฮั่นเซิง! ให้เขียนอำลา ไม่ใช่ให้มาจ้องหน้ากันแบบนี้!”

เกาเจียเหลียงที่ตอนแรกไม่ได้สนใจ พอหันมาเห็นเฉินฮั่นเซิงใช้สายตากวาดมองเซียวหรงอวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย ก็ถึงกับของขึ้น

เกาเจียเหลียงโกรธจนแทบจะพ่นไฟ แม้แต่หวังจื่อปั๋วเองก็ยังงง ปกติเฉินฮั่นเซิงจะเป็นคนห่ามๆก็จริง แต่กับเซียวหรงอวี้เขามักจะให้เกียรติเสมอ ไม่เคยใช้สายตาโลมเลียแบบนี้มาก่อน

เซียวหรงอวี้เองก็ไม่ใช่สาวน้อยอ่อนต่อโลกที่จะยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ พอเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของเฉินฮั่นเซิง เธอก็ทำหน้าดุ ชูกำปั้นเล็กๆ ขู่ฟ่อ “ถ้ามองมั่วซั่วอีก ฉันจะควักลูกตานายออกมา แล้วจะฟ้องน้าเหลียงเดี๋ยวนี้เลย”

เด็กสาววัยแรกรุ่นที่กำลังจะก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย รูปร่างหน้าตากำลังเปล่งปลั่งได้ที่ เฉินฮั่นเซิงยิ้มตาหยีพลางรับสมุดเฟรนด์ชิปมาเปิดดู ข้อความข้างในช่างเชยสะบัดแต่ก็น่าคิดถึงจริงๆ

มีทั้งแบบเด็กผู้หญิงใสๆ:

‘ไม่ว่าอนาคตจะยาวไกลแค่ไหน ขอให้เธอจดจำช่วงเวลาดีๆของพวกเราไว้ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ชาติภพ ฉันก็ยังเป็นเพื่อนเธอเสมอ’

แบบสายอาร์ต:

‘มิตรภาพไม่จางหายแม้กายห่าง วาสนาไม่ขาดสะบั้นแม้เรียนจบ คำอวยพรไม่ลืมเลือนแม้สุดขอบฟ้า’

แบบสั้นง่ายได้ใจความ:

‘ขอให้เซียวหรงอวี้มีความสุขมากๆในรั้วมหาลัยนะ’

หรือแม้แต่แบบกลอนพาไป:

“ภูเขาเขียว น้ำใส วัยสดชื่น

วันและคืน ผันผ่าน นานหนักหนา

ไม่มีของ ขวัญใด มอบให้มา

ฝากวาจา อวยพร ไว้แทนใจ”

ที่เด็ดสุดคือ เฉินฮั่นเซิงดันไปเจอกลอนรักเลี่ยนๆของเกาเจียเหลียงเข้า:

‘ขอเพียงเราเป็นดั่งนกขาวคู่หนึ่งบนยอดคลื่น แม้ดาวตกยังไม่ทันลับฟ้า เราก็เบื่อหน่ายความระยิบระยับนั้นเสียแล้ว แสงสลัวของดาวสีน้ำเงินที่แขวนต่ำในยามรุ่งสาง ปลุกความเศร้าโศกนิรันดร์ในใจเราสองให้ตื่นขึ้น — เกาเจียเหลียง (ประพันธ์)’

ไอ้หน้าด้านเกาเจียเหลียง! ลอกกลอน “The White Birds” ของ วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ (W.B. Yeats) มาทั้งดุ้น แล้วยังมีหน้ามาเคลมว่าเป็นคนแต่งเองอีก!

เซียวหรงอวี้เห็นเฉินฮั่นเซิงพลิกดูหน้าอื่นไปทั่ว แก้มใสๆก็เริ่มแดงระเรื่อ เธอแกล้งทำเสียงเข้มใส่ “ห้ามแอบดูของคนอื่นนะ! หาที่ว่างๆแล้วรีบเขียนได้แล้ว!”

เฉินฮั่นเซิงยัดสมุดใส่มือหวังจื่อปั๋วหน้าตาเฉย “อ่ะ แกเขียนก่อนเลย”

หวังจื่อปั๋วกำลังยืนนึกคำคมเท่ๆอยู่ พอโดนยัดเยียดปากกาใส่มือแบบไม่ทันตั้งตัว เขาก็ลนลานบ่นอุบอิบ “เฮ้ย! ฉันยังนึกไม่ออกเลยนะเว้ย”

ด้วยความรีบร้อน หวังจื่อปั๋วเลยต้องเขียนแบบเพลย์เซฟไปก่อน: ‘ขอให้เซียวหรงอวี้สวยวันสวยคืน มีความสุขตลอดไป’

คราวนี้ถึงตาเฉินฮั่นเซิงบ้าง ทีแรกเขากะจะเขียนประโยคยอดฮิตอย่าง ‘ขอให้เธอแม้ผ่านโลกมาครึ่งชีวิต แต่ยังคงมีหัวใจดั่งดรุณีแรกแย้ม’

แต่คิดไปคิดมา มันดู 'ติสต์' ไปหน่อย แถมไม่ค่อยกวนบาทาเท่าไหร่ สุดท้ายเขาจึงจรดปากกาเขียนด้วยลายมือบรรจงว่า:

“เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในบึงน้ำกว้าง ปลาไหลหน้าตาน่าเกลียดแต่ปากหวาน คางคกซุ่มซ่ามแต่ตลก หอยขมซึมเศร้าแต่อ่อนโยน และปลาตะเพียนน้อยคือเทพธิดาของพวกมันทั้งหมด”

เกาเจียเหลียงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ พอเห็นเฉินฮั่นเซิงเริ่มลงมือเขียน ด้วยสัญชาตญาณระแวงภัยจึงรีบเดินเข้ามาดู พอเห็นข้อความเกี่ยวกับสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำพวกนั้น เขาก็แค่นหัวเราะเยาะ

“เรียงความเด็กประถมชัดๆ”

ทันใดนั้น เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งก็ส่ายหน้าแย้งขึ้นมา “ไม่นะ... ดูเผินๆ เหมือนไร้สาระ แต่พอลองอ่านทวนดูดีๆ มันมีความหมายลึกซึ้งนะ ‘ปลาตะเพียนน้อย’ ก็หมายถึงหรงอวี้ที่เป็นนางฟ้าของพวกเราไง”

(TL: 鱼(อวี้) ในชื่อเซียวหรงอวี้ แปลว่า ปลา)

ถึงเกาเจียเหลียงจะนิสัยแย่ แต่เขาก็เป็นเด็กหัวกะทิของโรงเรียน อ่านปราดเดียวก็รู้ว่าข้อความนี้มัน 'คมคาย' แค่ไหน แต่ด้วยทิฐิ เขาจึงแกล้งทำเป็นไม่ยอมรับแล้วเร่งเร้า “จะมืดแล้ว รีบกลับบ้านกันเถอะ”

เซียวหรงอวี้เองก็สัมผัสได้ถึงความไร้เดียงสาและความขี้เล่นที่แฝงอยู่ในข้อความนั้น รวมถึงการเปรียบเปรยที่แนบเนียน แต่เธอก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก เพราะปกติเฉินฮั่นเซิงเป็นคนหัวไวและตลกอยู่แล้ว

อาจารย์สวีเคยพูดถึงเขาว่า “ถ้าหมอนี่ตั้งใจเรียน ป่านนี้สอบติดมหาลัยชั้นนำไปนานแล้ว”

“เขียนได้ไม่เลวนี่ เรื่องสูบบุหรี่ฉันจะยังไม่ฟ้องน้าเหลียงแล้วกัน แต่ห้ามทำอีกนะ”

เซียวหรงอวี้พูดเสียงใส ชีวิตที่เติบโตมาอย่างราบรื่นทำให้คำพูดคำจาของเธอติดจะเอาแต่ใจและหยิ่งนิดๆโดยธรรมชาติ

พอกลุ่มนักเรียนปั่นจักรยานจากไปจนลับสายตา หวังจื่อปั๋วผู้สงบเสงี่ยมเจียมตัวมาตลอดก็หันมาแยกเขี้ยวใส่เพื่อน “ไอ้เชี่ยเฉิน! ฉันยังไม่ทันเตรียมตัว แกก็บังคับให้ฉันเขียนก่อนเฉยเลย”

เฉินฮั่นเซิงไม่แก้ตัว แต่ย้อนถามกลับไปนิ่งๆ “เขียนดีไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร นายจะจีบเซียวหรงอวี้รึไง?”

“จะบ้าเหรอ!”

หวังจื่อปั๋วสะดุ้งโหยง “ฉันก็แค่กล้าปากดีลับหลังเท่านั้นแหละ อยู่ต่อหน้าเธอฉันยังไม่กล้าเงยหน้ามองด้วยซ้ำ”

ไอ้หมอนี่มันรู้ตัวดีและกล้ายอมรับความจริง เฉินฮั่นเซิงหัวเราะร่าพลางกอดคอเพื่อนรัก เหมือนภาพจำเมื่อ 17 ปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

“งั้นก็เลิกบ่นได้แล้ว วันหลังไปจัตุรัสซวงเฉียวกัน เดี๋ยวป๋าเลี้ยงแมคโดนัลด์ที่เพิ่งเปิดใหม่เอง”

“ทำไมไม่ไปคืนนี้เลยล่ะ?”

หวังจื่อปั๋วถามด้วยความตื่นเต้น เพราะแมคโดนัลด์ถือเป็นของแปลกใหม่ไฮโซมากในเมืองกั่งเฉิงยุคนี้

“คืนนี้ไม่ได้”

เฉินฮั่นเซิงปฏิเสธทันควัน “ต้องกลับไปกินข้าวกับพ่อแม่”

หวังจื่อปั๋วชะงัก “ปกติแกขี้รำคาญที่บ้านจะตายนี่หว่า?”

“แกไม่เข้าใจหรอก”

เฉินฮั่นเซิงไม่ขยายความต่อ เขาโบกมือลาเพื่อน “กลับละ”

มองดูแผ่นหลังของเพื่อนรักใต้แสงไฟสลัวริมทาง หวังจื่อปั๋วรู้สึกตะหงิดใจแปลกๆ ราวกับว่าเพื่อนคนนี้มีเรื่องราวมากมายซ่อนอยู่...

*****