บทที่ 6 ฆ่าคนชิงทรัพย์

บทที่ 6 ฆ่าคนชิงทรัพย์

ชั้นล่าง

ใบหน้าของหยุนชิงไร้ซึ่งรอยยิ้ม

เมื่อครู่ จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเธอแผ่ออกไป เธอเห็นพวกนักเลงกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้าน พร้อมด้วยลูกสมุนอีกสองคน

เพราะไม่อยากให้พวกเด็กๆ ตกใจ หยุนชิงจึงรีบออกจากบ้านมา

ไม่อย่างนั้น ด้วยความรู้สึกผิดของจิ้งจอกน้อย เธอคงสามารถอุ้มเจ้าตัวเล็กมากอดแล้วลูบสักร้อยครั้งโดยที่เจ้าตัวไม่ขัดขืน น่าเสียดายโอกาสทองจริงๆ

หยุนชิงเดินอ้อมไปสองถนน แล้วไปดักรอคนกลุ่มนั้นตรงมุมตึก

ฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินอย่างมั่นใจของ 'เฮยสง' หรือ 'พี่หมีดำ' ชะงักกึก คำด่าที่เตรียมพ่นออกมาจุกอยู่ที่คอหอย แต่พอเห็นว่าใครมาขวางทาง เขาก็กลืนมันกลับลงไป

เฮยสงยืนพิงกำแพงในท่าที่คิดว่าหล่อที่สุด สายตาจาบจ้วงสำรวจเรือนร่างหญิงสาวตรงหน้า ริมฝีปากแสยะยิ้มกว้างเกินงาม เชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดด้วยความมั่นใจ

"เธอนั่นเอง? ใจร้อนอยากเจอฉันขนาดนี้ คิดตกแล้วสินะว่าจะยอมมาอยู่กับฉัน?"

ผู้หญิงตรงหน้าดูซีดเซียวและผอมไปหน่อย แต่ใบหน้านั้นสวยหยาดเยิ้มจริงๆ เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น หัวใจคันยิบๆ ด้วยความปรารถนา ถ้าไม่ติดว่ากลัวเจ้าหน้าที่คนนั้น เขาคงลงมือไปนานแล้ว

นึกว่าหมดหวังไปแล้ว แต่ใครจะคิดว่าผัวของเธอจะด่วนตายเร็วขนาดนี้?

เนื้อมาป้อนถึงปาก จะไม่กินได้ไง

"ลูกพี่ พี่สะใภ้คงคิดถึงพี่แน่ๆ ถึงได้ออกมาหาเองถึงที่เลย ฮ่าๆ"

ลูกสมุนยิ้มอย่างหื่นกาม สายตาแทะโลมจ้องมองหยุนชิงอย่างเปิดเผย ไม่กลัวเฮยสงจะเห็นแล้วตำหนิเลยสักนิด

ยังไงซะ เฮยสงก็เปลี่ยนผู้หญิงบ่อย พอเบื่อแล้ว เดี๋ยวก็ถึงคิวพวกมันเอง

เฮยสงไม่สนใจจริงๆ นั่นแหละ เขาพอใจกับคำเยินยอของลูกน้องมาก สายตาเหลือบไปเห็นกระทะเหล็กในมือหยุนชิง จึงถามด้วยน้ำเสียงดูแคลน

"นั่นอะไรน่ะ? อย่าบอกนะว่าเธอพาไอ้สามหน่อนั่นไปคุ้ยขยะมา?"

"เลี้ยงเด็กสามคนนั้นมันทั้งเปลืองทั้งยุ่งยาก เอาไปทิ้งซะเถอะ ยังไงเดี๋ยวก็มีลูกใหม่ได้ ถ้าตัดใจทิ้งไม่ลง ฉันรู้จักที่ดีๆ เดี๋ยวช่วยส่งพวกมันไปเสวยสุขให้"

เฮยสงคำนวณในใจเสร็จสรรพ พอพูดถึงเด็กสามคนนั้น เขาก็รู้สึกทั้งอิจฉาทั้งริษยา

เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าการจับคู่ระหว่างชาวสหพันธรัฐกับมนุษย์สัตว์จากจักรวรรดิจะมีลูกง่าย ตอนแรกก็ไม่เชื่อ แต่พอเห็นตัวอย่างตรงหน้าก็เชื่อสนิทใจ

พอได้ตัวผู้หญิงคนนี้มา เขาอยากจะมีลูกสักกี่คนก็ได้

สายตาเฮยสงที่มองหยุนชิงเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่การประเมินค่า

บางที หลังจากคลอดลูกแล้ว เอาไปขายต่อก็คงได้ราคาดี ถ้าเธอมีลูกดกจริงๆ ล่ะก็ กำไรเห็นๆ

"ใช่ๆ ลูกพี่พูดถูก ส่งพวกเด็กๆ ไปเสวยสุขดีกว่าเยอะเลย"

ลูกสมุนเหมือนนึกอะไรออก ก็หัวเราะร่าอย่างชั่วร้าย

"ที่ดีๆ ที่ไหน?"

หยุนชิงหมุนกระทะเหล็กในมือเล่น ดวงตาสีดำลึกล้ำจ้องมองทั้งสามคนอย่างสงบนิ่ง

เฮยสงค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงกำกวม "ก็ต้องเป็นที่ที่พวกมันจะมีความสุขแน่ๆ ล่ะ!"

บรรยากาศหยุดชะงัก

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของทั้งสามคน

มือของเฮยสงเอื้อมมาจะจับไหล่หยุนชิง กลิ่นตัวเหม็นอับผสมกลิ่นเหงื่อโชยมาปะทะจมูกจนเธออยากจะอ้วก

หยุนชิงใช้จิตสัมผัสตรวจสอบแล้ว บริเวณนี้แทบไม่มีคนผ่าน

เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การฆ่าคนหมกป่าจริงๆ

บน 'ดาวขยะ' ไม่มีกล้องวงจรปิดของเครือข่ายดวงดาว แถมความปลอดภัยสาธารณะก็ย่ำแย่สุดขีด ชีวิตของผู้อยู่อาศัยที่ไม่ได้ลงทะเบียนยิ่งไม่มีค่า ในเมื่อไม่มีสถานะพลเมือง ตายไปก็ไม่มีใครมาตรวจสอบ

ดังนั้น หยุนชิงจึงง้างกระทะขึ้น

เฮยสงไม่ยี่หระ

ก้อนเหล็กเล็กๆ แค่นั้น ด้วยร่างผอมบางของเธอ ต่อให้ทุบสุดแรง คนที่เจ็บจนร้องไห้น่าจะเป็นมือเธอมากกว่า

ด้วยรอยยิ้มหื่นกามเต็มหน้า เฮยสงยื่นหัวออกมาท้าทาย

"เอาเลย ทุบเลย ให้พี่ดูหน่อยว่ามือน้อยๆ ของเธอจะแรงแค่ไหน ทุบแรงๆ นะ! แรงๆ เลย! ถ้าเบาไปพี่ไม่ชอบนะจ๊ะ ต้องเผ็ดๆ หน่อยถึงจะถึงใจ!"

ลูกน้องสองคนก็หัวเราะตัวงอ สายตาเหนียวหนืดจับจ้องเรือนร่างหยุนชิงไม่วางตา

หยุนชิงจะทำอะไรได้?

แน่นอนว่าเธอก็ต้องสนองความต้องการให้เขา

หยุนชิงง้างกระทะเหล็กขึ้น วาดมือฟาดก้นกระทะลงไปที่หัวของเฮยสงเต็มแรง

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกระโหลกดังสนั่น การโจมตีที่ดูเหมือนเบาหวิวนั้นแฝงพลังมหาศาลที่ไม่อาจต้านทาน ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์ลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งสวยงามไปกระแทกอัดก็อปปี้ติดกับกำแพง แน่นิ่งไป

ฝุ่นตลบฟุ้งกระจายแล้วค่อยๆจางลง บรรยากาศเงียบกริบชวนขนลุกไปชั่วขณะ... "ลูกพี่!"

ลูกน้องสองคนกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งไปขุดลูกพี่ออกจากกำแพง

ออกแรงขุดกันแทบตาย พอเอาออกมาได้ ก็พบว่าเฮยสงสิ้นใจไปแล้ว ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด ศีรษะด้านข้างยุบลงไปเป็นรอยบุ๋มตามแรงกระแทก

คราวนี้ สายตาที่พวกมันมองหยุนชิงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

นี่ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอให้ใครมารังแกเล่น นี่มันกุหลาบป่ามรณะชัดๆ!

"เจ๊ใหญ่ ไว้ชีวิตพวกเราด้วย! เฮยสงมันบังคับพวกเรามา! เจ๊ใหญ่!"

"เจ๊ใหญ่! ต่อไปนี้เจ๊คือลูกพี่ใหญ่ของผม!"

ทั้งสองคนร้องห่มร้องไห้ใส่หยุนชิง แล้วพร้อมใจกันแปลงร่างเป็นสัตว์ อสูรไฮยีน่าและหนูยักษ์สีเทา วิ่งหนีไปคนละทิศละทาง

ส่วนเฮยสง ตายแล้วก็ช่างมันสิ ในวงการนี้ ใครตายก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

หยุนชิงปล่อยให้พวกมันวิ่งไปได้สามวินาที จากนั้นก็ถือด้ามกระทะเหล็กอย่างใจเย็น แล้วขว้างใส่ไฮยีน่า กระทะเหล็กหลุดจากมือ หมุนติ้วด้วยความเร็วสูง พุ่งกระแทกเข้าที่ท้ายทอยไฮยีน่าอย่างจัง

ตุบ!

ไฮยีน่าที่กำลังวิ่งสุดฝีเท้าส่งเสียงร้องเฮือกสุดท้ายก่อนจะล้มคว่ำตายคาที่

ในขณะเดียวกัน หยุนชิงก็ถือกระบี่วิญญาณที่ส่องประกายระยิบระยับ สะบัดเบาๆ ไปอีกทาง

ปราณกระบี่พุ่งเสียบทะลุคอหนูยักษ์อย่างแม่นยำ หัวของหนูยักษ์ลอยกระเด็นขึ้นฟ้า แล้วตกลงมากระแทกพื้นฝุ่นตลบ

รู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย หยุนชิงถอนหายใจแล้วโยนผลไม้ทิพย์เข้าปากอีกเม็ด

ก่อนจะเข้าสู่ขั้น 'รวบรวมลมปราณ' เธอทำได้แค่ดึงพลังปราณภายนอกมาใช้ได้เพียงเล็กน้อย

นี่เพราะเธอมีจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งหรอกนะ

ไม่อย่างนั้น เธอคงจับสัมผัสพลังปราณไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

พอร่างกายฟื้นตัวดีแล้ว หยุนชิงก็เดินไปที่ศพไฮยีน่า เก็บกระทะเหล็กใบโปรดกลับมา แล้วเสียบกระบี่วิญญาณกลับเข้าไปที่ด้ามจับ

เรียบร้อย!

สุดท้าย ก็ถึงเวลาเคลียร์พื้นที่

หยุนชิงค้นศพอย่างชำนาญ บนตัวเฮยสง เธอเจอกระดุมมิติขนาดสองลูกบาศก์เมตร ภายในมีเสื้อผ้าส่วนตัว น้ำยาอาหารสองกล่อง และปืนอนุภาคหนึ่งกระบอก

เธอโยนเสื้อผ้าทิ้งแล้วค้นต่อ

ลูกน้องสองคนไม่มีของมีค่าอะไรเลย ที่แพงที่สุดก็คงเป็นเสื้อผ้า ซึ่งขายต่อก็ไม่ได้ราคา

หยุนชิงลากศพทั้งสามไปโยนทิ้งไว้ในบ้านร้างใกล้ๆ

คนส่วนใหญ่บนดาวดวงนี้ย้ายออกไปเกือบหมดแล้ว แถวนี้แทบไม่มีคนอยู่ มีศพเพิ่มมาอีกสามศพก็คงไม่มีใครเจอ

ต่อให้เจอ ก็ไม่เห็นเป็นไร ยังไงเธอก็แค่ผู้หญิงตัวเปล่าไร้อาวุธนี่นา

และเธอก็จะไปจากที่นี่พรุ่งนี้แล้ว

พันกระดุมมิติรอบข้อมือสองทบ หยุนชิงเลี้ยวเข้าตรอกเล็กๆ ตามความทรงจำของร่างเดิม เพื่อไปหา 'ไลล์' หนุ่มผมแดงในตรอกนั้น เพื่อซื้อ 'สมองกล'

เมื่อข้อมูลพันธุกรรมของเด็กๆ ถูกลงทะเบียน หาก 'เมนเบรน' หรือสมองกลหลัก ตรวจพบว่าเธอไม่มีรายได้ที่มั่นคงและประเมินว่าไม่สามารถเลี้ยงดูเด็กๆ ได้ มันจะแจ้งเตือนไปยังญาติทางสายเลือดคนอื่นๆ ให้ทราบถึงตัวตนของเด็ก

นี่คือกฎหมายคุ้มครองเด็กของจักรวรรดิ

เธอเป็นเด็กกำพร้า คนเดียวที่จะรับเด็กไปได้ก็คือครอบครัวของท่านพลตรี ซึ่งจู่ๆ ก็กลายเป็นพ่อคน

เจ้าของร่างเดิมเคยเห็นข้อมูลครอบครัวท่านพลตรีในบอร์ดซุบซิบของเครือข่ายดวงดาว พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ ญาติทางสายเลือดเหลือแค่ปู่และครอบครัวของอาคนที่สอง อาคนที่สองก็เป็นลูกของแม่เลี้ยง ดูแล้วความสัมพันธ์ในครอบครัวซับซ้อนวุ่นวายพิลึก

แน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมส่งลูกๆ ของตัวเองไปแน่

เจ้าสามหน่อต้องมีตัวตนปลอมชั่วคราว และเธอก็ด้วยเหมือนกัน