บทที่ 24 - ขอบเขตกลั่นลมปราณชั้น 4

บทที่ 24 - ขอบเขตกลั่นลมปราณชั้น 4

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

กวนเซิ่งเงียบงันอยู่นาน กว่าจะพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่

"หรือว่าข้าจะคิดมากไปเองจริงๆ?" "ไอ้เด็กนั่น วันนั้นมันติดพันอยู่กับการปรุงยาจริงๆ งั้นรึ ไม่ใช่ว่าตั้งใจหลบหน้าข้า?" "แถมที่มันรีบจากไปโดยไม่ลา ก็เพราะรู้สึกผิดต่อข้า?" "เรื่องของเจียงเต๋อ ไม่เกี่ยวกับมันเลยแม้แต่นิดเดียว?"

"นี่มัน..." "ฟังดูมีเหตุผลนะ แต่เหมือนมีตรงไหนทะแม่งๆ ชอบกล"

กวนเซิ่งคิดจนปวดหัวก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ "ช่างเถอะ กวนตี๋ไม่รู้เรื่องของข้า สิ่งที่มันเขียนมาในจดหมาย ก็น่าจะเป็นความจริง" "ไม่ว่าคำพูดของไอ้เด็กนั่นจะจริงหรือไม่ ตอนนี้ก็ทำได้แค่นี้" "หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ชั่วคราวนี้คงต้องเชื่อคำพูดมันไปก่อน"

กวนเซิ่งเก็บยาที่วางอยู่ตรงหน้า เก็บความคิดที่จะไล่ฆ่าหานอี้พับใส่ลิ้นชักไปชั่วคราว ไม่จำเป็นต้องสร้างเรื่องราวให้ยุ่งยาก ถ้าวันหน้ามีโอกาส ค่อยว่ากันใหม่

......

อีกด้านหนึ่ง ผ่านไปเกือบครึ่งเดือน ณ ยอดเขาน้อยหลิงซวี ในห้องสงบภายในลานบ้านของหานอี้ ภาพวาดเซียนกระบี่ขี่พายุแขวนอยู่บนผนัง กลางห้อง ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะฟาง รอบกายรายล้อมไปด้วยเศษซากหินวิญญาณที่แตกละเอียด

ณ ช่วงเวลาหนึ่ง คลื่นพลังจากหินวิญญาณกระเพื่อมไหว สั่นระริกราวกับมีลมหายใจ จากนั้น พลังวิญญาณทั้งหมดก็ถูกบีบอัดอย่างบ้าคลั่ง และถูกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงกลางดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้นราวกับปลาวาฬกลืนน้ำ

ชายหนุ่มผู้นั้นแน่นอนว่าย่อมเป็นหานอี้ เขาลืมตาโพลง ความว่างเปล่าเบื้องหน้าสว่างวาบ แสงสว่างพาดผ่านดวงตา ก่อนจะเลือนหายไปในพริบตา ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

"ฟู่ว!"

หานอี้พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเป็นสายยาว ลมหายใจพุ่งแรงดั่งลูกศร กินเวลานานกว่าจะสงบ สิ้นสุดลมหายใจ กลิ่นอายของผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นลมปราณชั้น 4 ก็แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา กลิ่นอายนี้แม้จะยังไม่เสถียรนัก แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ได้ก้าวเข้าสู่มาตรฐานของชั้น 4 แล้ว

"ขอบเขตกลั่นลมปราณชั้น 4 ในที่สุดก็สำเร็จ"

ใบหน้าของหานอี้เผยความปิติยินดี ข้ามภพมาปีกว่า ในที่สุดก็ผ่านธรณีประตูแรกของการบำเพ็ญเพียร นั่นคือการเลื่อนจากขอบเขตกลั่นลมปราณช่วงต้น เข้าสู่ช่วงกลาง

หานอี้ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาฉวยโอกาสนี้ปรับสมดุลระดับพลัง จนกระทั่งรู้สึกว่ากลิ่นอายเสถียรดีแล้ว ถึงได้หยุดพัก และในตอนนี้ นับตั้งแต่เขาเริ่มปิดด่าน เวลาก็ล่วงเลยไปแล้วสองเดือน

การบำเพ็ญเพียรไร้ซึ่งวันเวลา เขาเริ่มชินกับมันเสียแล้ว หลังจากปรับสมดุลระดับพลังเสร็จ หานอี้ลองคำนวณทรัพย์สินในตัว แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

การฝึกตนนี่มันผลาญเงินชัดๆ หินวิญญาณในตัวตอนนี้ เหลืออยู่แค่สิบกว่าก้อน ทุนรอนที่เขาสะสมมาก่อนหน้านี้ บวกกับของที่ได้มาจากถุงมิติของเจียงเต๋อ ค้ำจุนเขามาได้เพียงช่วงสั้นๆ แค่นี้เอง

ต้องรู้ว่า รวมกับหินวิญญาณที่เขามีอยู่เดิม มันเกือบสองร้อยก้อนเลยนะ ในสำนักเสวียนตาน มีแค่ศิษย์สายนอกชั้น 5 หรือ 6 ที่ค่อนข้างรวยเท่านั้น ถึงจะสะสมความมั่งคั่งระดับนี้ได้จากการเก็บหอมรอมริบมาอย่างยาวนาน

พอนึกถึงศิษย์สายนอกชั้น 3 ชั้น 4 คนอื่นๆ ที่ต้องฝึกตนอย่างประหยัดมัธยัสถ์ มิน่าล่ะ การเลื่อนระดับของศิษย์สายนอกถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญปานปีนป่ายสวรรค์

หานอี้ถอนหายใจ ไม่ใช่เพราะลำบากใจกับการฝึกตนต่อจากนี้ แต่เป็นการปลงสังเวชต่อความยากลำบากในการฝึกตนของศิษย์สายนอก ส่วนเรื่องของเขา มันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ก่อนไปทดสอบ เขาซื้อวัตถุดิบยาบำรุงปราณมาสามสิบชุด และวัตถุดิบยาขจัดมารอีกยี่สิบชุด ในระหว่างการทดสอบ เขาใช้ไปแค่วัตถุดิบยาบำรุงปราณชุดเดียว ยังมีวัตถุดิบอีกเพียบให้เขาใช้ปรุงยา นี่แหละคือเงินทุนตั้งตัว สิ่งที่เขาพึ่งพา ย่อมเป็นทักษะการปรุงยาของเขา

เขาเปิดดูหน้าต่างความชำนาญหลังการทะลวงขั้น

[ชื่อ: หานอี้] [อายุขัย: 22 / 93 ปี] [ระดับพลัง: ขอบเขตกลั่นลมปราณ ชั้น 4 (1/100)] [วิชาฝึกตน: เคล็ดวิชาโอสถอัคคี (ชำนาญ 48/100)] [ทักษะ: การปรุงยา (เชี่ยวชาญชำนาญการ 78/100) ดัชนีหลิงซวี (แตกฉานชำนาญศิลป์ 1/100) วิชาควบคุมกระบี่ (รู้แจ้งเบื้องต้น 34/100) ]

พอเห็นช่อง [ระดับพลัง] เขียนชัดเจนว่า [ขอบเขตกลั่นลมปราณ ชั้น 4] เขาก็ยิ้มอย่างโล่งใจ ไม่ง่ายเลยจริงๆ

จากนั้น เขามองขึ้นไปด้านบน "อายุขัยจาก 89 เพิ่มเป็น 93 เพิ่มมาสี่ปี" "แถม..." "เผลอแป๊บเดียว ก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว ตอนนี้ข้าอายุ 22 แล้วสินะ"

หานอี้นึกถึงคนในครอบครัวที่อยู่อีกโลกหนึ่ง ความรู้สึกจุกแน่นในลำคอก็ตีตื้นขึ้นมา ครู่หนึ่ง เขาปรับอารมณ์ แล้วหันกลับมามองหน้าต่างระบบ

"ทักษะการปรุงยาขั้น [เชี่ยวชาญชำนาญการ] ก็ปั่นมาจนถึง 78/100 แล้ว" "ถ้าทักษะนี้เลื่อนขั้น ไปถึงระดับเดียวกับดัชนีหลิงซวีคือ [แตกฉานชำนาญศิลป์] นั่นจะหมายความว่า ข้าสามารถปรุงยาคุณภาพมาตรฐานขึ้นไปได้อย่างเสถียรแล้วใช่ไหม"

พอคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจหานอี้ก็ร้อนรุ่ม ต้องรู้ว่า ในสำนักเสวียนตาน คนที่จะปรุงยาคุณภาพมาตรฐานได้ โดยทั่วไปต้องเป็นศิษย์สายในระดับหัวกะทิเท่านั้น แถมพวกเขายังไม่สามารถการันตีได้ว่าทุกเตาจะได้คุณภาพมาตรฐาน ถึงตอนนั้น นอกจากระดับพลังแล้ว ทักษะการปรุงยาของหานอี้ ก็เพียงพอที่จะเข้าสู่ยอดเขาในได้อย่างสบายๆ

ยอดเขาน้อยหนวดมังกร ยอดเขาน้อยชิงอวิ๋น ยอดเขาน้อยเพลิงอัคคี เขาจะไม่ไป เพราะมันเป็นแค่ยอดเขานอก แต่ถ้ามีโอกาสได้เข้ายอดเขาใน เขาจะสู้สุดใจขาดดิ้นเพื่อคว้ามันมาแน่นอน

แต่แน่นอนว่า ต้องอยู่บนพื้นฐานของความปลอดภัย ห้ามเปิดเผยทักษะการปรุงยาที่น่ากลัวขนาดนั้นก่อนเวลาอันควร ไม่อย่างนั้น ด้วยระดับพลังแค่ชั้น 4 เข้าไปในยอดเขาในที่มีแต่ระดับชั้น 7 ขึ้นไป ก็เหมือนลูกแกะเข้าฝูงหมาป่า อาจจะโดนเคี้ยวจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ชั่วคราวนี้ ขอกบดานไปก่อนแล้วกัน หานอี้คิดในใจ การได้เห็นภาพรวมของตัวเองผ่านหน้าต่างความชำนาญ ทำให้เขาพอใจมาก

ต่อจากนั้น หานอี้ก็เริ่มลงมือปรุงยา ด้วยทักษะการปรุงยาขั้น [เชี่ยวชาญชำนาญการ] ตอนนี้อัตราความสำเร็จในการปรุงยาบำรุงปราณของเขาพุ่งสูงถึงแปดส่วน และบางครั้งยังได้ยาคุณภาพมาตรฐานติดมาด้วย ส่วนอัตราความสำเร็จของยาขจัดมาร ก็อยู่ที่สามส่วน

ครั้งนี้สภาพร่างกายและจิตใจดีเยี่ยม ยาขจัดมารยี่สิบเตา ทำสำเร็จไปถึงเจ็ดเตา มากกว่าตอนอยู่เมืองเหมิงซานสองเตา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพลังฝีมือที่เพิ่มขึ้น ทักษะที่สูงขึ้น อีกส่วนหนึ่งคือการได้กลับมาอยู่ยอดเขาน้อยหลิงซวี เหมือนได้กลับบ้าน ฟอร์มการเล่นเลยท็อปฟอร์มสุดๆ

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเดือน เขาก็ปรุงยาจนเสร็จสิ้น ระหว่างนั้นพอพลังเวทหมด ก็ใช้หินวิญญาณสิบกว่าก้อนที่เหลือฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ครึ่งเดือนต่อมา หินวิญญาณก้อนสุดท้ายของหานอี้แตกสลายกลายเป็นฝุ่นผง ตรงหน้าเขามียาบำรุงปราณยี่สิบสามขวด ยาขจัดมารเจ็ดขวด ในจำนวนยาบำรุงปราณนั้น มีถึงสามขวดที่เป็นคุณภาพมาตรฐาน นี่ คือทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามีในตอนนี้

หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย เขาเดินออกจากลานบ้าน บังเอิญเจอกับเจิ้งไห่ที่มาหาพอดี

"ให้ตายสิหานอี้ ได้ข่าวว่าเจ้าผ่านการทดสอบกลับเข้าสำนักแล้ว เจ้าทำได้ไงเนี่ย" ใบหน้าของเจิ้งไห่ยังคงดำเมี่ยมเหมือนเดิม

หานอี้ไม่ได้ตอบตรงๆ แต่สำรวจเจิ้งไห่รอบหนึ่งแล้วยิ้ม "ไม่เลวนี่ เจ้าเองก็ชั้น 3 แล้ว"

กลิ่นอายของเจิ้งไห่อยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณชั้น 3 และน่าจะทะลวงขั้นมาได้เกือบครึ่งปีแล้ว ตอนที่เขาลงเขาไป เจิ้งไห่อยู่ชั้น 2 ขั้นสูงสุด กำลังเตรียมตัวทะลวงขั้น 3 ได้เห็นเพื่อนทะลวงขั้นสำเร็จ หานอี้ย่อมดีใจแทน

จะว่าไป ร่างเดิมในโลกนี้ น่าจะมีเพื่อนแค่คนครึ่ง เจิ้งไห่นับเป็นหนึ่งคน กวนตี๋นับเป็นครึ่งคน

"แหงอยู่แล้ว ข้าแทบจะรากเลือดกว่าจะทะลวงขั้น 3 ได้" "แต่ว่าหานอี้ กลิ่นอายบนตัวเจ้านั่นมันอะไรกัน"

เจิ้งไห่ขมวดคิ้ว กลิ่นอายของหานอี้ เหมือนกับศิษย์สายนอกชั้น 4 ที่เขาเคยเจอ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง ปีเดียว แค่ปีเดียวเองนะ อย่างกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

หานอี้ยิ้มกว้าง อยู่ต่อหน้าเพื่อน ได้ขี้โม้สักหน่อยมันช่างสะใจจริงๆ

"เจ้าดูไม่ผิดหรอก ข้าชั้น 4 แล้ว" "และไม่ใช่แค่ชั้น 4 ทักษะการปรุงยาของข้าก็ทะลวงขั้นด้วย ตอนนี้ปรุงยาบำรุงปราณได้สบายๆ" "อย่าว่าแต่ร้อยแต้มเลย ตอนนี้มีศิษย์พี่ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสูงจากยอดเขานอกหลายคนมาชวนข้าไปอยู่ด้วย ข้าปฏิเสธไปหมดแล้ว"

"วันข้างหน้า อย่าว่าแต่ยอดเขานอก แม้แต่ยอดเขาใน ก็ต้องมีที่ยืนให้ข้า" "แค่ชั้น 4 จะนับเป็นอะไร ขั้นสูงก็แค่อนาคตอันใกล้ แม้แต่วิถีเซียนขั้นสร้างรากฐาน ก็ไม่ใช่แค่ความฝัน" "วางใจเถอะ วันหน้าข้าจะพาเจ้าบินไปด้วยกัน"

คำพูดชุดใหญ่ของหานอี้ ทำเอาหัวใจเจิ้งไห่สั่นสะเทือนไปสามตลบ

[จบแล้ว]