บทที่ 5 ความสุขแห่งการเก็บเกี่ยว

บทที่ 5 ความสุขแห่งการเก็บเกี่ยว

• โถงหลักสร้างอย่างดี: ต้อนรับกลับบ้าน +4, แขกเต็มเรือน +3
• ห้องนอนใหญ่สุดวิจิตร: คึกคัก +6, หลับสบาย +3, ฟื้นฟูกาย +8
• ห้องรับรองสร้างอย่างดี: สุขจนลืมกลับ +9
• ห้องครัวสุดวิจิตร: ใฝ่หาความสมบูรณ์แบบ +14
• ศาลาพักผ่อนสุดวิจิตร: ผ่อนคลายสำราญใจ +11
• ห้องสุขาสร้างอย่างดี: กลิ่นหอม +4, ขจัดของเสีย +2
• ประตูใหญ่สร้างอย่างดี: กวักเงินเรียกทอง +7
• กำแพงล้อมสร้างอย่างดี: สำนึกผิด +6

หลิวอี้ถือค้อนในมือ ทอดสายตามองบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งพลิกโฉมไปจากเดิม ความรู้สึกภาคภูมิใจที่ไม่อาจบรรยายได้เอ่อล้นขึ้นในหัวใจ แม้สภาพโดยรวมจะยังดูซอมซ่อไปบ้าง และมีค่าสถานะแปลกประหลาดปะปนมานิดหน่อย แต่สิ่งปลูกสร้างเกือบทั้งหมดนี้ล้วนสร้างขึ้นด้วยสองมือของเขาเอง ความอิ่มเอมใจและความพึงพอใจนี้ เป็นสิ่งที่คนอื่นยากจะเข้าใจ

ตอนนี้ เหลือเพียงสิ่งของคุ้มภัยชิ้นสุดท้ายสำหรับบ้านหลังนี้ มีดแกะสลักในมือของหลิวอี้หมุนวนด้วยความเร็วสูงภายใต้การควบคุมของมือที่คล่องแคล่ว ท่ามกลางเศษไม้ที่ปลิวว่อน รูปลักษณ์ของ ‘ปี่เซียะ’ ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น

• ปี่เซียะเฝ้าบ้านสร้างอย่างดี: ขับไล่สิ่งชั่วร้ายและดึงดูดโชคลาภ +2

เสร็จเรียบร้อย!

หลิวอี้เป่าเศษไม้ที่เกาะอยู่บนตัวปี่เซียะออกด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะปีนบันไดขึ้นไปนำปี่เซียะไปประดับไว้เหนือประตูใหญ่

ทันทีที่ปี่เซียะถูกวางเข้าที่ ระบบที่เงียบหายไปในห้วงความคิดของหลิวอี้ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาก็ตื่นขึ้นในที่สุด เสียงแจ้งเตือนรัวๆ ทำให้หลิวอี้ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์สร้างกลุ่มสิ่งปลูกสร้างครบชุดสำเร็จ ค่าสถานะพิเศษเฉพาะของกลุ่มสิ่งปลูกสร้างถูกสร้างขึ้นโดยอัตโนมัติ ท่านได้รับค่าสถานะกลุ่มสิ่งปลูกสร้าง: ไม่อาจทำลาย +10”

“โฮสต์ได้รับ ค่าประสบการณ์งานไม้ +12306, ค่าประสบการณ์แกะสลัก +2309, ค่าประสบการณ์ก่อสร้าง +5800, ค่าประสบการณ์งานปูน +2019, ค่าประสบการณ์ย้อมสี +1250 และ แต้มพรสวรรค์ +13”

“ขอแสดงความยินดี โฮสต์ปลดล็อกพรสวรรค์ใหม่: ร่างกายกำยำ ระดับ 1 (0/1) นายช่างผู้ยอดเยี่ยมจำต้องมีพละกำลังทางกายที่เพียงพอ มิฉะนั้นอาจเสียชีวิตเฉียบพลันขณะทำงานได้”

พรสวรรค์นี้... ไม่เลวเลย

หลิวอี้ก้มมองฝ่ามือที่เรียวสวยของตัวเอง พรสวรรค์นี้น่าจะช่วยให้เขาดูมีความเป็นชายชาตรีขึ้นมาบ้าง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ การทำเฟอร์นิเจอร์คงต้องพับเก็บไปก่อน ตอนนี้ควรรองท้องก่อนดีกว่า อีกอย่างเขาอยากจะลองทดสอบดูด้วยว่าไอ้ค่าสถานะ “ใฝ่หาความสมบูรณ์แบบ” นี่มันคืออะไรกันแน่ ความหมายตามตัวอักษรนั้นเข้าใจง่าย แต่ผลลัพธ์จริงๆ ยังต้องพิสูจน์

เขาตั้งหม้อดินเงียบๆ จุดฟืน และเริ่มลงมือทำอาหาร หลิวอี้รู้สึกว่าสมาธิของตนพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด หม้อแรก... รสชาติจืดชืดไปนิด เกลือน้อยไป หลิวอี้เททิ้งทันที หากเป็นเวลาปกติเขาคงฝืนกินไปแล้ว แต่วันนี้ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตนใดเข้าสิง เขาเทอาหารที่ไม่สมบูรณ์แบบทิ้งอย่างไม่ไยดี การกระทำนี้ทำให้เจ้า ‘หวังไฉ’ ที่เฝ้ามองหลิวอี้ตาแป๋วเพื่อรออาหาร กระโจนเข้าใส่กองอาหารนั้นอย่างมีความสุข ในฐานะสัตว์เลี้ยง มันถูกหลิวอี้ฝึกมาอย่างดีไม่ให้เลือกกิน ขอแค่กินได้เป็นพอ

หม้อที่สอง... เค็มไปหน่อย ไม่ได้การ เททิ้ง!

หม้อที่สาม ควบคุมไฟไม่ดี มีกลิ่นไหม้นิดๆ

ข้าวฟ่างในโอ่งลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจากการผลาญของหลิวอี้ จนกระทั่งหม้อที่เจ็ด หลิวอี้ถึงจะพอใจในระดับที่ยอมรับได้ เขาถือหม้อออกมา ก็เห็นกองข้าวฟ่างที่ถูกเททิ้งกองอยู่บนพื้น และเจ้าหวังไฉที่นอนแผ่หราอยู่ข้างๆ ด้วยสภาพพุงกางจนแทบขยับไม่ได้

อาจเป็นเพราะค่าสถานะ ‘รู้แจ้ง’ ของบ้านสุนัขทำงาน ในช่วงหนึ่งเดือนมานี้ เจ้าตูบตัวนี้ไม่เพียงแต่โตเร็วกว่าหมาบ้านทั่วไป แต่สติปัญญาของมันยังสูงกว่ามาก มันแทบไม่ต้องฝึกอะไรเลย หากหลิวอี้ห้ามสิ่งใดไปครั้งหนึ่ง เจ้าตัวเล็กนี่จะไม่มีวันทำซ้ำเป็นครั้งที่สอง เรื่องกินก็เช่นกัน หากเป็นหมาบ้านทั่วไปป่านนี้คงยัดทะนานจนท้องแตกตายไปแล้ว แต่หวังไฉแค่กินมากกว่าปกติไปหน่อยเท่านั้น

อัศจรรย์แท้!

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวอี้ได้สัมผัสกับความมหัศจรรย์ของค่าสถานะที่ระบบมอบให้ ตัวเขาในยามปกติไม่มีทางพิถีพิถันขนาดนี้แน่ แต่วันนี้พออยู่ในห้องครัว เขาราวกับถูกบางสิ่งครอบงำให้ต้องทำให้ดีที่สุดเท่านั้น

นาทีนี้หลิวอี้ไม่มีอารมณ์มาชื่นชมฝีมือการทำอาหารของตัวเอง เขามองอาหารที่เททิ้งบนพื้นด้วยความปวดใจ ก่อนจะใช้กระด้งกวาดพวกมันไปเทใส่ชามข้าวหมา

“เก็บไว้กินพรุ่งนี้แล้วกัน” หลิวอี้ตบหัวหวังไฉพลางถอนหายใจด้วยความเสียดาย เสบียงยิ่งมีน้อยๆ อยู่ นี่เขาเพิ่งเอาเสบียงสำหรับหกมื้อไปประเคนให้หมาภายในรวดเดียว

วันพรุ่งนี้เขาจะเริ่มตกแต่งบ้าน หลิวอี้วางความเจ็บปวดใจเรื่องอาหารลงชั่วคราว โครงการสร้างบ้านครั้งนี้ให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าอย่างยิ่ง แค่ได้เห็นทักษะต่างๆ ที่อัปเลเวลขึ้นรัวๆ ก็ช่วยปัดเป่าความขุ่นมัวจากการสิ้นเปลืองอาหารเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

โฮสต์: หลิวอี้

ทักษะ: งานไม้ ระดับ 4 (12306/100000), งานปูน ระดับ 3 (926/10000), แกะสลัก ระดับ 3 (1269/10000), ตีเหล็ก ระดับ 1 (88/100), ก่อสร้าง ระดับ 3 (4690/10000), ย้อมสี ระดับ 3 (147/10000)

พรสวรรค์: พรสวรรค์ทักษะ: งานฝีมือชั้นครู ระดับ 5 (0/50), ร่างกายกำยำ ระดับ 1 (0/1)

แต้มพรสวรรค์คงเหลือ: 13

ยกเว้นทักษะตีเหล็ก ทักษะอื่นๆ ล้วนขึ้นไปแตะระดับ 3 แล้ว หากให้เขาสร้างบ้านใหม่อีกครั้งตอนนี้ หลิวอี้มั่นใจว่าเขาจะสร้างลานเรือนที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่านี้ได้แน่ แต่ทว่า เขาคงทำแบบนั้นไม่ได้ในเร็วๆ นี้ ผ่านมาหนึ่งเดือน เงินที่หาได้จากจูกัดเหลียงคราวก่อนแทบจะเกลี้ยงกระเป๋าแล้ว ขืนยังไม่เริ่มทำงานหาเงินอีก เขาคงได้อดตายแน่

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้หลิวอี้แปลกใจที่สุดคือ แต้มพรสวรรค์ที่ต้องใช้ในการอัปเกรดหลังจากทักษะแตะระดับ 5 นั้นพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ เดิมทีเขาวางแผนจะเทแต้มทั้งหมดที่ได้มาใส่ ‘พรสวรรค์ทักษะ: งานฝีมือชั้นครู’ แม้พรสวรรค์นี้จะทำให้มือของเขาดูบอบบางเหมือนผู้หญิงไปบ้าง แต่ผลลัพธ์ของมันช่างน่าทึ่ง งานฝีมือชั้นครูระดับ 5 ช่วยให้เขาสร้างสรรค์ผลงานที่เหนือกว่าระดับทักษะจริงของตนเองได้ ในกระบวนการสร้างบ้านครั้งนี้ มือคู่นี้คือกุญแจสำคัญที่ทำให้เกิดผลงานระดับ 'สุดวิจิตร' ออกมามากมาย

แต่ตอนนี้ หลิวอี้คงต้องพับแผนนั้นเก็บไปก่อน แล้วหันมาอัปเกรด ‘ร่างกายกำยำ’ แทน อย่างไรเสียเขาก็อาศัยอยู่ในยุคสมัยที่บ้านเมืองระส่ำระสาย แม้จะไม่ได้คิดไปออกรบฆ่าฟันกับใคร แต่อย่างน้อยก็ต้องมีแรงไว้ใช้วิ่งหนี อีกอย่าง ไม่ว่าจะงานไม้หรือดงานอื่นๆ บ่อยครั้งที่ต้องใช้พละกำลังมหาศาล

สิบสามแต้มพรสวรรค์ พอดีสำหรับการอัปเกรด ‘ร่างกายกำยำ’ ให้เป็นระดับ 5

ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่หวือหวา แต่ร่างกายของเขาเริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบ จากประสบการณ์การอัปเกรดพรสวรรค์ครั้งก่อน หลิวอี้รู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพต้องใช้เวลา ไม่ใช่ว่าอัปปุ๊บจะกลายเป็นโคถึกแข็งแรงปั๊บในทันที อย่างไรก็ตาม การอัปเกรดรวดเดียวถึงระดับ 5 ทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายรุนแรงกว่าตอนที่ค่อยๆ อัปเกรดงานฝีมือชั้นครูทีละระดับอย่างเห็นได้ชัด

“อร่อยมาก!” หลังจากปลอบใจเจ้าหวังไฉที่อิ่มจนขยับตัวไม่ไหว หลิวอี้ก็ยกชามขึ้นมาชิมโจ๊กข้าวฟ่างที่เขาลงทุนลงแรงทำไปอย่างมหาศาล

รสชาติดีเลิศกว่าฝีมือเมื่อก่อนของเขาลิบลับ ไม่ว่าจะเป็นระยะเวลาในการตุ๋นหรือการควบคุมความร้อน เขาไม่กล้าเทียบชั้นกับยอดเชฟตัวจริง แต่รับรองว่าอร่อยกว่าโจ๊กที่เขาเคยทำก่อนหน้านี้เป็นสิบเท่า ตั้งแต่ทะลุมิติมาหลายวัน ในที่สุดเขาก็ได้กินอาหารที่นับได้ว่าเป็นอาหารจริงๆ สักมื้อ น่าเสียดายที่ระบบไม่นับว่าการทำอาหารเป็นทักษะ มิเช่นนั้นในอนาคตเขาคงไม่ต้องตั้งหน้าตั้งตาหาภรรยาเพื่อมาสนองกระเพาะอาหารของตัวเอง และสามารถขยายเกณฑ์การเลือกคู่ครองให้กว้างขึ้นได้

หลังจากกินอิ่มนอนอุ่น หลิวอี้ก็กลับเข้าห้องด้วยความรู้สึกเปี่ยมสุข แม้จะไม่มีเตียง เขาก็ปูเสื่อฟางและหลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว