บทที่ 23 เรียนทำอาหารต้องไปที่ซินตงฟาง

เรื่องบัญชีทางการก็จัดการได้อย่างราบรื่น เจียงเฟิงแอดวีแชตของจางเว่ยไปเอง เพื่อปรึกษาเรื่องรายละเอียดการส่งเดลิเวอรีในช่วงสองสามวันนี้ จางเว่ยไม่ใช่คนจู้จี้จุกจิก เขาบอกเจียงเฟิงถึงอาหารสองสามอย่างที่เขาไม่กิน แล้วปล่อยให้เจียงเฟิงจัดการส่งได้ตามสะดวก ที่ร้านสะดวกทำอะไรก็ให้ทำอย่างนั้นมาให้เขา

เมื่อเจอแขกที่สบาย ๆ ขนาดนี้เป็นครั้งแรก เจียงเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเล็กน้อย

หลังจากลูกค้าโต๊ะสุดท้ายในร้านกลับไปแล้ว เจียงเจี้ยนคังก็ยังคงวุ่นอยู่ในครัวอีกกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ทำอาหารจานสุดท้ายเสร็จ

เมื่อมองดูอาหารหวยหยางเจ็ดอย่างกับซุปอีกหนึ่งอย่างบนโต๊ะ เจียงเฟิงแทบจะสงสัยว่าเจียงเจี้ยนคังได้นำเอาความรู้ทั้งหมดที่ร่ำเรียนมาในชีวิตมาใช้ในวันนี้แล้วหรือเปล่า

ข้าวผัดหยางโจว เป็ดสามซ้อน ลูกชิ้นหัวสิงโตเนื้อปูตุ๋น เต้าหู้เหวินซือ ข้าวโพดผัดเมล็ดสน เห็ดหอมผัดผักกวางตุ้ง กุ้งผัด และซุปเห็ด

จากคำใบ้ที่ปรากฏขึ้น เจียงเฟิงมองออกว่าข้าวผัดหยางโจวน้ำมันเยอะเกินไป ขาหมูเย็นยังควบคุมไฟได้ไม่ดีพอ เต้าหู้เหวินซือทำออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม ส่วนข้าวโพดผัดเมล็ดสนรสชาติจืดชืดเกินไป แถมหวังซิ่วเหลียนคงจะเห็นแก่ของถูกเลยซื้อข้าวโพดที่ไม่สดมาแน่ ๆ

สำหรับเจียงเจี้ยนคังผู้ไม่ค่อยถนัดอาหารหวยหยางเท่าไหร่นัก อาหารโต๊ะนี้ถือได้ว่าเป็นอีกหนึ่งหลักชัยสำคัญบนเส้นทางอาหารหวยหยางของเขาเลยทีเดียว!

จี้เยวี่ยถึงกับตะลึงเมื่อเห็นอาหารโต๊ะใหญ่ขนาดนี้

“เจียงเฟิง นายไม่เห็นบอกฉันเลยว่าอาหารสามมื้อของบ้านนายมันจะอลังการขนาดนี้!” จี้เยวี่ยมองดูอาหารบนโต๊ะ เสียงสั่นเทาเล็กน้อย

อาหารดีขนาดนี้ ต่อให้เงินเดือนหมื่นหยวนก็ไม่ขอแลก!

“เอ๊ะ ทำไมมีซุปสองถ้วยล่ะ?” จ้าวอวี่ชี้ไปที่เต้าหู้เหวินซือแล้วถาม “ทำซุปเต้าหู้ทำไมต้องหั่นเต้าหู้ละเอียดขนาดนี้ด้วย?”

“พี่ใหญ่ นี่มันเต้าหู้เหวินซือนะ!” หลิวจื่อเซวียนพูดอย่างสุดจะทน

แต่การจัดจานที่ไม่ยับยั้งชั่งใจของเจียงเจี้ยนคังก็ทำให้เต้าหู้เหวินซือดูเหมือนซุปเต้าหู้จริง ๆ

“มา ๆ ๆ นั่งลงกินข้าวกัน” เจียงเจี้ยนคังกล่าวต้อนรับ แล้วพูดกับจี้เยวี่ยอย่างกระตือรือร้น “อาหารหวยหยางที่ลุงทำก็ไม่ค่อยจะดั้งเดิมเท่าไหร่หรอกนะ แค่แสดงฝีมือเล็ก ๆ น้อย ๆ มา ๆ ๆ ลองชิมเต้าหู้เหวินซือนี่ดู ไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่า”

“ดั้งเดิมค่ะ ดั้งเดิม” จี้เยวี่ยพยักหน้าไม่หยุด เธอเคยเห็นเต้าหู้เหวินซือแบบดั้งเดิมที่ไหนกัน เต้าหู้ตรงหน้าทุกเส้นบางละเอียดราวกับเส้นผม ถ้าหากนี่ไม่ใช่ของดั้งเดิม เธอก็นึกไม่ออกแล้วว่าเต้าหู้เหวินซือแบบดั้งเดิมหน้าตาเป็นอย่างไร

“ลองชิมเป็ดสามซ้อนนี่ดูสิ ถึงจะไม่มีเป็ดเกาโหยวกับเป็ดป่า แต่นี่ลุงก็ใช้หม้อความดันกับน้ำซุปทำออกมา รสชาติไม่น่าจะต่างกันมากหรอก” เจียงเจี้ยนคังพูดต่อ

“อร่อยค่ะ อร่อย!” จี้เยวี่ยก็ไม่เคยกินเป็ดสามซ้อนมาก่อนเช่นกัน

“ลูกชิ้นหัวสิงโตของคุณลุงเจียงอร่อยมากครับ!” หลิวจื่อเซวียนชมไม่ขาดปาก

“แน่นอนอยู่แล้ว!” เจียงเจี้ยนคังภูมิใจอย่างยิ่ง “ช่วงนี้ปูอาจจะยังไม่ค่อยอ้วนเท่าไหร่ แต่ก็พอกินได้อยู่ รออีกสักสองเดือนตอนที่ปูขนออกสู่ตลาดแล้วลุงจะทำให้พวกเธอกินอีกที วันนี้ก็คงต้องให้เสี่ยวจี้ทนกินของมีตำหนิไปก่อนนะ”

“อร่อยมากค่ะ อร่อยมาก!” จี้เยวี่ยพยักหน้าและยิ้มราวกับเครื่องจักร

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ทำลูกชิ้นหัวสิงโตต้องใช้ปูด้วย...

หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว จี้เยวี่ยก็เก็บถ้วยชาม ทำความสะอาดโต๊ะ และเก็บกวาดร้านอย่างคล่องแคล่ว ส่วนเจียงเจี้ยนคังกับหวังซิ่วเหลียนไปคิดบัญชีและวางแผนว่าจะทำเครื่องดื่มอะไรในวันพรุ่งนี้ ส่วนคนที่ไม่ยอมกลับหอพักก็อยู่ช่วยงานที่ร้านและคุยโม้กันไปเรื่อย

“เฮ้อ ตอนนั้นฉันเกือบจะเลือกเรียนมหาวิทยาลัยแถวหวยหยางแล้ว” จ้าวอวี่ทำเสียงจิ๊จ๊ะในปาก ราวกับกำลังนึกถึงรสชาติของอาหารโต๊ะเมื่อครู่

“ใช่แล้ว ฉันก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าอาหารในแผ่นดินจีนจะมีความแตกต่างกันได้ขนาดนี้ ทำไมแถวบ้านเราไม่มีอาหารพื้นเมืองอร่อย ๆ บ้างเลยนะ” หวังฮ่าวเห็นด้วยอย่างยิ่ง

จี้เยวี่ย “...”

ฉันว่าพวกนายคงจะเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับบ้านฉันแล้วล่ะ อาหารหลายอย่างฉันก็เพิ่งจะเคยกินเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

เพื่อไม่ให้เป็นการทำลายความฝันอันสวยงามของเหล่ารุ่นน้อง จี้เยวี่ยจึงตัดสินใจเก็บความลับนี้ไว้ในใจ

เมื่อร้านปิด ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับหอพัก พรุ่งนี้เจียงเฟิงมีเรียนเต็มวัน กว่าจะเลิกก็เที่ยง พอกลับถึงหอพัก เขาลองหยิบหนังสือเรียนของวันพรุ่งนี้ขึ้นมาดู ตั้งใจว่าจะเป็นนักเรียนที่ดี แต่พอมองดูแวบหนึ่งก็ไม่เข้าใจ เขาจึงปิดหนังสืออย่างมีความสุขแล้วขึ้นเตียงไปเล่นโทรศัพท์มือถือ

สุขใดเล่าจะเท่าห้านาทีก่อนนอน

วันรุ่งขึ้น เขากินซาลาเปาไส้ไหลไป 4 ลูกอย่างเอร็ดอร่อยแล้วเดินไปที่ห้องเรียน พอไปถึงก็พบว่าคำทักทายแรกที่ทุกคนพูดกันคือ “เมื่อวานได้กินหรือยัง?”

อะไรกัน คำฮิตติดปากใหม่ในอินเทอร์เน็ตเหรอ?

“พี่เฟิง!” เฉียนถังเห็นเจียงเฟิงก็รีบพุ่งเข้าไปหา “ช่วยลูกด้วย!”

แม้แต่ตอนที่ไปขอแนวข้อสอบจากอาจารย์ตอนปลายภาคยังไม่เคยทำหน้าตาแบบนี้เลย

“มะ...มีอะไรเหรอ?” เจียงเฟิงตกใจ

“วันนี้เรามีเรียนห้าคาบนะพี่เฟิง!” ใบหน้าของเฉียนถังเต็มไปด้วยความเศร้า “แย่งที่นั่งกินข้าวไม่ได้เลย!”

เจียงเฟิงนึกสงสัยในใจ แย่งที่นั่งในโรงอาหารไม่ได้แล้วมาหาเขาจะมีประโยชน์อะไร เขาก็แย่งที่นั่งไม่ได้เหมือนกัน

“ก็สั่งเดลิเวอรีสิ!” ปีที่แล้วทุกคนก็ทำแบบนี้กัน พอเลิกเรียนคาบที่สี่ก็สั่งเดลิเวอรีแล้วระบุเวลาส่งก็พอแล้ว

“พี่เฟิง แต่บ้านนายไม่ส่งเดลิเวอรีนี่นา! ฉันโหลดแอปเดลิเวอรีมาทุกแอปแล้วยังหาร้านบ้านนายไม่เจอเลย” เจียงเฟิงรู้สึกว่าฝีมือการแสดงของเฉียนถังยังขาดไปนิดหน่อย ถ้าเป็นคุณลุงใหญ่ของเขามาอยู่ตรงนี้ ป่านนี้น้ำตาคงไหลเป็นทางแล้ว

“อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ อีกสองสามวันก็ส่งแล้ว รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันทำบัญชีทางการในวีแชต พวกนายก็สั่งเดลิเวอรีผ่านบัญชีทางการได้เลย” พอเจียงเฟิงพูดจบ คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันเข้ามารุมล้อม

“พี่เฟิง อีกกี่วันถึงจะสั่งเดลิเวอรีได้เหรอ?”

“พี่เฟิง ช่วยเหลือเหล่าโอตาคุด้วย!”

“พี่เฟิง ร้านบ้านนายคิดค่ากล่องอาหารไหม?”

“พี่เฟิง...”

พออาจารย์เดินเข้ามา ก็พบว่าทุกคนกำลังเรียกเจียงเฟิงว่าพี่เฟิงกันอย่างกระตือรือร้น เดิมทีคำเรียกนี้เป็นสิ่งที่หวังฮ่าวคิดขึ้นมาเอง เพื่อให้เจียงเฟิงทำข้าวซี่โครงหมูให้กินบ่อยขึ้น แต่ผลคือตอนนี้ทุกคนพากันเลียนแบบเขา จนไม่มีใครเรียกชื่อจริงของเจียงเฟิงอีกแล้ว

“โย่ เจียงเฟิง นี่แค่ปิดเทอมไปแป๊บเดียวก็ได้เลื่อนขั้นเป็นพี่เฟิงแล้วเหรอ มา พี่เฟิง ทบทวนบทเรียนมาหรือยัง จะถามอะไรหน่อย” อาจารย์หวังเคยสอนห้องของเจียงเฟิงเมื่อเทอมที่แล้ว เขาเป็นอาจารย์หนุ่มที่ชอบพูดเล่น

เจียงเฟิง “...”

เมื่อมองดูสมการแถวหนึ่งบนกระดานดำ เจียงเฟิงก็รู้สึกว่าคำประเมินของระบบที่มีต่อเขานั้นช่างตรงไปตรงมาจริง ๆ ความรู้ฟิสิกส์ของเขาก็อยู่แค่ระดับมัธยมปลายไม่ใช่เหรอ? สมการบนกระดานนั่นเขาอ่านไม่ออกด้วยซ้ำ

อาจารย์หวังเขียนต่อไปเรื่อย ๆ จนเต็มไปครึ่งกระดานดำ

นักเรียนทั้งห้องต่างมองหน้ากันไปมา

อาจารย์เปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนพอเริ่มสอน อาจารย์จะต้องเล่าเรื่องรักโลภโกรธหลงของเอดิสันกับเทสลาตั้งห้านาที

เจียงเฟิงก้มหน้าลงอย่างเงียบ ๆ เปิดหน้าต่างสถานะ แล้วนำค่าประสบการณ์ไปเพิ่มให้กับวิชาฟิสิกส์เพื่ออัปเกรดจากขั้นต้นเป็นขั้นกลาง

ฟิสิกส์ (ขั้นกลาง): คุณสามารถเข้าใจความรู้ฟิสิกส์ส่วนใหญ่ในระดับปริญญาตรีได้

พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง สมการที่เมื่อครู่ยังดูเหมือนภาษาต่างดาว จู่ ๆ ก็กลับเข้าใจได้ขึ้นมาทันที เขารู้ได้โดยสัญชาตญาณว่านี่คือสมการอะไร และสามารถนำไปใช้กับโจทย์ประเภทไหนได้บ้าง

“พี่เฟิง เมื่อกี้นายจิ้มอะไรบนโต๊ะเหรอ?” หวังฮ่าวถาม

“ฉันเปิดหน้าต่างเกมเพื่ออัปเกรดสกิลน่ะ” เจียงเฟิงตอบ

“ฮ่า ๆ พี่เฟิงนี่ตลกจริง ๆ”

“มา พี่เฟิง บอกฉันหน่อยว่าสมการแปดตัวนี้คืออะไร?” อาจารย์หวังวงกลมสมการแปดตัวทางซ้าย

“ทั้งหมดคือสมการของแมกซ์เวลล์ครับ” เจียงเฟิงตอบ

“ใช้ได้ ยังพอจำเนื้อหาฟิสิกส์ทั่วไปของปีที่แล้วได้อยู่บ้าง มา หลี่ปิน บอกฉันหน่อยว่าสมการสามตัวทางนี้คืออะไร?”

“เราเรียนสมการของแมกซ์เวลล์ในวิชาฟิสิกส์ทั่วไปด้วยเหรอ?” หวังฮ่าวทำหน้าเหรอหรา เผยธาตุแท้ของเด็กเรียนไม่เก่งออกมาอย่างชัดเจน

“คงจะมั้ง” เจียงเฟิงทำหน้าเฉย

ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ ตอนนั้นน่าจะไปเรียนที่ซินตงฟาง(1)

อย่างน้อยก็เป็นสถาบันที่ยิ่งใหญ่พอ ๆ กับหลานเสียง(2)

……….……….……….……….

(1)ซินตงฟาง (新东方) คือสถาบันการศึกษาเอกชนขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงอย่างมากในประเทศจีน

(2)หลานเสียง (蓝翔) เป็นอีกหนึ่งสถาบันอาชีวศึกษาที่มีชื่อเสียงของจีน