บทที่ 8 สกิลใหม่

ถึงแม้ว่าเฉินตูซิ่วจะค่อนข้างขี้เหนียวในเรื่องค่าประสบการณ์ แต่เจียงเฟิงก็ยังคงผัดกับข้าวให้เขาสองอย่าง

คนที่เคยได้ลิ้มรสฝีมือทำอาหารของคุณปู่มาแล้ว ย่อมไม่รู้สึกว่าอาหารของเจียงเฟิงอร่อยสักเท่าไหร่

ตลอดขั้นตอนการผัดกับข้าว ท่ามกลางเสียงแจ้งเตือนอันไพเราะของระบบที่ว่า “ติ๊ง ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม” แล้วก็มีเสียง “ติ๊ง ได้รับค่าประสบการณ์ 1 แต้ม” แทรกเข้ามาเป็นครั้งคราว

คนที่เคยลิ้มรสฝีมือของคุณปู่ต่างก็ให้การตอบรับกับอาหารของเขาอย่างเรียบเฉย เฉินซิ่วซิ่วที่เคยกินแต่อาหารฝีมือเจียงเจี้ยนคังก็ยอมรับในฝีมือของเขาแค่พอใช้ได้ ส่วนไอ้พวกสัตว์ป่าในหอพัก ทุกครั้งที่เขาใช้หม้อหุงข้าวเก่า ๆ โทรม ๆ ในหอทำข้าวอบซี่โครงหมูให้กินทีไร พวกมันจะตื่นเต้นเหมือนกับหาแฟนได้เลยทีเดียว

ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่มีการทำร้ายจิตใจ

เจียงเฟิงรู้สึกว่าต่อไปทำอาหารให้คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวทานจะดีกว่า

เก็บค่าประสบการณ์ได้เยอะกว่า

หลายวันต่อมา เจียงเฟิงนำโจ๊กทุกชนิดที่พอจะหาได้บนอินเทอร์เน็ตมาลองทำทั้งหมด

บางครั้งก็ทำเยอะเกินไป ทั้งหมดจึงตกเป็นอาหารเย็นของเจียงเจี้ยนคัง ดื่มจนเจียงเจี้ยนคังถึงกับหน้าซีดเซียว

แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็นับว่าโดดเด่น หลังจากกินอาหารปกติครบสามมื้ออยู่หลายวัน สีหน้าของเฉินซิ่วซิ่วก็ไม่เหลืองซีดเหมือนเมื่อก่อน เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว

หลังจากทำโจ๊กที่ค่อนข้างง่ายเสร็จหมดแล้ว เจียงเฟิงก็เริ่มท้าทายโจ๊กที่มีความยากสูงอย่างโจ๊กกุ้งสด

โจ๊กชนิดนี้ไม่ต้องไปหาตำราในอินเทอร์เน็ต เพราะคุณพ่อเจียงเจี้ยนคังทำเป็น

หลังจากการสอนทางไกลอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักของเจียงเจี้ยนคัง โจ๊กในหม้อก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

“ติ๊ง ได้รับความสำเร็จ: ใฝ่รู้ถ่อมตน”

ได้รับความสำเร็จอีกแล้วเหรอ?

เขาเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา แล้วมองไปที่ช่องความสำเร็จ

ความสำเร็จ: ใฝ่เรียนใฝ่รู้ (ไม่มีค่าสถานะพิเศษใด ๆ)

ใฝ่รู้ถ่อมตน (ไม่มีค่าสถานะพิเศษใด ๆ)

เจียงเฟิง: ...

หลายวันนี้อาศัยความกรุณาของเฉินซิ่วซิ่ว เจียงเฟิงอัปเลเวลขึ้นไปถึงเลเวล 3 แล้ว แต่ก็ยังไม่ปลดล็อกอะไรใหม่ ๆ เลย หน้าต่างสถานะก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ทั้งสิ้น เจียงเฟิงถึงกับสงสัยว่ารอจนเขาทำภารกิจรองสำเร็จแล้ว รางวัลภารกิจจะเปลี่ยนจาก ‘ไม่ทราบ’ เป็น ‘ไม่มี’ หรือเปล่า

ด้วยระดับความขี้เหนียวของเกมในตอนนี้ เรื่องไร้ยางอายแบบนี้มันทำได้อยู่แล้ว

เมื่อโจ๊กกุ้งสดสุกดีแล้ว เจียงเฟิงลองชิมไปคำหนึ่ง รสชาติก็พอใช้ได้ แต่ก็แค่พอใช้ได้เท่านั้น

[โจ๊กกุ้งสดหนึ่งหม้อที่สัดส่วนวัตถุดิบไม่ถูกต้อง]

หลายวันนี้ยกเว้นโจ๊กที่รสชาติมีปัญหาอย่างเห็นได้ชัดแล้ว โจ๊กอื่น ๆ ทั้งหมดล้วนแสดงผลว่าสัดส่วนวัตถุดิบไม่ถูกต้อง

สัดส่วนที่ถูกต้องคืออะไรกันแน่?

ในฐานะคนตระกูลเจียงผู้มีความใฝ่ฝันและเป้าหมาย เจียงเฟิงคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

“ติ๊ง ได้รับสกิล: ต้มโจ๊ก (ขั้นต้น)”

สกิล?

เจียงเฟิงตกใจ เขาแค่คิดเล่น ๆ ว่าจะหาสัดส่วนวัตถุดิบที่ถูกต้องได้อย่างไร แต่เกมกลับใจกว้างมอบสกิลให้เขาเลย

สกิล: ตรวจสอบ (ขั้นต้น): คุณสามารถรับได้เพียงข้อมูลพื้นฐานบางอย่างเท่านั้น

ต้มโจ๊ก (ขั้นต้น): คุณสามารถเข้าใจสัดส่วนที่ถูกต้องของวัตถุดิบบางอย่างได้เท่านั้น

เกมนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ คิดอะไรก็ได้สิ่งนั้น สมกับประโยคที่ว่า ‘ขอให้ผู้เล่นสำรวจด้วยตนเอง’ จริง ๆ

เมื่อมองไปที่โจ๊กหม้อนั้นอีกครั้ง จิตใต้สำนึกของเจียงเฟิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เหมือนจะใส่เนื้อกุ้งเยอะไปหน่อย เกลือน้อยไปสองสามกรัม ก่อนต้มควรจะเติมน้ำเข้าไปอีกครึ่งข้อนิ้ว

แค่สกิลขั้นต้นก็มีประโยชน์ขนาดนี้เลยเหรอ?

ถ้าหากสกิลที่เขาได้รับไม่ใช่ต้มโจ๊กขั้นต้นแต่เป็นขั้นสูงล่ะ...

แบบนั้นก็หมายความว่าจะต้องทำโจ๊กเรืองแสงออกมาได้เลยน่ะสิ!

เจียงเฟิงถึงกับอยากจะเทโจ๊กหม้อนี้ทิ้งแล้วทำหม้อใหม่ แต่เมื่อคำนึงถึงเวลาที่ไม่พอแล้วจึงต้องล้มเลิกไป อุตส่าห์ทำให้เฉินซิ่วซิ่วชินกับการกินโจ๊กตอนห้าโมงครึ่งทุกเย็นได้แล้ว จะให้ความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่าไม่ได้

คงต้องให้คุณพ่อเจียงเจี้ยนคังทนกินอาหารหมูอีกมื้อ พรุ่งนี้ค่อยให้เขาลองชิมโจ๊กที่ต้มด้วยฝีมือระดับต้มโจ๊ก (ขั้นต้น) ที่พลิกโฉมใหม่

วันต่อมา เจียงเฟิงคิดว่าจะทำโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับซึ่งเป็นเมนูแรกสุดที่เขาเคยทำ

หั่นไข่เยี่ยวม้าเป็นชิ้นเล็ก ๆ หมักเนื้อสันใน...

ขั้นตอนเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกตอนที่ทำกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งคอยช่วยเขาควบคุมปริมาณของวัตถุดิบแต่ละชนิด แม้กระทั่งตอนเปิดเตาก็ยังคล่องแคล่วกว่าเมื่อก่อน

เจียงเฟิงเฝ้าอยู่ในครัว ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย

เหลือเวลาอีกสิบกว่านาทีก่อนจะตักออกจากหม้อได้ ก็มีคนมาเคาะประตู

พอเปิดประตู ก็พบว่าเป็นเฉินซิ่วซิ่ว

“เจียงเฟิง ฉัน...เอ๊ะ วันนี้นายทำโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับเหรอ?” เฉินซิ่วซิ่วพูดออกมาแล้วก็กลืนคำพูดกลับเข้าไป

เธอเพิ่งจะชั่งน้ำหนักมา หลายวันนี้ไม่ผอมลงเลยสักกิโล เดิมทีเธอตั้งใจจะมาบอกเจียงเฟิงว่าต่อไปไม่ต้องทำโจ๊กมาส่งแล้ว แต่พอได้กลิ่นหอมของโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับที่หน้าประตูก็เปลี่ยนใจกะทันหัน

โจ๊กของวันนี้... เหมือนจะแตกต่างไปจากเดิม

แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกว่าต้องอร่อยเป็นพิเศษแล้ว

“คุณอาเจียงทำโจ๊กเหรอ?” เฉินซิ่วซิ่วไม่เชื่อว่าเจียงเฟิงจะทำได้ถึงระดับนี้ โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ฝีมือทำอาหารของเขามีดีแค่ไหนเธอจะไม่รู้ได้ยังไง

“ฉันทำเอง” เจียงเฟิงแอบภูมิใจในใจ “อีกสิบนาทีก็เสร็จแล้ว กินสักสองชามไหม?”

“ชามเดียว” เฉินซิ่วซิ่วยืนหยัดในจุดยืนของตัวเอง

“เธอมาหาฉันมีธุระอะไร?” เจียงเฟิงถาม

“ฉัน...ฉัน...ฉันตามกลิ่นมาน่ะ ฉันนึกว่าคุณอาเจียงทำโจ๊ก” เฉินซิ่วซิ่วไม่ยอมพูดเรื่องที่เธอตั้งใจจะไม่กินโจ๊กอีกต่อไปแล้ว

เจียงเฟิง: ?

ตามกลิ่นมาเหรอ?

นี่มันสมกับเป็นเฉินซิ่วซิ่วในสมัยก่อนจริง ๆ

ในไม่ช้า โจ๊กก็เสร็จ

โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับร้อน ๆ ถูกตักออกมาหนึ่งชาม แค่กลิ่นก็หอมยั่วยวนแล้ว

[โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับหนึ่งชามที่ใช้ไฟไม่เหมาะสม]

เจียงเฟิง: ...

ราวกับถูกน้ำเย็นสาดลงมา ทำให้เจียงเฟิงที่กำลังลำพองใจอยู่เล็กน้อยต้องเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ตั้งแต่หนังกำพร้าไปจนถึงหนังแท้และชั้นใต้ผิวหนังล้วนเย็นเฉียบไปหมด

เกมนี้ ความต้องการสูงจริง ๆ

เฉินซิ่วซิ่วตักโจ๊กขึ้นมาช้อนหนึ่ง เป่าอย่างระมัดระวังสองสามครั้ง แล้วส่งเข้าปาก

“ติ๊ง ได้รับค่าประสบการณ์ 37 แต้ม”

เฉินซิ่วซิ่วเป็นเพื่อนรักที่ดีจริง ๆ!

เจียงเฟิงอดที่จะทอดถอนใจไม่ได้

ให้ค่าประสบการณ์เยอะไม่ว่า เวลากินก็ยังค่อย ๆ ละเลียด โจ๊กชามเล็ก ๆ ชามเดียวยังซดได้ตั้งยี่สิบกว่าคำ ไม่เหมือนกับคุณพ่อเจียงเจี้ยนคังที่ให้ค่าประสบการณ์ทีละ 1 แต้ม แถมเวลาซดโจ๊กก็ทำท่าทางราวกับจะกลืนกินภูผาธารา โจ๊กครึ่งหม้อซดอึก ๆ ไม่กี่ทีก็หมดแล้ว

ค่าประสบการณ์นี่ให้ตามจำนวนคำนะ พฤติกรรมแบบนี้ของเจียงเจี้ยนคังไม่ต่างอะไรกับการฟุ่มเฟือยสิ้นเปลืองอย่างยิ่งยวด!

โจ๊กหนึ่งชามลงท้องไป เฉินซิ่วซิ่วรู้สึกอุ่นสบายในกระเพาะ

“เอ่อ...”

“พรุ่งนี้ทำโจ๊กไก่ใส่เห็ดหอมดีไหม?” เจียงเฟิงถาม เมื่อช่วงก่อนหน้านี้โจ๊กไก่ใส่เห็ดหอมเป็นเมนูที่ให้ค่าประสบการณ์สูงสุด

“ได้” เฉินซิ่วซิ่วกลืนประโยคที่ว่า ‘ต่อไปไม่ต้องลำบากทำโจ๊กให้ฉันแล้วนะ’ กลับลงคอไปอีกครั้ง

กินอีกแค่วันเดียว แค่วันเดียวเท่านั้น มะรืนนี้จะไม่กินเยอะขนาดนี้อีกแล้ว

เฉินซิ่วซิ่วตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

เจียงเฟิงไม่ทันได้สังเกตความสับสนในใจของเฉินซิ่วซิ่ว หลังจากที่เธอกลับบ้านไปแล้ว เขาก็เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี แล้วอัปเลเวลเป็นเลเวล 4

เลเวล: 4 (0/500)

ค่าประสบการณ์ที่เหลือ: 56

ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

เจียงเฟิงเข้าครัวไปปิดฝาหม้อ ปรับเป็นโหมดอุ่น เพื่ออุ่นโจ๊กไว้ให้เจียงเจี้ยนคัง

น่าสงสารเจียงเจี้ยนคังที่ต้องกินอาหารหมูรสชาติแย่ ๆ ติดต่อกันมาหลายวัน ถึงเวลาให้เขากินอาหารหมูอร่อย ๆ บ้างแล้ว

อย่างน้อยสัดส่วนวัตถุดิบก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่เหรอ?