บทที่ 7 - สามทหารเสืออย่างพวกเรานี่มันสุดยอดไปเลย!

บทที่ 7 - สามทหารเสืออย่างพวกเรานี่มันสุดยอดไปเลย!

☆☆☆☆☆

นิยายที่ซิลเวียอ่านถือเป็นนิยายขายดีติดอันดับท็อปของเมืองหลวงเลยทีเดียว

เพียงแต่ในสายตาพวกปัญญาชนผู้ทรงภูมิ เนื้อหามันออกจะต่ำตมและลามกไปสักหน่อย

แต่จะบอกว่าเป็นเรต 18+ ก็ยังไปไม่ถึงขั้นนั้น

ประเด็นคือ ซิลเวียในฐานะเจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิ แอบอ่านหนังสือประเภทนี้ แล้วดันมีคนมาเห็นเข้า ภาพลักษณ์ของราชวงศ์ก็ย่อมมัวหมองเป็นธรรมดา

ยังดีที่ในสายตาหลี่เหวย ภาพลักษณ์ของซิลเวียมันพังยับเยินเหมือนตึกถล่มมาตั้งนานแล้ว แต่เจ้าตัวกลับไม่คิดอย่างนั้น

"งอนกันอีกแล้ว"

คาเนเล่ที่เพิ่งกลับมาไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร

เธอไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ รู้แค่ว่าสองคนนี้ชอบหาเรื่องทะเลาะกันหรืองอนตุ๊บป่องใส่กันตอนเธอไม่อยู่ประจำ

ไม่เหมือนตัวเธอ ที่ตั้งแต่เล็กจนโตแทบไม่เคยขึ้นเสียงใส่ซิลเวียเลยสักแอะ

"ฝ่าบาท เดี๋ยวจะมีคนเอาแฟ้มเอกสารมาส่งที่ห้องข้างๆ นะคะ"

รายงานของคาเนเล่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ

ซิลเวยายังคงนั่งเท้าคางทำหน้าครุ่นคิดเหมือนเดิม

ความรู้สึกเหมือนถูกกันออกจากวงสนทนา ไม่ได้ร่วมเล่นด้วยแบบนี้ ทำให้คาเนเล่น้อยใจนิดๆ เธออดไม่ได้ที่จะเบนสายตาไปหาบุคคลที่สามในห้อง

สายตาของเธอไม่ได้มีเจตนาคุกคาม แต่ก็เป็นการเตือนหลี่เหวยกลายๆ ว่าได้เวลาทำงานทำการแล้ว

"คุณที่ปรึกษาลอร์เรน งั้นเราไปดูแฟ้มกันก่อนเถอะครับ"

ในห้องทรงงานชี้นำแห่งราชวงศ์ ตำแหน่งอย่างเป็นทางการของคาเนเล่คือ 'เจ้าหน้าที่ที่ปรึกษา' ส่วนหลี่เหวยที่ถูกยืมตัวมา มีตำแหน่งห้อยท้ายว่า 'ผู้ช่วยธุรการ'

แต่ในทางปฏิบัติ การที่หลี่เหวยเรียกเธอด้วยตำแหน่งแบบนี้ คาเนเล่ที่เป็นแค่ที่ปรึกษาก็จำต้องยอมรับความจริงที่ว่า อย่างน้อยในเนื้องาน หลี่เหวยก็มีสถานะเท่าเทียมกับเธอ

เธอยังไม่ตอบรับทันที แต่หันไปมองซิลเวียอีกครั้ง

เธอไม่ได้จะหนีความจริงเรื่องสถานะที่เท่ากัน แต่กังวลเรื่องความเสี่ยงอีกด้านหนึ่งต่างหาก

"ฝ่าบาท... ฝ่าบาทคะ!!!"

คาเนเล่ขยับเข้าไปใกล้ๆ ซิลเวีย

ซิลเวียยังคงทำท่านั่งใช้ความคิด แต่ดูสภาพแล้วเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปนานแล้วมากกว่า

เห็นดังนั้น คาเนเล่จึงเอื้อมมือเล็กๆ ไปที่ต้นคอขาวเนียนของซิลเวีย

บิด 360 องศา! ซิลเวียตาเบิกโพลง ฟื้นคืนชีพเต็มหลอดทันที!

เธอสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ตัวกระตุกเหมือนโดนไฟช็อต นั่งหลังตรงแด่ว ดวงตาฉายแววเกรี้ยวกราด

แต่ก่อนที่ซิลเวียจะอาละวาด คาเนเล่ก็ชิงถามขึ้นก่อน "ฝ่าบาท จะให้เริ่มตรวจสอบแฟ้มเอกสารเลยไหมคะ?"

"คาเนเล่!!"

ซิลเวียถลึงตาใส่

แต่ลูกสมุนตัวน้อยก็ช่วยเตือนสติเธอได้ว่า ถึงเวลาทำงานแล้ว!

"เอามาดูพร้อมกันส่วนหนึ่งก่อนละกัน"

"......"

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ?"

ความเงียบของคาเนเล่ทำให้ซิลเวียสงสัย

ฝ่ายแรกได้แต่กลอกตาในใจ นี่ฝ่าบาทลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อกี้เพิ่งส่งซิกบอกให้เธอขนแฟ้ม 'ลับๆ' มาเยอะๆ

แต่นั่นมันขัดกับคำแนะนำของหลี่เหวยที่บอกให้ 'สร้างผลงานเล็กน้อยแล้วชิ่ง' ชัดๆ

"ผมไปเอามาเองดีกว่าครับ"

หลี่เหวยลุกขึ้นอย่างรู้งาน รับหน้าที่นี้ไปทำเอง

คาเนเล่พยายามส่งสายตาปริบๆ ห้ามปราม แต่ก็ไร้ผล

เธอถามด้วยความอัดอั้นตันใจ "ไม่ปิดบังหลี่เหวย แล้วเราไปหาคนอื่นมาช่วยตรวจสอบแทนดีกว่าไหมคะ?"

"มีอะไรต้องปิดบังด้วยเหรอ?"

ซิลเวียมองคาเนเล่อย่างไม่เข้าใจ

คำตอบนี้ทำเอาคาเนเล่เจ็บจี๊ด

ไม่นานหลี่เหวยก็กลับมาพร้อมแฟ้มกองโต

เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วถามย้ำ "ฝ่าบาท แน่ใจนะว่าจะไม่ขอกำลังคนเพิ่ม? เอาแค่พวกเราสามคน?"

"มีเรื่องอะไรที่พวกเราสามคนทำไม่ได้ด้วยเหรอ?"

ซิลเวียยิ้มอย่างมั่นใจ

คำตอบนี้ทำเอาทั้งหลี่เหวยและคาเนเล่แอบนินทาในใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ยัยคนตรงหน้านี่ก็เป็นประเภทใช้งานคนไม่เห็นหัวเหมือนกัน!

ในขณะเดียวกัน คาเนเล่ก็แอบสะใจลึกๆ เธอล่ะอยากเห็นจริงๆ ว่าถ้าเดี๋ยวหลี่เหวยรื้อเจอ 'ของดี' ในกองเอกสาร เขาจะปั้นหน้ายังไงตอนรายงานองค์หญิง

แต่ตลอดหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่เหวยเข้าสู่โหมดทำงานเต็มตัว เขาตรวจสอบเอกสารไปพลาง มือก็จดขยุกขยิกยิกๆ ลงในสมุดบันทึกไม่หยุด

"คาเนเล่ ยังคิดเลขไม่เสร็จอีกเหรอ?"

ซิลเวียนั่งเร่งยิกๆ อยู่ข้างๆ

คนที่สบายที่สุดก็คือเธอนั่นแหละ

ส่วนหลี่เหวยกับคาเนเล่แบ่งงานกันทำ

คนแรกดูเรื่องการบริหารและคำสั่งปฏิบัติการ ส่วนคนหลังถูกซิลเวียจิ้มเลือกให้ตรวจสอบบัญชีการเงินโดยเฉพาะ

งานของคาเนเล่ไม่ได้ง่ายกว่าหลี่เหวย เผลอๆ จะยุ่งยากกว่าด้วยซ้ำ

"กำลังคำนวณอยู่ค่ะ ฝ่าบาท" เสียงสองของคาเนเล่เริ่มจะคุมไม่อยู่ เธอเงยหน้ามองหลี่เหวยด้วยความเจ็บใจ "พันจ่าถูหนาน ทางคุณไม่เจอปัญหาอะไรเลยเหรอคะ?"

"ที่ปรึกษาลอร์เรน ต้องการให้ผมช่วยไหมครับ?"

หลี่เหวยเงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ แบบเดียวกับที่มองซิลเวียเมื่อครู่

คาเนเล่ชะงัก พยายามดัดเสียงให้หวานหยดย้อยที่สุด "คุณไม่รู้สึกเหรอคะว่ากองบัญชาการมีปัญหาใหญ่มาก?"

"แน่นอนครับ!"

หลี่เหวยพยักหน้าอย่างจริงจังและเคร่งขรึม

สิ่งที่เขาเห็น มันแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง! แต่แค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง ก็ทำเอาขนลุกซู่ด้วยความสยดสยองได้แล้ว!

"รู้ว่ามีปัญหาใหญ่แล้วยังจะ...!"

คาเนเล่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า หลี่เหวยเตรียมใจมาตั้งแต่แรกแล้ว

เขาเองก็รู้นิสัยซิลเวียดี ดังนั้นเขาเลยไม่มานั่งเถียงว่าจะดูแฟ้มไหนดี

ความจริงก็เป็นอย่างที่คาเนเล่คิดนั่นแหละ

จะดูก็ดูไปสิ ดูแล้วจะทำไม?

จะให้เขาไปบังคับให้ซิลเวียแกล้งตาบอดมองไม่เห็นงั้นเหรอ?

ในมุมมองของหลี่เหวย ประเด็นสำคัญอยู่ที่ขั้นตอนการดำเนินการหลังจากนี้ต่างหาก

ตอนนี้คาเนเล่ถึงบางอ้อแล้ว

คนหนึ่งไม่คิดจะปิดบัง อีกคนก็คาดการณ์ไว้หมดแล้ว

สรุปคือมีแค่เธอคนเดียวที่มีปัญหาสินะ!

"ตกลงฉันกับเธอโตมาด้วยกัน หรือนายกับเธอโตมาด้วยกันกันแน่ห๊ะ?!"

คาเนเล่อยากจะตะโกนถามเหลือเกิน ในใจนี่แทบจะกรีดร้อง

เอาวะ ช่างมันฉันไม่แคร์แล้ว! อยากพังก็พังไปเลย!

แค่คิดเลขใช่ไหม?

เดี๋ยวแม่จะกางบัญชีให้ดูเลยว่ากองบัญชาการสารวัตรทหารมีงบฯ หายไปกี่รายการ!

คาเนเล่เปลี่ยนความแค้นให้เป็นพลัง ขุดวิญญาณเด็กเทพคณิตศาสตร์แห่งลาฟาเจตออกมาใช้

ในแง่หนึ่ง คาเนเล่ก็มี 'กายเนื้อแห่งทาสผู้ซื่อสัตย์' เหมือนกัน พอเครื่องติดแล้วประสิทธิภาพการทำงานก็สูสีกับหลี่เหวยเลยทีเดียว

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศการทำงานในห้องทรงงานชี้นำแห่งราชวงศ์ก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

มันคือรัศมีอันเจิดจรัสที่กลั่นกรองมาจากความบ้างานระดับพระกาฬของหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยจักรวรรดิ ซึ่งมนุษย์เงินเดือนทั่วไปไม่อาจเอื้อมถึง

ทีมงานสามคน แต่ปั่นงานได้เหมือนยกมาทั้งแผนก

ภายใต้บรรยากาศที่กดดันนี้ เมื่อสมุดบันทึกของหลี่เหวยและคาเนเล่เริ่มเต็มไปด้วยตัวอักษรและตัวเลข ซิลเวียก็ตาเป็นประกาย

"พวกเราสามคนนี่มันสุดยอดไปเลยจริงๆ!"

เธออดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ด้วยพลังระดับนี้ ในจักรวรรดิออสเตอร์ ยังมีเรื่องอะไรที่พวกเขาสามคนทำไม่สำเร็จอีกเหรอ?

[จบแล้ว]