บทที่ 23 - หัวใจดรุณี ยากแท้หยั่งถึง

บทที่ 23 - หัวใจดรุณี ยากแท้หยั่งถึง

คำพูดของหานเยว่ ไม่ใช่การคุยโว

บัณฑิตไร้แรงเชือดไก่ ใช้ตัวหนังสือวิจารณ์บ้านเมือง บู๊และบุ๋น ยากจะตัดสินแพ้ชนะ พูดถึงบู๊ ขุนพลนำทัพพิชิตใต้หล้า พูดถึงบุ๋น กุนซือในสนามรบมีค่าเท่าทหารนับล้าน

ไม่ว่าจะบุ๋นหรือบู๊ ล้วนเป็นคนมีประโยชน์

อาจมีคนไม่เห็นด้วย อย่างหานเยว่ที่แรงเชือดไก่ก็ไม่มี ความรู้ก็งูๆ ปลาๆ น่าจะเป็นพวกบุ๋นไม่ให้บู๊ไม่เอาใช่ไหม? เขามีสิทธิ์อะไรไปช่วยหลัวจิ้งเอ๋อ? ร่างกายผอมแห้งแบบนั้น โยนเข้าไปในสงครามระหว่างทูเจวี๋ยกับต้าถัง คงไม่ทันได้สร้างแรงกระเพื่อมอะไร

พูดถูกแล้ว หานเยว่พื้นเพเป็นนักเลง เป็นพวกบุ๋นไม่ให้บู๊ไม่เอาจริงๆ คนแบบนี้ถ้าไม่เป็นลูกจ้าง ก็ทำนา หรือเป็นบ่าวรับใช้ ดีไม่ดีก็ขอทาน แม้แต่จะเป็นทหารกินเสบียงหลวงคุณสมบัติยังไม่ถึง สรุปคือเป็นชนชั้นล่างของสังคม ปกติคงไม่มีผลงานใหญ่อะไร

คนแบบนี้โยนเข้าสงคราม แทบจะไร้ค่าเหมือนขยะ เขาจะเอาอะไรไปช่วยหลัวจิ้งเอ๋อ?

แต่หานเยว่ไม่ใช่ขยะ เพราะเขามีไม้ตาย...

ก็ไอ้ร้านค้าประหลาดนั่นไง!

แม้ตอนนี้ของในร้านจะน้อย แต่ก็มีกังหันน้ำ จอบเหล็กกล้า เครื่องปรุงรส วัตถุดิบเคมีขาย กังหันน้ำกับจอบเหล็กนับเป็นสินค้าสำเร็จรูป ส่วนอื่นเป็นแค่วัตถุดิบ ถึงอย่างนั้น ก็สร้างรายได้มหาศาลให้หานเยว่

ดูเหมือนฟังก์ชั่นเลเวลหนึ่งของร้านค้า ก็เหมือนร้านค้าเริ่มต้นในเกมแนวเลี้ยงดู จัดหาวัตถุดิบพื้นฐานให้ เพื่อให้ค่อยๆ สร้างเนื้อสร้างตัว

ฟังก์ชั่นเลเวลหนึ่งง่ายๆ แค่นี้ ยังมีประโยชน์เกินคาด แล้วเลเวลสองจะสุดยอดขนาดไหน?

หานเยว่ตรวจสอบมาแล้ว ร้านค้าในอนาคตจะไม่ใช่แค่ขายสินค้าสำเร็จรูป แต่จะมีฟังก์ชั่นใหม่เพิ่มมา นั่นคือ สั่งทำ!

ตาไม่ฝาดหรอก สั่งทำตามใจชอบ ตามความคิดส่วนตัว ให้ระบบสร้างของออกมา!

หานเยว่แค่ต้องทำความดีสะสมโชคลางเรื่อยๆ อยากได้อะไรก็แลกออกมาได้หมด

แม้ตอนนี้เขาจะพัฒนาอยู่แค่ในหมู่บ้าน แต่ขอแค่หมู่บ้านตระกูลเถียนอัพเกรดเป็นหมู่บ้านใหญ่ เขาจะได้โชคลางเป็นพันเส้นทันที ถึงตอนนั้นการสั่งทำของ ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วย?

ตอนนี้ความเร็วในการรื้อบ้านของหมู่บ้านตระกูลเถียนเร็วมาก อีกสามวันคงเสร็จหมด ต่อไป หานเยว่จะจ้างช่างฝีมือจำนวนมาก มาเร่งขยายหมู่บ้าน

ตามที่เขาประเมิน ใช้เวลาแค่เดือนครึ่ง ก็สร้างเสร็จ ถึงตอนนั้นขอแค่ประชากรทะลุพันคน ภารกิจก็ถือว่าสำเร็จ

เรื่องประชากร แก้ปัญหาง่ายที่สุด! ขอทานน้อยไร้บ้านในฉางอันกวาดต้อนมาให้หมด ขอแค่มีบ้านให้อยู่ฟรี ประชากรจะทะลุพันไม่ใช่เรื่องยาก

"ถึงตอนนั้น ป๋าแค่สั่งทำของไม่กี่อย่าง รับรองแม่นางนั่นต้องมองป๋าใหม่ โฮะๆๆๆ..."

...

"เจ้าคิดอะไรอยู่ ยิ้มหน้าบานเชียว?" หลัวจิ้งเอ๋อไม่รู้ความคิดหานเยว่ เห็นเขายิ้มร่า ก็นึกว่าดีใจที่ยังไม่ต้องแต่งเข้าบ้านตอนนี้ เลยรู้สึกเศร้าใจ

ใจสาวน้อย ก็แปลกประหลาดแบบนี้แหละ

เมื่อครู่ยังรังเกียจหานเยว่จะตาย แต่พอพูดถึงเรื่องแต่งเข้าบ้าน ไม่รู้ทำไมถึงเริ่มแคร์ความรู้สึกอีกฝ่าย

การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ นี้ แม้แต่หลัวจิ้งเอ๋อเองยังไม่รู้ตัว หานเยว่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หมอนี่ชาติก่อนแม้จะเข้าผับบ่อย อาบอบนวดประจำ แต่ความรักจริงๆ ไม่เคยสัมผัส

ถ้าเป็นเสือผู้หญิงตัวจริง ป่านนี้คงไหลตามน้ำตามคำพูดหลัวจิ้งเอ๋อ คว้าหัวใจสาวน้อยไปครองสบายๆ แล้ว

น่าเสียดาย จอมสร้างภาพไม่มีสกิลนั้น แถมยังกลัวการแต่งเข้าบ้านเมีย...

"ช่างเถอะ ในเมื่อเจ้าไม่อยากตอบ ข้าก็ไม่ถาม ข้าไปจริงๆ แล้วนะ..."

หลัวจิ้งเอ๋อค่อยๆ เก็บหอกยาว สะพายห่อผ้าขึ้นไหล่ช้าๆ ไม่รู้ทำไม รู้สึกใจหายวาบ ขอบตาร้อนผ่าว ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว

นางหันขวับ กลั้นน้ำตา กัดริมฝีปากแน่น จนเลือดซึมออกมา

"หานเยว่ จำไว้ให้ดี วันนี้เจ้าหยามเกียรติข้า ข้าหลัวจิ้งเอ๋อแม้จะบีบให้เจ้าแต่งเข้าบ้าน แต่ระหว่างเรา จะไม่มีวันมีความรักให้กัน ข้าเกลียดเจ้า..."

มือหนึ่งถือหอก มือหนึ่งปิดหน้า น้ำตาไหลทะลักในที่สุด นางไม่อยากให้หานเยว่เห็นความอ่อนแอ เลยออกวิ่งสุดฝีเท้า หายลับไปในพริบตา หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นกลางอากาศ สะท้อนแสงแดดยามบ่าย ดูแวววาวใสกิ๊ง

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" หานเยว่เอ๋อแดก เมื่อกี้ยังเป็นแม่ทัพมาดเท่ จู่ๆ กลายเป็นสาวน้อยร้องไห้ขี้มูกโป่ง วิ่งไปร้องไห้ไปนี่มันอัลไล? คนที่โดนบีบให้แต่งงานคือป๋านะเว้ย!

"เฮ้ย เดี๋ยวสิ พี่ชายมีเรื่องจะคุย..."

เขาสับตีนแตกวิ่งไล่ตาม ตะโกนโหวกเหวกตามหลังหลัวจิ้งเอ๋อ อุตส่าห์ตั้งใจจะเป็นคนดี พี่ชายกำลังคิดว่าจะช่วยรักษาชีวิตเธอในกองทัพยังไง เธอวิ่งหนีไปดื้อๆ แบบนี้ มันทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว

ต่อให้ป๋าปฏิเสธเรื่องแต่งงาน ตามนิสัยเธอ ไม่ใช่ว่าต้องโกรธจนเอาหอกแทงเหรอ? ไอ้ที่ตะโกนว่าเกลียดแล้วร้องไห้วิ่งหนีนี่ มันพล็อตละครน้ำเน่าช่องไหน?

น่าสงสารหมอนี่ยังตามไม่ทัน!

แต่ก็โทษไม่ได้ หัวใจดรุณียากแท้หยั่งถึง (เหมือนเข็มก้นทะเล) อย่าว่าแต่หานเยว่ที่ความรู้สึกช้าเลย ต่อให้เป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อ หลายครั้งก็ยังเดาทางไม่ถูก เพราะมันไม่มีตรรกะอะไรเลย...

แม่น้ำสายใหญ่คลื่นลมแรง แม่น้ำเว่ยไหลคดเคี้ยวล้อมฉางอัน หลัวจิ้งเอ๋อวิ่งเลียบฝั่งแม่น้ำ หานเยว่วิ่งไล่ตามหลัง หนุ่มสาวคนหนึ่งนำคนหนึ่งตาม คนหนึ่งร้องไห้คนหนึ่งตะโกน บังเอิญหมู่บ้านตระกูลเถียนตั้งอยู่ริมแม่น้ำเว่ย ภาพนี้เลยตกอยู่ในสายตาชาวบ้านที่กำลังรื้อบ้านพอดี ทุกคนตกตะลึง อ้าปากค้าง นับถือเลื่อมใสสุดๆ

"เจ้าสามบ้านหานแม่งโคตรดุ หลัวจิ้งเอ๋อผู้หญิงเก่งขนาดนั้น บอกจะสอยก็สอยได้ มิน่าฝ่าบาทถึงตั้งให้เป็นท่านโหว ส่วนพวกเราได้แต่ทำนา..."

คำพูดนี้หาตรรกะไม่ได้ หานเยว่ที่กำลังไล่กวดหลัวจิ้งเอ๋อ ได้ยินเข้าถึงกับสะดุดขาตัวเอง เกือบหัวทิ่มลงแม่น้ำ

ได้บรรดาศักดิ์กับจีบหญิง มันเกี่ยวกันตรงไหน?

อีกอย่างไม่ใช่แบบที่พวกเอ็งคิดโว้ย สอยบ้าสอยบออะไร? ป๋ากลัวแม่นางนี่จะวิ่งไปค่ายทหารตอนนี้ต่างหาก...

แม้จะอีกตั้งสองเดือนกว่าจะถึงเหตุการณ์พันธมิตรแม่น้ำเว่ย แต่ในเมื่อราชสำนักระแคะระคายว่าทูเจวี๋ยเคลื่อนไหว ต้องมีการเสริมกำลังไปชายแดนแน่ ถ้ายกทัพขึ้นเหนือเมื่อไหร่ ป๋าจะไปส่งไอเท็มให้เธอได้ที่ไหน?

ต้องรู้ไว้ว่า ก่อนศึกใหญ่ มักมีการปะทะย่อยๆ เสมอ การรบแบบประชิดตัวส่วนใหญ่เป็นการลอบโจมตี ทหารม้าทูเจวี๋ยก็คล่องตัว...

ไม่กล้าคิดต่อแล้ว รีบตามยัยนี่กลับมาก่อน!

จริงๆ หานเยว่ไม่ได้ชอบนิสัยหลัวจิ้งเอ๋อเท่าไหร่ รังเกียจที่ผู้หญิงคนหนึ่งยอมทำทุกอย่างเพื่อตระกูล นี่มันหน้าที่ผู้ชายชัดๆ

แต่ เขาก็ไม่ใช่คนใจหิน จะทนดูผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งไปตายในกองทัพ อนาคตไม่รู้เป็นตายร้ายดีได้ยังไง คนเราย่อมมีความผูกพัน อย่างน้อยอีกฝ่ายก็อยู่บ้านเขามาครึ่งเดือน เข้ากับโต้วโต้วได้ดี แถมยังเคยเป็นบอดี้การ์ด (ในนาม) ให้เขาช่วงหนึ่ง

หานเยว่ร่างกายไม่แข็งแรง ไล่กวดอยู่นานก็ไม่ทันหลัวจิ้งเอ๋อ เห็นผู้หญิงวิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ตัวเองหอบแฮ่กๆ หายใจไม่ทัน ร้อนใจตะโกนลั่นว่า

"เฮ้ย พ่อเธอโดนธนูยิงตายร่างพรุนไปแล้ว ถ้าลูกสาวอย่างเธอไปตายในกองทัพอีก ตระกูลหลัวได้กลายเป็นตำนานจบเห่จริงๆ แน่ อยากกอบกู้ตระกูล ป๋าช่วยเธอเอง..."

...

พลบค่ำ หานเยว่หน้าเขียว ลากแขนหลัวจิ้งเอ๋อสุดชีวิต ค่อยๆ ลากกลับบ้านทีละก้าว เขาเหนื่อยแทบขาดใจ ลิ้นห้อย หายใจพะงาบๆ เหมือนหมาใกล้ตาย

สาวน้อยเดินตามเงียบๆ นางหยุดร้องไห้นานแล้ว มุมปากยังยกยิ้มนิดๆ

นางกำลังแอบขำ!

หานเยว่ไม่รู้เลยว่า นางจงใจให้เขาตามทัน...

หัวใจผู้หญิง ยากแท้หยั่งถึง!

[จบแล้ว]