บทที่ 24 - ของที่ตระกูลหวังอยากได้ เอ็งก็ต้องให้

บทที่ 24 - ของที่ตระกูลหวังอยากได้ เอ็งก็ต้องให้

อยากช่วยหลัวจิ้งเอ๋อ ก็ต้องรีบอัพเกรดระบบ อยากอัพเกรดระบบ ก็ต้องเร่งก่อสร้าง เรื่องมันคล้องจองกัน ไม่มีทางลัดให้เดิน

หานเยว่เดิมทีตั้งใจจะค่อยเป็นค่อยไป ก้าวทีละก้าว แต่ดูทรงแล้วแผนนี้คงล้าสมัยไปแล้ว!

การขยายหมู่บ้านตระกูลเถียน เป็นเรื่องด่วนจี๋!

"พรุ่งนี้เริ่มเลย จ้างช่างก่อสร้างมาสองทีม เริ่มสร้างบ้าน! ชาวบ้านแบ่งเป็นสองกลุ่ม พวกแรงดีไปทำถนนสร้างสะพาน พวกคนแก่คนอ่อนแอหน่อยไปรื้อบ้านต่อ! อื้มๆๆ เอาตามนี้ รื้อถอนกับก่อสร้างทำไปพร้อมกัน อย่างน้อยเร็วกว่าเดิมเท่าตัว แต่เงินก็ต้องจ่ายเพิ่มอีกบาน" หานเยว่คำนวณในใจ พอคิดถึงรายจ่ายที่เพิ่มขึ้น ก็อดเจ็บปวดหัวใจไม่ได้

เขาหันกลับไปมองหลัวจิ้งเอ๋อ ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้คิดอะไรอยู่ สะพายห่อผ้าเดินตามต้อยๆ ไม่พูดไม่จากับเขาสักคำ

"แม่งเอ๊ย สักวันป๋าจะจับตีก้นให้เข็ด เก็บดอกเบี้ยค่าอัพเกรดระบบให้คุ้ม!"

เขากัดฟัน หันหน้ากลับมา คิดเรื่องพัฒนาหมู่บ้านตระกูลเถียนต่อ พอคิดถึงความยากในการอัพเกรดระบบบัวเขียว (ชื่อระบบ) หนังศีรษะก็ชาหนึบ...

เรื่องราวในโลก เริ่มต้นมักยากเสมอ ทางนี้เพิ่งจัดการปัญหาหลัวจิ้งเอ๋อเสร็จ ทางโน้นที่บ้านก็เกิดเรื่องใหญ่

ยาแก้ลมแดดฮั่วเซียงโดนเพ่งเล็งแล้ว

ตะวันรอนๆ เถียนโต้วโต้วกับพวกแม่บ้านที่ออกไปซื้อยากลับมามือเปล่า แต่ข้างหลังมีชายหนุ่มสวมชุดหรูหราเดินตามมาด้วย หลังชายหนุ่มคือกลุ่มคนรับใช้ท่าทางวางก้าม หลังคนรับใช้ยังมีชายฉกรรจ์อีกสิบกว่าคน

ชายฉกรรจ์เข็นรถใหญ่สามคัน บรรทุกสมุนไพรมาเต็มเอี๊ยด

"ฮั่วเซียง ชางจู๋ เฉินผี กานเฉ่า ใบจื่อซู..." ลองนับดู มันคือยาที่หานเยว่สั่งให้ซื้อเป๊ะๆ

ยัยหนูไปอย่างมั่นใจ กลับมาอย่างตื่นตระหนก พอเห็นหานเยว่ ก็รีบวิ่งถลาเข้ามาเหมือนลูกกวางตื่นภัย พยายามซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเขา

พวกแม่บ้านหน้าตาก็ไม่สู้ดี เข้ามารุมล้อม แย่งกันฟ้อง "โต้วโต้วโดนลวนลาม! ผู้ชายคนนั้นแหละ บอกว่าจะขอซื้อตัวนาง!"

หน้าแก่ๆ ของหานเยว่ มืดครึ้มลงทันที...

...

ไม้สูงกว่าป่า ลมย่อมพัดหัก เขาเข้าใจสัจธรรมนี้! เขาแค่คิดไม่ถึงว่า ตัวเองเพิ่งจะทำกังหันน้ำสองตัว ยาจุดกันยุงไม่กี่ขด ยาแก้ลมแดดยังไม่ทันผสม ก็โดนคนบุกมาถึงบ้าน

สมกับเป็นพวกปลิงดูดเลือด ได้กลิ่นคาวปุ๊บพุ่งเข้าใส่ปั๊บ กล้ายื่นมือมาเหรอ? ดีมาก! ไม่รู้ว่าพวกเอ็งเตรียมใจโดนสับมือไว้หรือยัง? ยัยหนูตกใจกลัว เรื่องนี้ป๋าไม่จบง่ายๆ แน่

หานเยว่กัดฟันกรอด รู้สึกถึงแรงสั่นเทาของโต้วโต้วที่เกาะหลัง ไฟโทสะลุกโชนในอก กดเท่าไหร่ก็ไม่ลง สีหน้าเขาแย่ขนาดที่ใครดูก็รู้ แต่ชายชุดหรูตรงข้ามกลับไม่สนใจ สะบัดพัดจีบเบาๆ เดินนวยนาดเข้ามา

"เจ้าคือหานเยว่? หนานแห่งจิงหยางที่เพิ่งได้รับแต่งตั้ง?" น้ำเสียงดูเหมือนเรียบเฉย แต่ฟังยังไงก็ดูถูกเหยียดหยาม หานเยว่ยิ่งโกรธ กลอกตา ไม่ตอบแม่งเลย

ชายหนุ่มเหมือนจะคาดไว้แล้ว ไม่สนใจว่าหานเยว่จะตอบหรือไม่ โบกพัดจีบไปมา พูดเรียบๆ "เด็กผู้หญิงข้างหลังเจ้า ข้าถูกใจ บอกราคามา... สามกว้าน? หรือห้ากว้าน? ได้ทั้งนั้น!"

"ได้กับผีพ่อมึงสิ!" เอาเรื่องซื้อโต้วโต้วมาบังหน้า แต่ข้างหลังขนสมุนไพรมาเป็นคันรถ คิดว่าป๋าเป็นควายรึไง? สามกว้านห้ากว้านอะไร ป๋าล่อบรรพบุรุษเอ็งยันลูกหลานเลยนะ

หานเยว่กวาดตามองรอบๆ ก้มลงหยิบหินก้อนใหญ่ เดาะในมือดูน้ำหนัก วินาทีต่อมา เขาทุ่มหินใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรง

"กล้าแตะต้องผู้หญิงของป๋า ป๋าขอเจิมหน้าเอ็งก่อนเลย!"

ชายชุดหรูหัวเราะร่า ไม่เห็นขยับตัวมาก แต่กลับหลบพ้นได้อย่างง่ายดาย

"อะไรกัน จะลงไม้ลงมือ? เสียดาย ฝีมือเจ้าไม่ถึงขั้น ให้คุณชายสอนมวยให้หน่อยนะ..." พูดไม่ทันขาดคำ ขาตวัดเตะวูบเหมือนงูฉก ฟาดเข้าที่ท้องน้อยหานเยว่เต็มเปา

หมอนี่หน้าตาดี แต่ลงมืออำมหิต ลูกเตะนี้หนักหน่วงรุนแรง หานเยว่ตัวลอยกระเด็น อวัยวะภายในปั่นป่วน

"นึกไม่ถึงว่าจะเป็นวรยุทธ์" หานเยว่ลุกขึ้นจากพื้น ถุยน้ำลายปนเลือด แววตาดุร้าย นักเลงตีกัน เน้นลอบกัด ในเมื่อโจมตีทีเดียวไม่สำเร็จ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องแลกหมัด

กินน้ำพริกถ้วยเก่า เดี๋ยวค่อยเอาคืน รู้ว่าสู้ไม่ได้แล้วยังดันทุรัง นั่นมันคนโง่

รอป๋าอัพเกรดระบบก่อนเถอะ มึงรอกู ถ้าป๋าไม่ทำระเบิดไปปาร้านมึง ป๋าจะยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่มึงเลย...

...

หลัวจิ้งเอ๋อก้าวเท้าเบาๆ มายืนขวางหน้าชายหนุ่ม นางไม่ได้ใช้อาวุธ แต่ปักหอกลงดิน แล้วยกมือเรียวงาม กระดิกนิ้วเรียกชายหนุ่ม

"สามกระบวนท่า ถ้าเจ้ายังยืนอยู่ได้ ข้าจะไม่ลงมืออีก!"

"คำนี้ข้าเชื่อ เจ้าไม่ต้องถึงสามท่า ท่าเดียวก็จัดการข้าอยู่หมัด!" ชายหนุ่มหัวเราะร่า แหงนหน้ามองฟ้า "หลัวจิ้งเอ๋อวรยุทธ์ล้ำเลิศ ในฉางอันใครบ้างไม่รู้..."

"เจ้ารู้จักข้า?" สาวน้อยชะงัก

"แน่นอน!" ชายหนุ่มหุบพัด จ้องนางยิ้มกริ่ม "ลูกสาวของขุนพลหอกเงินหน้าหยกหลัวเฉิง วีรสตรีผู้เก่งกล้าดั่งองค์หญิงผิงหยาง รูปโฉมของเจ้าหลัวจิ้งเอ๋อ ถูกวาดลงในสมุดภาพสาวงามแห่งฉางอันนานแล้ว คุณชายบังเอิญซื้อมาเล่มหนึ่ง!"

พูดถึงตรงนี้ ก็ยิ้มอย่างลำพอง สะบัดพัดกางออกดังพรึ่บ น้ำเสียงเริ่มจะจาบจ้วง "ในสมุดบอกว่า หลัวจิ้งเอ๋องดงามล่มเมือง แต่ไร้คู่ต่อต้านทาน โบราณว่าสาวงามคู่ควรกับวิญญูชน ยิ่งเป็นยอดฝีมือ คุณชายยิ่งใฝ่ฝันหา"

"รนหาที่ตาย!" สาวน้อยอับอายปนโกรธ ปล่อยหมัดใส่ทันที นางคาดไม่ถึงว่าชายคนนี้รู้ทั้งรู้ว่าสู้ไม่ได้ ยังกล้าพูดจาแทะโลม

ชายหนุ่มถอยหลังอย่างรวดเร็ว สีหน้าพลันเย็นชา ตวาดลั่น "หลัวจิ้งเอ๋อ เจ้าลงมือ ข้าย่อมสู้ไม่ได้ แต่ข้าขอเตือนให้คิดถึงผลที่จะตามมา ถ้าแตะต้องข้า ข้ารับรองว่าตระกูลหลัวของเจ้าจะไม่มีวันผงาดได้อีก"

หลัวจิ้งเอ๋อชะงักกึก หน้าถอดสี

"เจ้าเป็นใคร?" นางถามอย่างลังเล การฟื้นฟูตระกูลหลัว เป็นเรื่องใหญ่ในใจนางเสมอ

"ผู้หญิงคนนี้ ยังวางไม่ลง!" หานเยว่ถอนหายใจในใจ รู้ว่าพึ่งนางไม่ได้ชั่วคราว...

...

ชาวบ้านตระกูลเถียนได้ข่าว รีบแห่กันมา พอรู้ว่าโต้วโต้วโดนรังแก ก็ของขึ้นทันที

"ไอ้ลูกหมา กล้ามาหาเรื่องที่หมู่บ้านตระกูลเถียน ตบมัน..." ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมา กลุ่มแม่บ้านนำโดยป้าเถียนกรูกันเข้าไป ล้อมชายชุดหรูไว้แน่น

ลุงเถียนกับพวกผู้ชายถือไม้หน้าสาม เผชิญหน้ากับคนรับใช้และชายฉกรรจ์ของฝ่ายตรงข้าม

การตะลุมบอน กำลังจะระเบิด

ชายชุดหรูหน้าตาเริ่มบิดเบี้ยว ตกอยู่ในวงล้อม แววตาฉายแววอำมหิต พูดเสียงลอดไรฟัน "ดีมาก พวกไพร่สวะกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง กล้ายื่นกรงเล็บใส่คุณชาย"

"ยื่นกรงเล็บ? ไม่ใช่ไม่ใช่ พวกเราแค่จะกระทืบสัตว์เดรัจฉาน..." หานเยว่ถือหางว่าคนเยอะ ก้มเก็บหินอีกก้อน ทำหน้าโหดเหี้ยม เงื้อมือจะทุบ

ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบการลอบทำร้าย ตวาดก้อง "ยังกล้าลงมือ ไม่รู้จักตาย หนานจิงหยาง เจ้าเชื่อไหมว่าวันนี้ถ้าแตะต้องข้า พรุ่งนี้หมู่บ้านตระกูลเถียนจะกลายเป็นซากปรักหักพัง ชาวบ้านร้อยกว่าชีวิต จะโดนฆ่าล้างโคตร..."

"ไม่ขี้โม้สักวันจะตายไหม? ต้าถังเป็นของบ้านแกหรือไง?" หานเยว่สวนกลับ ด่าเปิง

แต่ว่า มือที่ง้างจะทุบก็หยุดลง

ไอ้สารเลวนี่มั่นหน้าขนาดนี้ ต้องมีแบ็คดีแน่ ความแค้นผูกไปแล้ว ไม่มีทางแก้ เพื่อป้องกันศัตรูในที่มืด สืบให้รู้หัวนอนปลายเท้ามันก่อนดีกว่า

ชายชุดหรูเห็นเขาหยุดมือก็นึกว่าคำขู่ได้ผล ยิ้มหยิ่งผยอง "แบบนี้ค่อยยังชั่ว ผู้รู้กาละคือยอดคน หนานนจิงหยางรู้จักดูสถานการณ์ ทำให้คุณชายมองเจ้าดีขึ้นหน่อย"

"ดีกับผีแม่มึงสิ!" หานเยว่ด่าในใจ แต่จะหลอกถามข้อมูล เลยเก็บอาการไว้

ได้ยินชายชุดหรูพูดต่อ "คนเปิดเผยไม่พูดอ้อมค้อม บอกตามตรงนะหนานจิงหยาง เป้าหมายที่คุณชายมาที่นี่ ไม่ใช่เมียเด็กของเจ้า แต่เป็นสูตรลับยาแก้ลมแดดนั่น..."

"สูตรลับยังไม่ออกสู่ตลาด เจ้าไปรู้มาจากไหน?"

"ต้องถามผู้หญิงของเจ้าแล้วล่ะ ไปถึงร้านยาก็ตะโกนปาวๆ ว่าสามีจะปรุงยาสูตรเทพ เสียงดังจนคนเดินผ่านได้ยิน บังเอิญจริงๆ ร้านยานั่นเป็นธุรกิจของข้า อ้อ บอกให้รู้ไว้ด้วย คุณชายแซ่หวัง นามซวิน สายรองแห่งตระกูลหวังเมืองไท่หยวน" น้ำเสียงโอหังสุดขีด ราวกับว่าเกิดในตระกูลหวัง คือเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง

"ข้ามาด้วยตัวเองครั้งนี้ เพื่อมาเอาสูตรยาลมแดด ท่านโหวจิงหยาง ส่งมาซะดีๆ..."

"ถ้าข้าไม่ให้ล่ะ?"

"ไม่ให้?" หวังซวินแค่นเสียงหัวเราะ พูดเรียบๆ ว่า "ของที่ตระกูลหวังอยากได้ ยังไม่เคยมีใครกล้าไม่ให้!"

[จบแล้ว]