บทที่ 38 - ขึ้นเขาสวดมนต์ ราชสำนักอันห่างไกล

บทที่ 38 - ขึ้นเขาสวดมนต์ ราชสำนักอันห่างไกล

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

[ต้นฤดูใบไม้ผลิ วันที่เก้าเดือนอ้าย]

[ฮ่องเต้เสด็จเขาจงหนาน]

[บัดนี้โอรสสวรรค์นำขุนนางร้อยแปดเป็นขบวนแรกขึ้นเขา ช่วงท้ายขบวนคือคณะทูตเป่ยเฟิง คณะทูตจากเฉียนหยวน หาน และฉู่]

[ขบวนที่สองคือเหล่าสนมในวังและครอบครัวของขุนนางฝ่ายบู๊และบุ๋น ยิ่งใหญ่เกรียงไกร]

[เจ้าบำเพ็ญเพียรมาครึ่งเดือน นานๆ ทีจะมีความก้าวหน้า ในใจรู้สึกยินดี]

[วันนี้ เจ้าล้างหน้าล้างตา สวมชุดนักพรต เดินออกจากสุสานคนเป็น]

[เห็นแสงแดดฤดูใบไม้ผลิสาดส่อง เป็นช่วงเวลาที่ดีของปีอีกครั้ง]

[เจ้ากับลู่หยูและหลิวจินฉานสามคน ยืนรอรับเสด็จฮ่องเต้ต้าชิ่งอยู่ที่บันไดหินเขาจงหนาน ข้างหลังคือศิษย์สามสัจธรรมหลายร้อยคนยืนเรียงเป็นสองแถว]

[เขาจงหนานถูกวางกำลังป้องกันแน่นหนามานานแล้ว ฮ่องเต้เสด็จมาสวดมนต์เป็นเรื่องใหญ่]

[เจ้ากับลู่หยู หลิวจินฉานยืนเคียงไหล่กัน บนบันไดหินเขาจงหนาน รอรับเสด็จ]

[หลิวจินฉานเป็นประธาน ยืนตรงกลาง เจ้ากับลู่หยูขนาบซ้ายขวา]

[อาจารย์หลิวจินฉานพูดอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติว่า "เสินโจว เจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่คุมกำลังทหารแดนเหนือ ฐานะสูงส่ง ควรจะยืนตรงกลาง"]

[เจ้ายิ้มตอบ "ตอนนี้ข้าเป็นแค่ศิษย์สำนักสามสัจธรรม ย่อมต้องทำตามกฎสำนัก ยืนข้างอาจารย์"]

[ฮ่องเต้ถือศีลกินเจอาบน้ำชำระกายมาสามวัน พาขุนนางขึ้นเขา ภาพการแสวงบุญช่างดูเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์]

[ในที่สุดเจ้าก็ได้เจอฮ่องเต้องค์นี้อีกครั้ง]

[ฮ่องเต้ชิ่ง โจวเหิง]

[ฮ่องเต้แก่แล้ว ผมบนหัวขาวโพลน ภายใต้ชุดคลุมมังกรอันสูงศักดิ์คือชายชราวัยหกสิบกว่าปี]

[นึกถึงตอนนั้น ยามพระองค์ขึ้นครองราชย์ อายุเลยสามสิบแล้ว ครึ่งชีวิตแรกเสพสุขอยู่ในจวนอ๋อง เพียงชั่วข้ามคืนกลับได้นั่งบัลลังก์มังกร เป็นเจ้าชีวิตของปวงชน]

[ใช้เวลาสามปีทำให้สถานการณ์มั่นคง สะสมขุมกำลังของตัวเอง สิบปีก็กุมอำนาจต้าชิ่งได้อย่างแท้จริง จะเรียกว่าฮ่องเต้ไร้ความสามารถก็คงไม่ได้]

[เจ้ามองเห็นความกลัวตายและความโล่งใจที่ผ่านชีวิตมาอย่างยาวนานในแววตาของพระองค์]

[ขันทีถือตราประทับหม่าเป่า เดินตามหลังอย่างนอบน้อม]

[ถัดมาคือองค์ชายสี่พระองค์ องค์ชายแปดที่เคยเจอหน้ากัน และองค์ชายรอง องค์ชายหก องค์ชายสี่]

[องค์ชายทั้งสี่ คือสี่คนที่มีโอกาสได้ครองแผ่นดินมากที่สุดในตอนนี้]

[ถัดไปข้างหลัง คือแถวขุนนางฝ่ายบุ๋น ราชครู (ไท่ซือ) ราชครูสอนหนังสือ (ไท่ฟู่) ราชครูผู้ดูแล (ไท่เป่า) เสนาบดีหกกระทรวง รองเสนาบดี บัณฑิตมหาลัยในคณะรัฐมนตรี (เน่ยเก๋อ) บัณฑิตจงซู ผู้ตรวจการศาลต้าหลี่ เจ้ากรมการศึกษา ฯลฯ]

[ฝ่ายบู๊อยู่อีกด้าน แบ่งแยกชัดเจน องครักษ์หน้าพระที่นั่ง แม่ทัพสี่ทิศ ผู้บัญชาการกองทัพ ฯลฯ]

[พ่อของเจ้าอ้างว่าป่วย ท่านแม่ต้องดูแลจึงไม่ได้มา]

[แต่เจ้ารู้ดี นี่คือการเลี่ยงข้อครหา]

[เจ้าเหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยบางคนในกลุ่ม พวกเขาล้วนเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดินต้าชิ่ง]

[พวกเจ้าสามคนเข้าเฝ้าฮ่องเต้โจวเหิง]

[โจวเหิงโบกมือ "ทุกท่าน ไม่ต้องมากพิธี"]

[ฮ่องเต้ชราพูดอย่างอ่อนโยน "เดินเป็นเพื่อนเราหน่อยเถอะ"]

["กว่าจะถึงฤกษ์สวดมนต์ ยังมีเวลาอีกหน่อย"]

[โจวเหิงเดินอย่างเชื่องช้า ลู่เฉินทั้งสามเดินขนาบข้าง ขุนนางร้อยแปดเดินตามเป็นพรวน]

[โจวเหิงคุยกับหลิวจินฉานเรื่องวิธีดูแลสุขภาพ ทุกคำคมคาย ทุกประโยคเข้าหู ทำให้ฮ่องเต้เฒ่าเบิกบานพระทัย อารมณ์ดีขึ้นมาก]

[โจวเหิงถอนหายใจยาว "วันเวลาผ่านไปไว ปีเดือนไม่อาจย้อนคืน คนแก่แล้ว ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตมีค่า กลัวจะไม่ได้เห็นโลกที่รุ่งเรืองนี้อีก"]

[องค์ชายรองที่อยู่ด้านหลังรีบพูดว่า "เสด็จพ่ออายุยืนหมื่นปี สวรรค์ย่อมคุ้มครอง อย่าทรงกังวลเลยพะยะค่ะ เสด็จพ่อคือเทพเซียนเดินดิน"]

[โจวเหิงหัวเราะ "เจ้าสอง เจ้าปากหวานที่สุด"]

[องค์ชายรองทำหน้าทะเล้น "ลูกเหมือนเสด็จพ่อนี่นา"]

[ตอนโจวเหิงเป็นอ๋อง ก็ทำเรื่อง "ลักไก่ขโมยหมา" ไร้สาระมาไม่น้อย แต่นักประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่า "วัยหนุ่มห้าวหาญ คบหาบัณฑิตผู้มีความสามารถ"]

[องค์ชายรองแต่งกับองค์หญิงใหญ่แห่งเป่ยเฟิง ได้ตระกูลใหญ่ทางใต้หนุนหลัง อำนาจในราชสำนักกำลังรุ่งโรจน์]

[ตระกูลใหญ่ทางใต้สนับสนุนการเจรจาสงบศึก]

[สายตาของโจวเหิงมองมาที่เจ้า แววตามีประกายแปลกๆ]

[ชายชราวัยหกสิบผู้นี้ ในใจเกิดความรู้สึกมากมาย]

["เสินโจว ปีนั้นข้าเห็นพวกเจ้าพ่อลูกสามคนขี่ม้าเร็วเข้าเมืองหลวงมากลางดึก แม้จะติดเวลาห้ามออกนอกบ้าน แต่ก็ห้ามชาวเมืองหลวงที่อยากมาดูพวกเจ้าไม่ได้ คืนนั้นเมืองหลวงคนแน่นขนัด กฎหมายไม่ลงโทษคนหมู่มาก คึกคักยิ่งกว่าเทศกาลหยวนเซียวเสียอีก"]

["ข้าสั่งหม่าเป่าไว้ว่า ถ้าพวกเจ้าพ่อลูกเข้าเมืองเมื่อไหร่ ให้ปลุกข้าทันที สงสัยไอ้บ่าวเลวนี่มันจะลืม หรือไม่ก็ข้าแก่แล้ว เผลอหลับยาวจนสว่าง ปล่อยให้พวกเจ้าพ่อลูกรออยู่ในวังทั้งคืน"]

["เสินโจว เจ้าโกรธข้าไหม!"]

[สิ้นเสียง ขันทีหม่าเป่าที่อยู่ข้างๆ ก็หมอบลงกับพื้น "บ่าวสมควรตาย ขอฝ่าบาทลงโทษ"]

[โจวเหิงกลับไม่ใส่ใจ ใช้เท้าเขี่ยหม่าเป่าเบาๆ สายตากลับจ้องลึกไปที่เจ้า]

[พอคำถามนี้หลุดออกมา ขุนนางทั้งหลายต่างพากันเงียบกริบ]

[มุมปากองค์ชายรองยกยิ้ม]

[หลิวจินฉานหัวใจกระตุกวูบ]

[จะตอบคำถามที่เหมือนหนามยอกอกนี้ยังไง ไม่ว่าจะตอบ "โกรธ" หรือ "ไม่โกรธ" ดูเหมือนจะจนมุมทั้งคู่]

[ถ้าตอบว่า "โกรธ" อาจถูกมองว่าลบหลู่เบื้องสูง พลาดนิดเดียวโดนข้อหา "ถือดีจองหอง"]

[แต่ถ้าตอบว่า "ไม่โกรธ" ก็ดูไม่จริงใจ ฟังไม่ขึ้น พวกขุนนางตงฉินส่วนใหญ่ชอบพูดตรงๆ]

[หลิวจินฉานตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ในใจถอนหายใจ ตอบยังไงก็ไม่ดี เหมือนจะผิดไปหมด]

[ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็เลี่ยงคำครหาไม่ได้ ในราชสำนักที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ทุกคำพูดต้องคิดให้ดี]

[เขาบำเพ็ญเพียรมานาน ไม่เข้าใจความหมายแฝงพวกนี้]

[คิดคำตอบไม่ออกจริงๆ]

[แต่เขาก็ไม่กังวลมากนัก]

[ลูกศิษย์คนนี้ของเขา สุขุมรอบคอบ วางตัวไม่เคยพลาด]

[เหล่าขุนนาง บรรยากาศตึงเครียดและแปลกประหลาด]

[ในหมู่ขุนนาง มีทั้งคนที่รู้จักเจ้าและเป็นห่วง มีทั้งคนที่มองดูเฉยๆ แอบหัวเราะเยาะ]

[ส่วนพวกขุนนางที่เพิ่งเคยเจอหน้าลู่เส้าเป่าตัวจริง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น]

[มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ความนัย แต่ก็ไม่พูดอะไร]

[องค์ชายแปดกลับมองด้วยสายตาเป็นห่วง]

[ทุกคนรอคำตอบจากเจ้า]

[เจ้ามีพรสวรรค์ดวงตาแยกแยะผู้คน อ่านความหมายออกแล้ว]

[ดังนั้น เจ้าตัดสินใจ...]

1.ตอบรับ ว่าเคยโกรธจริงๆ หรืออาจจะได้รับการใช้งานอีกครั้ง

2.ตอบปฏิเสธ ว่าไม่มีความโกรธแค้นใดๆ หรือเจ้าจะหลุดพ้นจากราชสำนัก

3.หากเงียบไม่ตอบ ต้าชิ่งจะไม่ยอมรับเจ้าอีก ภัยจะถึงครอบครัว

4.เข้าแทรกแซงด้วยตัวเอง (1/3)

อวี๋เค่อมองดูตัวเลือก

เลือกข้อ 3 หากเงียบไม่ตอบ ต้าชิ่งจะไม่ยอมรับเจ้าอีก ภัยจะถึงครอบครัว

ตัดทิ้งไปได้เลย!

อวี๋เค่อมีแผนในใจแล้ว สิบปีนี้เขาจะมุ่งแต่บำเพ็ญเพียร ไม่อยากยุ่งกับราชสำนัก

อวี๋เค่อเลือกข้อ 2 ทันที ตอบปฏิเสธ ว่าไม่มีความโกรธแค้นใดๆ หรือจะหลุดพ้นจากราชสำนัก!

เมื่อเจ้าเลือกแล้ว!

[เจ้าตอบคำถามของโจวเหิงว่า "ในใจไม่มี" ไม่ปรุงแต่ง ตอบอย่างตรงไปตรงมา]

[ได้ยินคำตอบของเจ้า โจวเหิงทำหน้าครุ่นคิด แล้วถอนหายใจเบาๆ]

["น่าเสียดาย ข้าแก่แล้ว"]

["ถ้าข้าหนุ่มกว่านี้สักสามสิบปี ไม่สิ... สักยี่สิบปี หรือแค่สิบปีก็ได้"]

[โจวเหิงจู่ๆ ก็พูดว่า "ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว ขึ้นเขากันเถอะ!"]

[ฮ่องเต้พูดด้วยน้ำเสียงที่มีแต่ตัวเองได้ยินว่า]

["คืนนั้น ข้าก็นนอนไม่หลับเหมือนกัน"]

[ขบวนเริ่มเดินขึ้นเขา หลิวจินฉานพาโจวเหิงเข้าสู่แท่นบูชา สี่องค์ชายและขุนนางร้อยแปดตามหลัง]

[ลู่เฉินกับลู่หยูไม่มีตำแหน่งขุนนาง กลับต้องอยู่นอกแท่นบูชา]

[ข้างหลังขบวนที่สอง คณะทูตเป่ยเฟิง คณะทูตจากเฉียนหยวน หาน และฉู่ มาถึงแล้ว!]

[จบแล้ว]