ตอนที่ 6 สมาคมนักหลอมโอสถ

“มันคือวิชาวิญญาณระดับเจ็ดจริงด้วย!”

เยี่ยหานสัมผัสได้ถึงข้อมูลที่เก็บไว้ในคลังสมอง อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจระคนยินดี

วิชาวิญญาณนี้เรียกว่า ราชสีห์สวรรค์คำรามพิฆาตทองคำ!

มันไม่เพียงเป็นวิชาวิญญาณระดับเจ็ดเท่านั้น แต่ยังเป็นวิชาวิญญาณระบบคลื่นเสียงที่หายากมากอีกด้วย

ดังนั้นในแง่ของมูลค่า มันน่าจะเทียบเท่าวิชาวิญญาณระดับแปดได้เลย

วิชาวิญญาณในโลกนี้แบ่งออกเป็นเก้าระดับ เหนือระดับเก้าขึ้นไป ได้แก่ วิชาเสวียน วิชาเทียนเสวียน วิชาพระราชวังเต๋า พลังศักดิ์สิทธิ์ วิชาขั้นสูงสุด และอื่นๆ อีกมากมาย...

ใครก็รู้ว่าแม้แต่ในตระกูลเยี่ย วิชาวิญญาณระดับเจ็ดก็ถือเป็นวิชาวิญญาณขั้นสูงที่หายาก!

“วิชาวิญญาณระดับเจ็ดนี้มีมูลค่าอย่างน้อยแปดพันหินวิญญาณ ข้าได้กำไรมหาศาลสุดๆ”

เยี่ยหานลูบกระดูกอสูรในมือ มุมปากยกยิ้มเล็กๆ

ชาติก่อน แม้เป็นนักหลอมโอสถระดับเซียน แต่เขาก็หมกมุ่นอยู่กับการหลอมโอสถไปเกือบ 20 ปี แทบไม่ได้ฝึกฝนวิชายุทธ์ใดๆ เลย ถึงขั้นที่นอกจากสูตรโอสถและวิชาหลอมโอสถมากมายนับไม่ถ้วนแล้ว ขนาดวิชาวิญญาณที่พอใช้ได้สักหนึ่งวิชาก็ไม่เคยลองเลยด้วยซ้ำ

แต่ชาตินี้เขาย่อมเข้าใจถึงความสำคัญของการมีพลังอำนาจมหาศาลมากยิ่งขึ้น!

เขาไม่เพียงต้องการบรรลุถึงจุดสูงสุดของการหลอมโอสถ แต่ยังต้องการก้าวข้ามระดับจักรพรรดิวิชายุทธ์อีกด้วย!

เมื่อคิดได้แบบนี้ เยี่ยหานก็เก็บกระดูกอสูรลงในถุงเฉียนคุนอย่างมีความสุข และค้นหาสมุนไพรที่เหลือต่อไป

โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมง

การหลอมโอสถเม็ดขั้นสามโอสถหลิงเสวียนจำเป็นต้องใช้สมุนไพร 17 ชนิด และหลังจากค้นหาอยู่หลายชั่วโมง เขาหามาได้แล้ว 15 ชนิด

ทว่าหญ้าชำระกระดูกกับเถาวัลย์เต่าไม้เขียวกลับหาเท่าไรก็ไม่เจอ

สมุนไพรสองชนิดนี้ค่อนข้างหายากและมีค่า

แต่ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จย่อมอยู่ที่นั่น หลังจากอดทนค้นหา ในที่สุดเยี่ยหานก็พบสมุนไพรชนิดที่สิบหก นั่นคือหญ้าชำระกระดูก!

ไม่ไกลนักในมุมเปลี่ยว มีแผงขายของทรุดโทรมร้านหนึ่งตั้งอยู่

หญ้าชำระกระดูกอันล้ำค่าถูกจัดวางอยู่ในมุมที่ไม่สะดุดตานัก

ผู้ขายสมุนไพรคือชายชราผอมแห้งแต่งตัวมอซอ

“นักหลอมโอสถระดับสอง”

เยี่ยหานมองแวบเดียวก็รู้ตัวตนของชายชรามอซอได้ทันที

ชายชราผู้นี้มีกลิ่นของโอสถที่หลงเหลือจากการหลอมโอสถมาหลายปี และกลิ่นอายในบรรดาโอสถเม็ดระดับสูงสุดที่หลงเหลืออยู่คือโอสถเทียนเสวียน

นั่นคือโอสถเม็ดขั้นสูงระดับสอง!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ชายชรามอซอผู้นี้อย่างน้อยก็เป็นนักหลอมโอสถขั้นสูงระดับสอง

เยี่ยหานก้าวกว้างเดินเข้าไปและถามอย่างสุภาพว่า

“หญ้าชำระกระดูกนี่ราคาเท่าไรหรือ”

ชายชรามอซอยืดตัวและหาวอย่างเกียจคร้านก่อนจะยิ้มให้และพูดว่า

“หนุ่มน้อย คนที่ใช้สมุนไพรอย่างหญ้าชำระกระดูกได้อย่างน้อยก็ต้องเป็นนักหลอมโอสถระดับไม่ต่ำ เจ้าคงรู้ถึงความหายากของหญ้าชำระกระดูกดี ในตลาดแลกเปลี่ยนนี้นอกจากที่ข้า เจ้าจะหาต้นที่สองไม่ได้อีกแล้ว”

คำพูดของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าราคาของหญ้าชำระกระดูกต้นนี้ไม่ต่ำอย่างแน่นอน

“บอกมาเถิด ข้าจ่ายได้”

เยี่ยหานเองก็ตรงไปตรงมาไม่อยากเสียเวลาต่อรอง

“สี่พันหินวิญญาณระดับสูง”

ชายชรามอซอชู่สี่นิ้ว

“สี่พัน?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เยี่ยหานก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจ

ราคาค่อนข้างสูงทีเดียว แต่การที่สามารถหาหญ้าชำระกระดูกมาได้สักหนึ่งต้นมันค่อนข้างไม่ง่าย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้าแล้วพูดว่า

“ได้ ข้าซื้อ!”

ทว่าขณะที่ทั้งสองกำลังแลกเปลี่ยนสินค้ากันอยู่ จู่ๆ ก็มีสายลมหอมโชยมาจากด้านหลังเยี่ยหาน

“เจอแล้ว หญ้าชำระกระดูก!”

หญิงสาวในชุดสีแดงดูท่าทางอายุราวๆ สิบเจ็ดหรือสิบแปดปีเดินเข้ามา

หญิงสาวคนนี้ดูงดงาม ผิวเนียนไร้ที่ติ ใบหน้ารูปไข่มีเสน่ห์จับใจผู้คน หุ่นเพรียวบาง เอวคอดเล็กดั่งต้นหลิวสูงสง่า แม้จะยังไม่โตเต็มวัย แต่มองออกได้ว่าจะกลายเป็นสาวงาม

“นี่ท่านผู้เฒ่า ข้าต้องการหญ้าชำระกระดูกต้นนี้ บอกราคามา”

หญิงสาวชี้ไปที่หญ้าชำระล้างกระดูกอย่างส่งๆ

“บังเอิญจริงๆ เด็กหนุ่มคนนี้ซื้อหญ้าชำระกระดูกไปก่อนก้าวเดียวเอง”

ชายชรามอซอชี้ไปที่เยี่ยหาน

“เขาน่ะหรือ”

หญิงสาวชุดแดงเหล่มองเยี่ยหานด้วยสีหน้ากร่างๆ และพูดอย่างโอหังราวกับนกยูง

“หญ้าชำระกระดูกยังอยู่บนแผงขายไม่ใช่หรือ ข้าเสนอราคาสูงกว่าเขาห้าเท่า!”

“เอ่อ...”

ชายชรามองเยี่ยหานด้วยสีหน้ารู้สึกผิด มือกำลังจะยื่นไปที่หญ้าชำระกระดูกแต่แล้วก็ลังเล

เมื่อเห็นท่าทางไร้เหตุผลและเย่อหยิ่งของหญิงสาวชุดแดง สีหน้าของเยี่ยหานพลันบึ้งตึงและพูดอย่างเย็นชาว่า

“มาก่อนได้ก่อน ในเมื่อข้าซื้อหญ้าชำระกระดูกไปแล้ว เจ้าควรไปหาที่อื่น”

ทันใดนั้น คำพูดของเยี่ยหานก็ทำให้หญิงสาวชุดแดงเดือดดาล นางขมวดคิ้วและพูดด้วยเสียงเย็น

“เจ้ามันตัวอะไรถึงกล้าสั่งสอนข้า เจ้าไม่รู้หรือว่าอาจารย์ของข้าคือปรมาจารย์จูเก๋อแห่งสมาคมนักหลอมโอสถ!”

“อะไรนะ ปรมาจารย์จูเก๋อหรือ”

ดวงตาของชายชรามอซอเป็นประกายทันที จ้องมองหญิงสาวอย่างละเอียด ก่อนจะพูดด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าคือนักหลอมโอสถผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุดในเมืองเหยียน หลิ่วชิงถานหรือ”

หญิงสาวชุดแดงพอใจกับน้ำเสียงนี้และพยักหน้าอย่างเย่อหยิ่ง

หลิ่วชิงถาน ศิษย์ของปรมาจารย์จูเก๋อนักหลอมโอสถขั้นสูงระดับสามแห่งสมาคมนักหลอมโอสถ เพียงสิบหกปีก็เลื่อนขั้นเป็นนักหลอมโอสถระดับสองแล้ว!

เกรงว่าแม้แต่ผู้แข็งแกร่งเขตแดนมหรรณพวิญญาณทั่วไปก็คงไม่กล้าขัดใจนางง่ายๆ

“แค่นักหลอมโทสถระดับสอง ยังกล้าวางกล้ามใหญ่โต…”

เยี่ยหานยังคงไร้อารมณ์ น้ำเสียงเรียบเฉย

“ปากดีนักนะ!”

หลิ่วชิงถานหัวเราะอย่างโกรธจัด นักหลอมโอสถระดับสองวัยสิบหกปี อย่างไรพรสวรรค์ก็นับว่าสุดยอดปีศาจ แต่ปากของเยี่ยหานกลับพูดประมาณว่า “มันก็แค่นี้”

ในสายตาของเยี่ยหาน นักหลอมโอสถระดับสองอายุสิบหกปีมันธรรมดาไม่ได้น่าแปลกใจ

เพราะตอนที่เขาอายุสิบหกก็บรรลุถึงขั้นจักรพรรดิโอสถสร้างความฮือฮาไปทั่วแคว้นแล้ว!

“ท่านผู้เฒ่า ข้าให้ราคาเจ็ดเท่า ขายหญ้าชำระกระดูกให้ข้า คนโง่สายตาตื้นเขินซื้อสมุนไพรล้ำค่าเช่นนี้ไปก็เสียเปล่า!”

หลิ่วชิงถานไม่ยอมแพ้และขึ้นราคาอีกครั้ง

“เฮ้อ...”

ชายชรามอซอมีสีหน้าค่อนข้างลำบากใจ

“เอาอย่างนี้ดีกว่า ข้าจะแลกด้วยสูตรโอสถเม็ดระดับสาม ท่านจะแลกหรือไม่แลก”

เยี่ยหานหยิบม้วนคัมภีร์โบราณออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้ ชายชรารีบเปิดม้วนคัมภีร์ออกดูก่อนจะดวงตาเป็นประกาย

“ตกลงเลย แลกๆ!”

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! สูตรโอสถเม็ดระดับ 3 นี่เจ้าต้องขโมยมาแน่ๆ!”

หลิ่วชิงถานกัดฟัน กระทืบเท้าด้วยความโกรธ

นี่คือสูตรโอสถเม็ดระดับสามอันล้ำค่านะ!

แม้แต่หญ้าชำระกระดูกร้อยต้นก็ยังเทียบสูตรโอสถเม็ดระดับสามไม่ได้

“มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า”

เยี่ยหานเก็บหญ้าชำระกระดูกไป ไม่ลืมที่จะกวนหลิ่วชิงถานสักหน่อย ชาติก่อนในฐานะเซียนโอสถ เขามีสูตรโอสถเม็ดเหลือเฟือ!

“ได้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

หลิ่วชิงถานหันหลังเดินจากไปอย่างกระฟัดกระเฟียด

“ท่านผู้เฒ่า ข้าต้องการสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เรียกว่าเถาวัลย์เต่าไม้เขียว ท่านมีไหม”

เยี่ยหานมองเจ้าของร้านอีกครั้งและถือโอกาสถาม

“เถาวัลย์เต่าไม้เขียวอย่างนั้นหรือ นั่นมันสมุนไพรระดับสี่อันล้ำค่าเลยนะ! ทั่วทั้งเมืองเหยียนเกรงว่าคงมีแค่ที่สมาคมนักหลอมโอสถเท่านั้น”

เมื่อชายชรามอซอพูดจบก็เกิดกลัวว่าเยี่ยหานจะเปลี่ยนใจเอาสูตรโอสถเม็ดระดับสามคืนไป จึงรีบเก็บแผงขายแล้ววิ่งหนีไปไม่เหลือร่องรอย

“สมาคมนักหลอมโอสถ”

เยี่ยหานได้รู้ข้อมูลเกี่ยวกับสมาคมนักหลอมโอสถจากความทรงจำในกายเนื้อ

พูดได้ว่าทั่วทั้งเมืองเหยียนองค์กรที่มีชื่อเสียงที่สุดไม่ใช่บรรดาตระกูลใหญ่หรือจวนเจ้าเมือง แต่เป็นสมาคมนักหลอมโอสถ!

มีเพียงนักหลอมโอสถที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมถึงจะมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเข้าร่วมสมาคมนักหลอมโอสถ ก่อนหน้านี้หลิ่วชิงถานนั่นเป็นศิษย์ปรมาจารย์จูเก๋อซึ่งตำแหน่งค่อนข้างสูงในสมาคมนักหลอมโอสถ แม้แต่เจ้าเมืองเมืองเหยียนก็ยังต้องปฏิบัติต่อนักหลอมโอสถของสมาคมนักหลอมโอสถด้วยความเคารพนบนอบ

เยี่ยหานครุ่นคิดครู่หนึ่ง เพื่อสมุนไพรต้นสุดท้าย เขาจำต้องไปที่นั่น

แต่จะเป็นการดีที่สุดถ้าไม่ต้องเจอหลิ่วชิงถานผู้หยิ่งผยองและหยาบคายคนนั้นอีก ไม่เช่นนั้นการไปครั้งนี้อาจต้องพบกับความยุ่งยาก...