ตอนที่ 22 - ถูกขัดจังหวะในโรงอาหาร

ตอนที่ 22 - ถูกขัดจังหวะในโรงอาหาร

==================================================

จูลี่จ้องมองจดหมาย กัดกระพุ้งแก้มครุ่นคิด ถึงเธอจะเอาผ้าพันแผลใส่ถุงมาด้วย แตก็ไม่มีความคิดที่จะพันตัวเป็นมัมมี่หรอกนะ ถ้าอีตาจอมบงการทางจดหมายคิดว่าเธอจะทำตามคำสั่งทุกอย่างล่ะก็... ฝันไปเถอะ!

จนถึงตอนนนี้ โจรขโมยจดหมายยังไม่ได้ทำอะไรที่เป็นอันตรายกับเธอ แค่ให้เธอทำเรื่องแปลกๆ เท่านั้น

'ไม่มี'

แปลกจัง จูลี่คิด เธอเองก็ไม่มีครอบครัวมาด้วยเหมือนกัน เธอหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาเขียนตอบในกระดาษแผ่นใหม่แทนที่จะเขียนลงในจดหมายเดิม—'ใช่ ฉันเอามาด้วย ทำไมถึงอยากให้ฉันเป็นมัมมี่นักล่ะ? แล้วคุณจะแต่งเป็นอะไรในวันฮัลโลวีน?'

จูลี่วางจดหมายไว้ที่หน้าต่างแล้วเดินออกจากห้องไปดูว่าเมลานีกลับมาหรือยัง แต่เคาะประตูแล้วไม่มีคนตอบ สงสัยคงจะมากับรถบัสรอบสอง ไม่เหมือนเธอที่มาก่อน

เธอเดินไปที่โรงอาหาร ข้างในคนไม่เยอะเหมือนปกติ เธอสั่งอาหารที่เคาน์เตอร์แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะมุมสุดเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น

"จูเลียนน์?"

จูลี่หันไปเจอรุ่นพี่ไม่กี่คนที่เธอรู้จัก "เดนนิส หวัดดีค่ะ" เธอยิ้มทักทายเขาตามมารยาท

เดนนิสถือถาดอาหารมาด้วย เขายิ้มตอบ มองไปรอบๆ แล้วถามว่า "นั่งคนเดียวเหรอ? ไม่รู้เลยว่าเธอไม่ได้กลับบ้าน ถ้าฉันรู้ ฉันคงมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนแล้ว"

"ฉันเพิ่งกลับมากับรถคันแรกน่ะค่ะ" จูลี่ตอบ เขาพยักหน้าเข้าใจ เมือเห็นเขายืนอยู่ เธอเลยชวน "นั่งด้วยกันไหมคะ?" เสียมารยาทแย่ถ้าปล่อยให้เขายืนค้ำหัวอยู่แบบนี้

เดนนิสยิ้มแล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ จูลี่สังเกตอาหารของเขา มีอกไก่ ผักนึ่ง และของเพื่อสุขภาพอื่นๆ "จะเข้าทีมฟุตบอลเหรอคะ?" จูลี่ถาม เขาจ้องหน้าเธอเหมือนไม่เข้าใจ "อาหารคุณดูมีแต่โปรตีนกับสารอาหารครบถ้วนน่ะค่ะ"

เดนนิสหัวเราะ "จะบอกว่าเธอไม่รักษาสุขภาพงั้นสิ?"

จูลี่ยิ้มกว้างตอบ "ฉันกินอะไรที่กินแล้วมีความสุขค่ะ กินทุกอย่างที่อยากกิน ไม่จำกัดตัวเอง"

"ดีจัง ฉันอยากทำแบบนั้นบ้าง" เดนนิสบอก เริ่มหั่นไก่เป็นชิ้นเล็กๆ แล้วเอาเข้าปาก "ฉันโตมาในครอบครัวที่เข้มงวด กฎระเบียบเป๊ะ"

"แม้แต่เรื่องกินเหรอคะ?" จูลี่ถาม จิ้มเฟรนช์ฟรายส์จุ่มซอสมะเขือเทศเข้าปาก

"แม้แต่เรื่องกิน" เดนนิสยืนยัน

"น่าเศร้าจัง" จูลี่พึมพำ พอเขามองมาเธอก็ส่ายหน้า นึกขึ้นได้เลยถามว่า "คุณไม่ได้กลับไปเยี่ยมที่บ้านเหรอคะ?"

"การบ้านเยอะมาก ต้องปั่นให้เสร็จ อยู่ปีสี่งานหนักมากอาจารย์สั่งงานเพียบ" เดนนิสตอบ ขยับแว่นตาด้วยหลังนิ้ว "สายตาสั้นเท่าไหร่เนี่ย?" เขาเปลี่ยนเรื่อง

จูลี่จับแว่นเหมือนเช็คว่ามันยังอยู่ดีไหม "สั้นสองร้อยกว่าไม่ได้ไปวัดมาปีนึงแล้วค่ะ"

เดนนิสพยักหน้า "ใส่แล้วดูน่ารักดีนะ"

จูลี่กระแอม

เธอไม่ชินกับคำชมเรื่องหน้าตา เพราะในอดีตเธอไม่เคยได้รับมัน "ฉันสั่งตัดพิเศษน่ะค่ะ มีเลนส์ตัดแสง แล้วคุณล่ะ?"

"เหมือนกัน" เดนนิสตอบ กรอบแว่นเขาทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าทั่วไป "ที่บ้านคิดถึงไหม?"

จูลี่พยักหน้ายิ้มๆ ไม่พูดอะไร ป้าคิดถึงเธอมากถึงขนาดทำให้เธอต้องรีบขึ้นรถบัสคันแรกกลับมา "เรียนที่นี่มานานแค่ไหนแล้วคะ? คุณดูเหมือนคนเรียนเก่งระดับท็อปเลย"

เดนนิสหัวเราะเบาๆ "เพราะใส่แว่นหรือเปล่า? งั้นฉันก็พูดแบบเดียวกันกับเธอได้นะ ฉันเรียนที่นี่มาสามปีแล้ว ปีนี้ปีที่สี่ และเปล่า... ฉันไม่ได้ที่หนึ่ง ฉันพยายามจะเอาชนะนักเรียนอีกคนที่มีคะแนนดีกว่า แต่สุดท้ายก็ได้แค่ที่สองตลอด"

"ขยันขนาดนี้ เดี๋ยวก็ได้ที่หนึ่งแน่ๆ ค่ะ" จูลี่ให้กำลังใจ "ฉันยังเพิ่งเริ่มเรียนเอง อาทิตย์ที่แล้วยังใช้สูตรผิดเลย" เธอยังจำได้แม่นว่าโรมันทักเรื่องเธอทำผิด น่าอายชะมัด เขาบอกเธอได้แท้ๆ ว่าผิดตรงไหน แต่กลับมาทวงเงินค่าบอกเนี่ยนะ

"ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้นะ ฉันยินดี" เดนนิสเสนอ

"ขอบคุณค่ะ จะเป็นพระคุณมาก"

ระหว่างคุยเรื่องเรียน จูลี่สังเกตเดนนิสมองไปที่ทางเข้า เธอหันตามไปมองแล้วก็เจอ 'มาร' ที่เพิ่งนึกถึง โรมันเดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมแม็กซิมัส เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ขายอาหาร

จูลี่หันขวับกลับมานั่งท่าเดิม

เดนนิสพูดขึ้นว่า "กลุ่มนั้นทำตัวเด่นและเสียงดังไปหน่อย นักเรียนคนอื่นเรียกพวกเขาว่า 'ห้าคนดัง'" เขาส่ายหน้าไม่เห็นด้วยพฤติกรรมกลุ่มนั้น "ไม่อยากจะเชื่อว่าคนหัวขบถแบบนั้นจะสอบได้ที่หนึ่งตลอด โรมัน มอลเทนอร์ น่ะ"

"เขาเหรอคะ?" จูลี่ขมวดคิ้ว

เดนนิสพยักหน้าเบาๆ ก่อนก้มหน้ากินต่อ

เธอจำได้รางๆ ว่าคอนเนอร์เคยบอกว่ากลุ่มนั้นเรียนเก่ง แต่ไม่ยักรู้ว่าโรมันคือเด็กหัวกะทิ

ขณะเดนนิสชวนจูลี่คุยเรื่องอื่น โรมันกับแม็กซิมัสยืนรอขนมที่สั่งทำพิเศษสำหรับแวมไพร์

"คุ้กกี้ชิพ โคล่า แล้วก็พวกแท่งๆ เอามาเยอะๆ" แม็กซิมัสบอกพนักงานขาย แล้วหันไปถามโรมัน "ทำไมดันเต้ต้องให้หยุดสองวันด้วย? ที่นี่โล่งโจ้ง หาเหยื่อดีๆ ยากชะมัด ส่วนพวกที่เหลือก็กลับบ้านกันหมด"

"เธอหวังจะจับตัวปลอมที่แฝงตัวเข้ามา แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรน่าสงสัย" โรมันตอบ คาบไม้จิ้มฟันหักๆ ไว้ในปาก "สองวันนี่นานชะมัด" ของเล่นชิ้นโปรดเขากลับบ้านไปแล้ว และคนอื่นก็น่าเบื่อ

"เราตรวจสอบนักเรียนที่เข้ามาเวเทอริสทุกคนไม่ใช่เหรอ? โอกาสที่จะ..." แม็กซิมัสยกมือทำนิ้วชี้กับนิ้วโป้งเข้ามาใกล้กัน แล้วหันไปมองเห็นเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่มุมห้อง "จูเลียนน์?"

ได้ยินชื่อนั้น โรมันหันขวับไปมองทันที

เขาเห็นจูลี่นั่งอยู่กับนักเรียนชาย คนเดียวกับที่เขาเห็นเธอคุยด้วยอาทิตย์ที่แล้วก่อนจะติดอยู่ในห้องแคบๆ กันสองคน เธอนั่งฟังผู้ชายคนนั้นพูดและตอบบ้างเป็นครั้งคราว

เธอปล่อยผมยาวสีน้ำตาลสยายลงมาเกือบถึงเอว สวมกางเกงยีนส์และเสื้อที่ถูกสวมทับด้วยสเวตเตอร์อีกที เขากัดไม้ในปากขณะจ้องมองเธอ ดูเหมือนยัยนี่จะรักสเวตเตอร์เหลือเกินนะ

ผู้หญิงส่วนใหญ่มักแต่งตัวมิดชิดเพราะขี้อายหรือเพราะหนาว แต่โรมันรู้สึกว่าจูลี่ไม่ได้อยู่ในสองประเภทนั้น

"ไม่ยักรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนกับเดนนิส แมคคอย" แม็กซิมัสพึมพำ "สงสัยเพื่อนเธอไม่อยู่ เดนนิสเลยมาอยู่เป็นเพื่อน"

"ใครวะ?" โรมันถาม ยืนพิงเคาน์เตอร์เอาศอกเท้าไว้ข้างหลัง นึกถึงจดหมายที่จูลี่พูดถึงคนที่เธอพยายามหนีตอนงานแข่งฟุตบอล ใช่หมอนี่หรือเปล่า?

เขาเอียงคอประเมินเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนเด็กเรียนแสนธรรมดา

"เดนนิส แมคคอย อยู่ปีเดียวกับเรา สอบได้ที่สองตลอด ฉันรู้เพราะโอลิเวียหงุดหงิดที่เสียอันดับสองให้หมอนี่ตั้งแต่ย้ายมา ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดอื่นหรอก แต่เป็นลูกรักอาจารย์ ไม่เหมือนนายเพราะหมอนี่เข้าเรียนครบและร่วมกิจกรรมตลอด" แม็กซิมัสยักไหล่

รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากโรมัน "น่าทึ่งดีนะ สอบได้ที่หนึ่งทั้งที่โดดเรียนไปครึ่งหนึ่ง"

โรมันขยับไม้ในปากจ้องมองทั้งคู่ เขารวบรวมสมาธิฟังสิ่งที่สองคนนั้นคุยกัน

"ปกติฉันจะทำตารางเวลา มันช่วยให้จัดการเวลาได้ นี่เป็นอาทิตย์แรกที่ฉันทำงานส่งช้า ปกติจะเสร็จตรงเวลาตลอด" เดนนิสพูดขณะกินข้าวหมด "รู้อะไรไหม ฉันกำลังหาคนไปติวหนังสือที่ห้องสมุดด้วยกัน คนอื่นเขามีกลุ่มติวกันหมด ฉันไม่ได้เข้าร่วมมาก่อน แต่ฉันคิดว่าน่าจะดีถ้าเธอมาติวด้วยกัน"

จูลี่อึ้งไปเล็กน้อยกับข้อเสนอ "ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันติวกับเพื่อนอยู่แล้ว"

"อ๋อ งั้นเหรอ" เดนนิสอุทานอย่างสุภาพ เธอพยักหน้า "ชวนเพื่อนเธอมาด้วยก็ได้นะ ฉันไม่ถือ"

ก่อนที่จูลี่จะปฏิเสธ ใครบางคนก็ชิงตอบแทนเธอ

"เธอมากับฉัน"

ทั้งจูลี่และเดนนิสหันขวับไปเห็นโรมันมายืนอยู่ข้างโต๊ะแล้ว เขาเอามือวางบนโต๊ะเสียงดังปังเบาๆ เรียกสายตาจูลี่ให้เงยหน้าขึ้นมอง

เดี๋ยวนะ เขาพูดว่าอะไรนะ? จูลี่ถามในใจ เงยหน้าสบตาโรมัน เขาเมินเดนนิสโดยสิ้นเชิงแล้วพูดว่า

"นึกว่าเรานัดติวหนังสือกันแล้วซะอีก จะได้ไม่ต้องเขียนคำตอบผิดๆ เหมือนคราวที่แล้วไง"

"ไม่นิคะ?" จูลี่ทำหน้างง เขาหัวกระแทกมาเหรอ หรือเธอความจำเสื่อม? "ฉันบอกคุณไปแล้วคราวที่แล้วว่าฉันจะไม่-"

"เจอกันที่ห้องสมุดพรุ่งนี้หลังเลิกเรียน เว้นแต่เธอหรือฉันจะโดนกักบริเวณซะก่อน" มุมปากเขายกยิ้ม

เดนนิสดูไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เขาพูดกับโรมันว่า "ฉันว่าจูเลียนน์ไม่อยากติวกับนายหรอกนะ ไปให้พ้นมอลเทนอร์"

สายตาโรมันเลื่อนจากจูลี่ไปมองผู้ชายที่เธอนั่งด้วย ถามด้วยท่าทางยียวนว่า "ฉันรู้จักแกด้วยเหรอ?"