ตอนที่ 5 - ปาร์ตี้ทหารรับจ้าง

ตอนที่ 5 - ปาร์ตี้ทหารรับจ้าง

==================================================

ความหิวที่รุนแรงแผดเผาปลุกเลกูน่าให้ตื่นขึ้น เขาหันมองรอบตัว ตอนนี้เขาอยู่คนเดียวในเต็นท์ ความเจ็บปวดอีกระลอกแล่นพล่านจากท้องขึ้นมาตามสันหลังเมื่อเขาขยับตัว ความเจ็บปวดมาจากแผลที่ถูกกระทบกระเทือนแม้จากการขยับเพียงเล็กน้อย เขาเผลอครางออกมาด้วยความเจ็บ

"ตื่นแล้วเหรอ?" เคอร์ดักถามพลางเปิดเต็นท์เข้ามาเมื่อได้ยินเสียงคราง

เลกูน่าจำชายคนนี้ได้ เขาคือคนที่ฆ่าจ่าฝูงเดรคเงาด้วยดาบเดียว เขาลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก

"ท่านเป็นคนช่วยข้าไว้ใช่ไหม? ขอบคุณมากครับ ขอถามได้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน?" เขาถามอย่างซาบซึ้ง

"เฮ้ ไม่ต้องมาพิธีรีตองกับข้าหรอก" ชายคนนั้นกล่าว "มาแนะนำตัวกันก่อน ข้าชื่อเคอร์ดัก เป็นทหารรับจ้าง"

ชายคนนั้นโชว์ตราประจำตัวให้ดู

"ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าชื่อเลกูน่า" เขาตอบ

จู่ๆ เขาก็สงสัยว่าการบอกเรื่องราวของตัวเองให้เคอร์ดักฟังจะเป็นความคิดที่ดีหรือเปล่า คงไม่ดีแน่ถ้าไปบอกคนอื่นว่าเขาเป็นนักโทษหนีคดีของฮอค ถ้าจักรวรรดิมีค่าหัวนำจับ มีโอกาสที่ทหารรับจ้างคนนี้จะเอาตัวเขาไปแลกเงินรางวัล และดูจากสภาพของเลกูน่าตอนนี้ เขาคงทำอะไรไม่ได้มากถ้าจะหนี

เห็นท่าทีลังเลของเลกูน่า เคอร์ดักดูเหมือนจะเดาอะไรได้

"ข้าพอดูออกจากการแต่งตัวของเจ้าว่าเจ้าเป็นอาชญากรจากจักรวรรดิที่เพิ่งถูกส่งมาที่นี่" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อเลกูน่าเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง เคอร์ดักก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น

"ไม่ต้องห่วง ในเมื่อเราช่วยเจ้าไว้ทั้งที่รู้อยู่ว่าเจ้าเป็นใคร เราไม่ส่งเจ้ากลับไปหรอก ถึงส่งไป เราก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี" เขาปลอบ

เมื่อเห็นเลกูน่ายังคงเงียบ เคอร์ดักจึงพูดต่อ "ข้ารู้ว่าเจ้ามีคำถามเยอะแยะ ข้าจะพูดตรงๆ นะ เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเจ้าถูกส่งมาไกลถึงทวีปแลนซ์ ป่าแห่งนี้ชื่อป่าซิลเวอร์มูน อยู่ใกล้ชายฝั่ง สมาชิกในปาร์ตี้คนอื่นกับข้าเพิ่งเสร็จภารกิจคุ้มกันพ่อค้าและเจอกับพวกเดรคเงาระหว่างทางกลับเมืองสตาร์ฟอล บังเอิญจริงๆ ที่เราช่วยเจ้าไว้ได้"

"นี่" เคอร์ดักยักไหล่ "ข้าบอกเจ้าไปตั้งเยอะแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะเล่าเรื่องของเจ้าให้ฟังบ้างไม่ใช่เหรอ?"

เลกูน่าคิดเงียบๆ ครู่หนึ่ง

"เดิมทีข้าเป็นเด็กกำพร้าในเมลินดอร์ ข้าถูกจับน่าจะเพราะข้อหาขโมยของ... แล้วจู่ๆ ก็ถูกส่งมาที่แลนซ์ แล้วก็... ข้าหนีออกมาได้ ข้าหลงอยู่ในป่ามาหลายวันแล้ว"

เคอร์ดักขมวดคิ้ว

"ข้ามีสองคำถาม"

"ว่ามาสิ"

"ข้อแรก เท่าที่ข้ารู้ นักโทษส่วนใหญ่ที่ถูกส่งมาแลนซ์มักจะโดนคดีหนักๆ อย่างปล้น ฆ่า ข่มขืน หรืออะไรเทือกนั้น มันฟังดูไร้สาระไปหน่อยที่เจ้าจะถูกส่งมาที่นี่แค่เพราะขโมยของ อีกอย่าง ข้าได้ยินว่าฮอคต้องการลดความยุ่งยากและไม่เนรเทศใครก็ตามที่ใช้เวทมนตร์หรือพลังปราณได้ ข้าเห็นเจ้าใช้พลังปราณระดับ 5 ตอนสู้กับพวกเดรค ไอ้หนู ถึงพวกเราจะช่วยเจ้าด้วยความเมตตา แต่เจ้าก็ยังไม่อยากบอกความจริงข้าอย่างงั้นรึ? ยังปิดบังอะไรอยู่อีก?" เคอร์ดักถามอย่างไม่พอใจ

"ข้าบังคับให้ท่านเชื่อข้าไม่ได้" เลกูน่ายิ้มขื่น "ข้าก็คิดเหมือนกันนั่นแหละ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้"

เคอร์ดักสังเกตสีหน้าของเลกูน่า เขาดูเหมือนพูดความจริง ช่วยไม่ได้ ได้แต่เปลี่ยนเรื่องคุย

"แล้วเจ้าวางแผนจะทำอะไรต่อ?"

เลกูน่าลังเล

"แผนเหรอ? ข้าไม่มี... ข้าไม่รู้จะทำยังไง" เขาตอบอย่างไม่มั่นใจ

"งั้นเจ้าก็ตามพวกเรากลับไปที่สตาร์ฟอลก่อนสิ เดินทางคนเดียวลำบากแย่ในสภาพแบบนี้" เคอร์ดักเสนอ

"สตาร์ฟอล? ที่นั่นคือที่ไหน?"

"มันเป็นเมืองของมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปนี้ ข้าอาศัยอยู่ที่นั่นกับพวกพ้อง"

เมื่อได้ยินว่ามีที่อยู่อาศัยของมนุษย์ เลกูน่ารู้สึกดีใจและซาบซึ้งในข้อเสนออันใจกว้างของเคอร์ดัก

"ขอบคุณ... ขอบคุณมาก!"

"เอาล่ะ ไม่ได้บอกเหรอว่าไม่ต้องมากพิธี? อีกอย่าง การช่วยเจ้าเป็นความคิดของเวร่าล้วนๆ นางต่างหากที่เจ้าควรขอบคุณ" เคอร์ดักพูดพลางลุกขึ้นและโบกมือ "ลุกไหวไหม? ออกไปเจอเพื่อนๆ ข้ากัน"

"ได้สิ" เลกูน่าตอบพลางลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

"เฮ้ เคอร์ดัก! ได้เวลามื้อเย็นแล้ว! อ้าว?! เด็กนั่นตื่นแล้วเหรอ? มาทางนี้สิ มากินข้าว!" เวร่าทักทายอย่างกระตือรือร้น

"ขอบคุณครับ สวัสดีครับ ผมชื่อเลกูน่า ปีนี้อายุ 15 ครับ" เลกูน่ากล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ

แม้เขาจะหน้าเด็กและตัวเล็ก แต่เวร่าดูอายุไม่เกิน 20 ปี เขารู้สึกอึดอัดที่ถูกปฏิบัติเหมือนเด็กโดยคนที่แก่กว่าไม่กี่ปี

"โอ้ พี่สาวคนนี้แก่กว่าเธอตั้งสี่ปีแน่ะ! มาสิ กินเนื้อนี่สิ ข้าย่างไว้ให้" เวร่าพูดพลางยื่นเนื้อเดรคชิ้นหนึ่งให้

"เอ่อ... ขอบคุณครับ พี่สาว... ที่ช่วยชีวิตผม" เลกูน่าพูดขณะเคี้ยวเนื้อที่แทบจะฉกมาจากมือเธออย่างตะกละตะกลาม

"ไม่เป็นไรหรอก ไอ้หนู เธอคงหิวแย่เลยสินะ?"

เวร่ามองเลกูน่าด้วยความสงสารพลางลูบผมเขา ขณะที่เขารีบยัดทะนานเพื่อเติมพลังงาน

"เฮ้ เธอไม่ได้แก่กว่ามันเท่าไหร่เลยนะ ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นแม่เลยนี่?"

เคอร์ดักทนดูเลกูน่าถูกโอ๋ไม่ไหวจนต้องบ่นออกมา

"เฮ้ย เจ้าอดอยากมาหลายวัน อย่าเพิ่งกินเยอะรวดเดียวจะดีกว่านะ" เขาเตือนพลางตบหลังเลกูน่า "กินไปเรื่อยๆ ระหว่างที่ข้าแนะนำเพื่อนๆ ให้รู้จัก"

"ยัยผู้หญิงอวดดีคนนี้คือเวร่า นางเป็นคนตื้อให้ข้าช่วยเจ้า" เคอร์ดักพูดพลางชี้ไปที่เธอ

เลกูน่าพยักหน้าขอบคุณก่อนจะเริ่มสังเกตเธอชัดๆ

พูดตามตรง เวร่าไม่ถือเป็นคนสวยจัด หน้าตาเธอแค่ธรรมดาๆ แต่ผมสีแดงเพลิงกับเครื่องหน้าที่ได้รูปทำให้เธอดูดีทีเดียว จุดเด่นที่สุดของเวร่าคือหุ่น เลกูน่าไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหุ่นดีขนาดนี้มาก่อน เวร่าค่อนข้างสูง — และเพรียว ต้นขาเรียวยาวของเธอมีส่วนเว้าส่วนโค้งสวยงาม ไม่เหมือนผู้หญิงผอมๆ ที่ขาเหมือนกิ่งไม้ หรือผู้หญิงตัวใหญ่ที่ขาเหมือนท่อนซุง

ขาที่งดงามคู่นั้น บวกกับเอวคอดกิ่วและหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่ม ทำให้เลกูน่าเผลอมองจนเคลิ้ม แม้เขาจะไม่ได้มีนิสัยลามก แต่เขาก็อดจ้องมองเรือนร่างที่แผ่ออร่าเซ็กซี่นั้นไม่ได้

เขารีบเรียกสติกลับมาและหลบสายตา ไม่กล้ามองเวร่านานเกินไป

"ฮิฮิ ดูหมอนี่สิ! ขี้อายใช้ได้เลยนะเนี่ย? มิน่าข้าถึงถูกยกย่องให้เป็นดอกไม้ที่งามที่สุดในปาร์ตี้ทหารรับจ้าง!" เวร่าอุทานอย่างภาคภูมิใจ

"แหม ดอกบุกยักษ์ ก็เป็นดอกไม้เหมือนกันนี่นะ" เคอร์ดักสวน "เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในปาร์ตี้ ตำแหน่ง 'สวยที่สุด' มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย"

"เคอร์ดัก ไอหมีควายอย่างนายไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ข้า! คิดว่าข้าไม่กล้าตัดอุ้งตีนสกปรกของนายมาทำข้าวกินหรือไง?" เวร่าตวาดพลางชักมีดสั้นที่ต้นขาออกมาแกว่งไปมา

"ข้าขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว" เคอร์ดักพูดเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ก่อนจะหันไปหาไซรานอสที่กำลังแล่หนังเดรคอยู่และตะโกน "ไซรานอส! เด็กที่เราเก็บได้ตื่นแล้ว! มาดูนี่สิ!"

เลกูน่ามองไซรานอสที่เดินเข้ามาใกล้ๆ ชัดๆ ด้วยแสงจากกองไฟ แม้เขาจะไม่ตัวใหญ่เท่าเคอร์ดัก แต่หน้าตาเขาหล่อเหลาเอาการ สีหน้าเย็นชาของเขายิ่งเพิ่มเสน่ห์

"นี่คือไซรานอส คนที่ทำแผลให้เจ้า" เคอร์ดักแนะนำอย่างร่าเริงพลางโอบไหล่ไซรานอส

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า ข้าชื่อเลกูน่า" เขาพยักหน้าขอบคุณ

ไซรานอสเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ไม่พูดตอบอะไร ความเงียบของเขาทำให้เลกูน่ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

"อยากไปถือสาเขาเลย ไซรานอสเป็นพวกพูดน้อยแบบนี้แหละ วันๆ นึงเราแทบไม่ได้ยินเขาพูดเกินสิบประโยค แต่เชื่อเถอะ เขาเป็นคนดี"

"ไม่เป็นไร" เลกูน่าตอบพร้อมรอยยิ้ม