บทที่ 8 พาคนสวยกลับบ้าน

"อึก!" เย่เฟิงแทบสำลักคำพูดของหยางหลิน เขาคาดโทษในใจว่า 'ยัยตัวแสบ ฝากไว้ก่อนเถอะ!'

"เมียจ๋า เค้าผิดไปแล้ว! ยกโทษให้เค้าสักครั้งเถอะนะ!" เย่เฟิงตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ มือไม้เริ่มซุกซนขยับวงกว้างขึ้น โชคดีที่ไทยมุงไม่ได้สังเกตเห็นมือปลาหมึกของเขา ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องใหญ่แน่

"ก... ก็ได้! ครั้งนี้จะยกโทษให้ กลับ... กลับบ้านกันเถอะ!" หยางหลินรู้สึกทรมานกับการกลั่นแกล้งของเย่เฟิง หัวใจคันยุกยิกพิกล ร่างกายส่วนที่ถูกเขาสัมผัสรู้สึกวูบวาบเหมือนโดนไฟช็อต

ขณะเดินผ่านหญิงวัยกลางคน หยางหลินก็หยุดเดินแล้วกล่าวขอบคุณ "ขอบคุณนะคะคุณน้า!"

"ขอบอกขอบใจอะไรกัน ต่อไปก็ใช้ชีวิตคู่กันให้ดีๆ ล่ะ" หญิงวัยกลางคนหันมามองเย่เฟิง "พ่อหนุ่ม เมียเอ็งรู้ความขนาดนี้ ต้องรักนางให้มากๆ อย่าไปทำตัวเหลวไหลข้างนอกอีกล่ะ"

เย่เฟิงได้แต่พยักหน้าหงึกหงักด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

เมื่อไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ฝูงชนก็ค่อยๆ ทยอยสลายตัวไป

ทันใดนั้น หยางหลินก็ผลักเย่เฟิงที่พิงร่างเธออยู่ออกไปเต็มแรง ถลึงตามองเขาอย่างดุเดือด กัดฟันพูดว่า "ไอ้ลามก! นายจะแต๊ะอั๋งฉันไปถึงเมื่อไหร่?"

"มีกำไรให้ตักตวงแต่ไม่เอาก็โง่สิ" เย่เฟิงยักไหล่ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาสูดดมลึกๆ ที่ปลายนิ้ว ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม "ว้าว! หอมจังแฮะ"

"ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่านาย!" ใบหน้าของหยางหลินแดงซ่าน เธอกำหมัดเล็กๆ วิ่งไล่ทุบตีเย่เฟิงอย่างบ้าคลั่ง

เย่เฟิงหันหลังวิ่งหนี โดยมีหยางหลินไล่ตามไม่ลดละ หมัดน้อยๆ ทุบลงบนตัวเขาตุบตับ... ดูผิวเผินเหมือนคู่รักหยอกล้อกัน สำหรับเย่เฟิงแล้ว แรงแค่นี้เหมือนกำลังนวดให้เขามากกว่า เขาจึงเริ่มรู้สึกเพลิดเพลินเสียด้วยซ้ำ

"โอ๊ย!" "อ้า!" "เจ็บ!" "หยุดนะ!" ทุกครั้งที่หมัดของหยางหลินเริ่มอ่อนแรง เย่เฟิงก็จะแกล้งร้องโอดโอยกระตุ้นให้เธอฮึดสู้ ทำให้หยางหลินยังคงระดมทุบเขาด้วยความหมั่นไส้อย่างต่อเนื่อง

ในที่สุดเย่เฟิงก็หนีจนพอใจ ถูกนวดมาตลอดทางจนถึงหน้าหมู่บ้าน เขาหยุดกะทันหันแล้วชี้หน้าหยางหลินที่กำลังจะพุ่งเข้ามาซ้ำ พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ "บอกไว้ก่อนนะ ถ้าเข้ามาอีก วันนี้เธอนอนข้างถนนแน่"

"หมายความว่านายจะให้ฉันไปพักบ้านนายเหรอ?" หยางหลินชะงัก ถามด้วยความสงสัย

"ก็ใช่น่ะสิ นี่ก็ถึงแล้วไง" เย่เฟิงปรายตามองเธอ แล้วชี้ไปที่ป้ายไฟนีออนคำว่า 'ตงฟางหมิงจั้ว' ที่ส่องสว่างอยู่หน้าทางเข้า

"เยี่ยมไปเลย!" หยางหลินดีใจจนลืมตัว กระโดดโลดเต้นจะพุ่งเข้ากอดเย่เฟิง

"อ้อร้อมาประเคนถึงที่ คืนนี้ฉันไม่เกรงใจละนะ" เย่เฟิงยิ้มกริ่ม

หยางหลินเข้าใจความหมายแฝงนั้นทันที หน้าแดงลามไปถึงคอ ตะโกนใส่หน้าเขาว่า "เย่เฟิง ไอ้คนเลว! ไอ้ลามก!"

"โอเค ผมยอมรับว่าผมลามก แล้วตกลงหนูน้อยหมวกแดงจะไปหรือไม่ไปล่ะครับ?" เย่เฟิงยอมรับหน้าตายพลางฉีกยิ้ม

ในเมื่อวันนี้ไม่มีที่ไปแล้ว หยางหลินก็ไม่อยากนอนข้างถนน โอกาสนี้เธออุตส่าห์ใช้มารยาหญิงคว้ามาได้ จะยอมทิ้งไปง่ายๆ ได้ยังไง ขอแค่ตอนนอนระวังตัวหน่อย คงไม่เกิดเรื่องอะไรหรอกมั้ง

"ไปสิ ทำไมจะไม่ไป?" หยางหลินพยายามวางมาดไม่เกรงกลัว แต่สายตาที่ลอกแลกก็ฟ้องว่าเธอกังวลใจไม่น้อย

เย่เฟิงมองท่าทางนั้นแล้วได้แต่ส่ายหัวขำๆ "งั้นก็ตามมา"

เย่เฟิงพาหยางหลินเข้าในโครงการและขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบน

เมื่อเปิดประตูห้อง เย่เฟิงก็ผายมือเชิญ "เชิญครับคุณผู้หญิง"

หยางหลินเดินเข้าไปสำรวจ ภายในห้องตกแต่งสไตล์มินิมอล เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นแต่ดูมีรสนิยม เธอพยักหน้าเงียบๆ บ้านของไอ้ลามกนี่ดูดีใช้ได้เลย ตรงข้ามประตูทางเข้าคือระเบียง ผ่านกระจกบานใหญ่สามารถมองเห็นวิวยามค่ำคืนที่งดงามชัดเจน

"โห ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย บ้านนายสภาพดีกว่าที่คิด อย่างน้อยก็ไม่มีถุงเท้าเน่าๆ เสื้อผ้าเหม็นๆ สะอาดสะอ้านเชียว แฟนนายล่ะ?" หยางหลินไม่เชื่อว่าผู้ชายโสดจะจัดบ้านได้เรียบร้อยขนาดนี้ จึงถามลองเชิง

คอนโดมิเนียมตงฟางหมิงจั้วเป็นตึกสูงยี่สิบกว่าชั้น ห้องของเย่เฟิงอยู่ชั้นบนสุดเป็นแบบดูเพล็กซ์สองชั้น ประกอบด้วยสองห้องนอน หนึ่งครัว หนึ่งห้องน้ำ และห้องใต้หลังคา พื้นที่ประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบตารางเมตร ด้วยความที่อยู่สูง วิวทิวทัศน์จึงกว้างไกล แสงแดดส่องถึง เมื่อออกไปยืนที่ระเบียงจะมองเห็นทัศนียภาพได้ไกลสุดลูกหูลูกตา

เย่เฟิงเดินไปยืนข้างเธอ ทอดสายตามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ใบหน้าฉายแววโดดเดี่ยวอ้างว้าง เงียบงันไปนาน

"ขอโทษนะ... ฉันไม่น่าถามเลย" หยางหลินเห็นความเศร้าสร้อยบนใบหน้าเย่เฟิงแล้วรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในใจ เขาต้องมีอดีตที่เจ็บปวดแน่ๆ เธอรู้สึกผิดที่ไปสะกิดแผลใจเขา

"ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก" เย่เฟิงผ่อนลมหายใจยาว ฝืนยิ้มออกมา ถ้าซารี่ยังอยู่ เธอคงชอบบ้านหลังนี้เหมือนกัน ที่นี่ไม่มีกลิ่นคาวเลือด ไม่มีแผนการร้าย ไม่ต้องคอยหวาดระแวง ใช้ชีวิตสงบสุขได้ตามต้องการ

"แล้ว... คืนนี้ฉันนอนไหน?" ผ่านไปครู่ใหญ่ หยางหลินเอียงคอถาม

เย่เฟิงเปิดประตูห้องที่ติดหน้าต่าง "คืนนี้เธอนอนห้องนี้แล้วกัน" มันเป็นห้องนอนรอง มีเฟอร์นิเจอร์ง่ายๆ แค่แอร์ติดผนังหนึ่งตัวกับเตียงคู่หนึ่งหลัง นอกนั้นว่างเปล่า

"โอเค!" หยางหลินรีบวิ่งเข้าห้อง แล้วจัดการล็อกประตูลงกลอนทันที

"ไม่อาบน้ำเหรอ?" เย่เฟิงตะโกนถามจากด้านนอก อากาศที่หยางเฉิงร้อนอบอ้าว แถมเมื่อกี้ยังวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง ตัวเขาเองยังเหนียวเหนอะหนะ ยัยหนูนี่ก็น่าจะสภาพไม่ต่างกัน

"ตอนนี้ยังไม่อาบ!" เสียงตอบดังออกมาจากในห้อง

เย่เฟิงส่ายหน้า ยัยเด็กนี่คงกลัวเขาจะย่องเข้าหาตอนดึกสินะ ช่างเถอะ ไม่อาบก็ไม่อาบ เขาจึงเดินเข้าห้องน้ำไป

หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็กลับเข้าห้องนอนตัวเอง ทิ้งตัวลงนอน ในหัวมีแต่ภาพของซารี่และผู้หญิงที่หน้าเหมือนเธอที่เจอเมื่อตอนกลางวัน หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา?

คืนนั้นเย่เฟิงนอนพลิกตัวไปมา ข่มตานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน...

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เฟิงบิดขี้เกียจเดินออกมาจากห้อง เห็นประตูห้องของหยางหลินยังปิดสนิท จึงส่ายหน้าแล้วเดินลงไปทำงาน

ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ประตูห้องนอนรองก็ถูกกระชากเปิดออก หยางหลินพุ่งตัวเข้าห้องน้ำด้วยดวงตาแดงก่ำ...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเดินออกมาจากห้องน้ำพลางเช็ดผมที่เปียกชุ่ม สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเย่เฟิง บิดขี้เกียจพลางบ่นพึมพำอย่างเคียดแค้น "ไอ้บ้าเย่เฟิง ทำฉันเกือบตาย! ค่อยยังชั่วหน่อย... ฮ้าว ง่วงชะมัด ไปนอนต่อดีกว่า"

ที่แท้หยางหลินไม่ได้นอนทั้งคืน อยากอาบน้ำก็กลัวเย่เฟิงจะบุกเข้ามา ปวดฉี่ก็ต้องกลั้นไว้ แถมเย่เฟิงยังพลิกตัวไปมาทำเสียงกุกกักทั้งคืน หยางหลินยิ่งไม่กล้าขยับตัว แม้แต่จะหลับตาก็ยังไม่กล้า

จริงๆ แล้วล็อกประตูก็น่าจะพอ แต่ที่นี่เป็นบ้านของเย่เฟิง หยางหลินกลัวว่าถ้าเธอเผลอหลับ เขาอาจจะใช้กุญแจสำรองไขเข้ามาจับเธอกินตับ...

ดวงตะวันเคลื่อนจากทิศตะวันออกสู่ทิศตะวันตก วันที่วุ่นวายจบลง เย่เฟิงเลิกงานกลับมาจากบริษัทตรงดิ่งกลับมาที่ตงฟางหมิงจั้ว

พอออกจากลิฟต์ ก็เห็นหยางหลินนั่งรออยู่หน้าประตูบ้าน รอบตัวเต็มไปด้วยถุงใส่ของกิน เสื้อผ้า และของใช้ในชีวิตประจำวัน เธอกดมือถือเล่นฆ่าเวลาด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

ทันใดนั้น หยางหลินเห็นรองเท้าผ้าใบมาหยุดอยู่ตรงหน้า ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ "โอ๊ย! กว่าจะกลับมาได้นะ!"