20 รายการของสมุนไพรเวทมนต์

20 รายการของสมุนไพรเวทมนต์

“เสร็จแล้ว!” หวังเย้าแทบอยากจะร้องไห้

ในตอนกลางดึกของคืน เสียงสั่นระรัวได้ดังออกมาจากกระท่อม

‘ยาสมุนไพรตัวที่สี่ปรุงสำเร็จแล้ว’

หลังจากที่หวังเย้าได้ยินเสียงบอกของระบบ เขาก็ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น แล้วเขาก็รีบบันทึกทุกขั้นตอนการปรุงยาของเขาเอาไว้ เขาไม่เคยได้รับการสั่งสอนจากคนอื่น เขาเรียนรู้โดยอาศัยความรู้จากในหนังสือและค้นคว้าด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงต้องจดบันทึกขั้นตอนและประสบการณ์ของเขาเอาไว้

“ยังเหลืออีกหนึ่ง ฉันจะพักผ่อนสักนิดเพื่อจะได้มีแรงทำงานอีกครั้ง” หวังเย้าเก็บของ, ตั้งนาฬิกาปลุก แล้วจึงเข้านอน

นาฬิกาปลุกในตอนที่ข้างนอกยังมืดอยู่

หวังเย้าลุกขึ้นนั่งในตอนที่เขาได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก แล้วเขาจึงลุกขึ้นและล้างหน้าของเขาด้วยน้ำเย็น เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที วันที่วุ่นวายอีกวันหนึ่งได้เริ่มขึ้นแล้ว เหมือนอย่างทุกวัน เริ่มด้วยการรดน้ำสมุนไพรในแปลง

“เมล็ดเริ่มแตกหน่อออกมาแล้ว!” เขาพบว่ามีใบสีเขียวเล็กๆโผล่ขึ้นมาในจุดที่เขาปลูกสมุนไพรดอกแสงจันทร์เอาไว้

“ให้ฉันรดน้ำแกเพิ่มอีกหน่อย โตเร็วๆนะเจ้าตัวน้อย” หวังเย้าพูดกับเมล็ดสมุนไพรดอกแสงจันทร์

“ไหน ให้ฉันดูซิว่าสมุนไพรดอกแสงจันทร์มีประโยชน์อะไรบ้าง” เขากดนิ้วลงไปที่ปุ่มสีเขียวบนหน้าจอของระบบ แล้วเลือกการทำงานของ “ตรวจสอบ”

สมุนไพรดอกแสงจันทร์(หญ้าวิญญาน) : เพิ่มพลังหยินในร่างกายและรักษาเส้นประสาท

สถานะ : เริ่มแตกหน่อ

หญ้าวิญญานอีกแล้วเหรอ?

สมุนไพรแก้พิษที่ได้มาครั้งก่อน ก็ถูกเรียกว่าหญ้าวิญญาน เป็นชื่อเรียกที่ไม่เคยปรากฎในเอกสารเกี่ยวกับสมุนไพรเล่มไหนเลย แต่มันกลับมีผลลัพท์ที่น่ามหัศจรรย์ ครั้งก่อน สมุนไพรแก้พิษเพียงสองใบถูกใช้รักษาพิษที่แม้แต่หมอก็ไม่สามารถหาทางรักษาได้ “สมุนไพรดอกแสงจันทร์” ก็ควรจะมีผลลัพท์คล้ายๆกัน

หลังจากที่เขาเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาจึงได้เริ่มปรุงยาสมุนไพรตัวที่ห้า ด้วยประสบการณ์ในอดีตของเขา หวังเย้าได้ระวังเกี่ยวกับการชั่งสมุนไพรและเวลาในการต้มเป็นพิเศษ ในทุกๆขั้นตอนจะต้องไม่มีความผิดพลาดเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นเขาจะล้มเหลวอีกครั้ง

เขาโชคดีในครั้งนี้ หลังจากความพยายามครั้งที่สี่เขาก็ทำสำเร็จ

‘ภารกิจ : ปรุงยาสมุนไพร 5 ชนิดภายในเวลา 5 วัน

สถานะภารกิจ : สำเร็จ!’

หลังจากที่ได้ยินเสียงบอกของระบบ หวังเย้าก็รู้สึกโล่งใจ

ซุปโคชิบะ เอบิสุ, ซุปโสม, แป้งรักษาใบหน้าผิดรูป, เครื่องดื่มจากแซลเวีย และ ซุปเฉิงชี

ยาสมุนไพรทั้งห้าสูตรเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นได้รับการบอกจากระบบทันทีที่ทำเสร็จ

“ในที่สุดก็เสร็จซักที! จริงด้วย ไหนขอดูรางวัลหน่อยว่าได้อะไร”

หวังเย้าเปิดหน้าต่างระบบและพบหนังสือเล่มเล็กอยู่ภายในช่องเก็บของ เขาใช้ความคิดอยู่ในหัวของเขา ทันใดนั้นสมุดเล่มเล็กได้กลายเป็นแสงส่องเข้าไปในหัวของหวังเย้า หนังสือเล่มนี้ถูกทำมาจากวัตถุดิบที่ไม่รู้จัก มันเรียบเนียนคล้ายทองคำและหยก ส่องประกายอยู่ตรงหน้าของหวังเย้า มันมีตัวหนังสือภาษาจีนโบราณอยู่บนหน้าปกหนังสือ : รายการสมุนไพรเวทมนต์, เล่ม1 หวังเย้าเปิดดูหนังสือและพบว่าเขาไม่เคยได้ยินชื่อของสมุนไพรและข้อมูลสูตรการปรุงยาในหนังสือเล่มนี้มาก่อนเลย เมื่อเปิดไปอีกหน้า หวังเย้าเห็นพืชที่ชนิดหนึ่งที่เขาคุ้นเคย มันคือสุมนไพรแก้พิษที่เขาได้ปลูกเอาไว้

“สมุนไพรแก้พิษ : ด้วยธรรมชาติที่อ่อนโยนของมัน, สามารถแก้พิษได้หลายชนิด”

ลักษณะของสมุนไพรก็เป็นข้อมูลสำคัญเช่นกัน หวังเย้าจึงอ่านอย่างตั้งใจ เงื่อนไขในการปลูกสมุนไพรแก้พิษไม่มาก มีข้อแม้เพียงหนึ่งอย่างเท่านั้น คือ สมุนไพรต้องได้รับแก่นแท้ของโลก ไม่อย่างมันจะต้องใช้เวลายาวนานเพื่อเจริญเติบโต

ดูเหมือนว่าการที่สมุนไพรแก้พิษเติบโตอย่างรวดเร็วคงเป็นเพราะน้ำจากน้ำแร่โบราณอย่างแน่นอน

เปิดไปอีกหน้าหนึ่ง หวังเย้าเจอสมุนไพรดอกแสงจันทร์ที่เขาเพิ่งจะปลูกไปเมื่อไม่กี่วันก่อน รูปภาพของสมุนไพรดอกแสงจันทร์เป็นรูปของพืชที่คล้ายกับดอกกล้วยไม้ มีความแตกต่างกันเล็กน้อยตรงที่ใบของสมุนไพรดอกแสงจันทร์มีลายเส้นสีเหลืองที่เป็นตัวแทนของเเสงจันทร์พาดผ่านอยู่

“สมุนไพรดอกแสงจันทร์ช่วยเพิ่มพลังหยินภายในร่างกาย และรักษาเส้นประสาท”

มันยังมีลักษณะของสมุนไพรรวมอยู่ในหน้านี้ด้วย ปลูกสมุนไพรด้วยแสงจันทร์แล้วความงดงาม มันต้องการแก่นแท้ของโลกเหมือนกัน แล้วยังต้องการได้รับแก่นแท้ของแสงจันทร์อีกด้วย

นี่มันยากเกินไปแล้ว! หวังเย้าขมวดคิ้วเมื่อเขาอ่าน

เขาสามารถได้รับแก่นแท้ของโลกจากน้ำแร่โบราณ แต่เขาจะไปหาแก่นแท้ของแสงจันทร์มาจากไหนกัน? ด้วยอากาศที่ไม่ค่อยดี ทำให้พระจันทร์ไม่สามารถปรากฏออกมาได้ทุกวัน

แต่หญ้าวิญญาณเป็นสิ่งที่ค่อนข้างพิเศษ มันยังเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ใช้ในการทำอันเฉินซาน

ฉันจะเตรียมสมุนไพรตัวอื่นให้พร้อมก่อน หวังเย้าคิด

ในขณะที่หวังเย้ายุ่งอยู่กับงานของเขาบนเนินเขา ได้เกิดการโต้เถียงครั้งใหญ่ภายในโรงพยาบาลในเมือง

“เกิดปัญหาอะไรขึ้น?!” หมอวัยกลางคนมองไปที่ผู้ป่วยที่อยู่ในอาการโคม่า คล้ายกับเห็นผี

“ครั้งก่อนมันได้ผลนี่!” หมอพูด

“คุณรับปากไว้แล้วนะ!” ใกล้กับเตียงคนไข้ ชายหนุ่มที่สวมเสื้อผ้าดูดีพูดด้วยความโกรธ

“เรียกหมอที่ดีที่สุดของพวกคุณมา คุณจะต้องช่วยเขาให้ได้ ไม่อย่างนั้นละก็...” เขาอารมณ์เสียเกินกว่าที่จะพูดต่อ

หลังจากการโทรหลายครั้ง หมอที่ดีที่สุดของเหลียนชานก็ถูกเรียกตัวมาที่โรงพยาบาลเหรินหมิน ผู้เชี่ยวชาญอีกหลายคนจากห่ายชิวก็กำลังเดินทางมาที่นี่เช่นกัน

“สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?” ชายที่ดูเคร่งเครียดสวนแว่นตาขอบทองเดินเข้ามาในโรงพยาบาล ข้างๆเขาเป็นชายร่างผอมบางในชุดคลุมสีขาวอายุราว50ปี เขาเป็นหัวหน้าของโรงพยาบาล

“คุณหม่า พวกเราจะทำอย่างสุดความสามารถครับ” หัวหน้าโรงพยาบาลพูด

“ทำสุดความสามารถ? แล้วทำไมคนป่วยถึงยังอยู่ในอาการโคม่าในเมื่อพวกคุณได้พยายามอย่างหนักแล้ว?” คุณหม่าที่เป็นเลขาหยุดเดินและถามด้วยความโกรธ

“คือว่า ตอนนี้เราได้ติดต่อผู้เชี่ยวชาญจากในเมืองแล้วและพวกเขากำลังเดินทางมาครับ เราจะจัดการประชุมกับผู้เชี่ยวชาญทุกคนในอีกสองชั่วโมงที่จะถึงนี้ครับ บางทีพวกเขาอาจจะหาทางออกได้” หัวหน้าโรงพยาบาลพูด

“อาจจะ? คุณรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? แล้วครั้งก่อนคุณรักษาผู้ป่วยที่มีอาการเดียวกันหายได้ยังไง?” คุณหม่าถาม

“มันเป็นวิธีการรักษาเดียวกันแน่นอนครับ!” หัวหน้าโรงพยาบาลเหงื่อตกเมื่อเขาตอบคำถาม

“แล้วทำไมครั้งนี้มันถึงไม่ได้ผลล่ะ?”

“เรากำลังตรวจสอบอยู่ครับ”

ชั่วโมงครึ่งต่อมา ผู้เชียวชาญทั้งหมดจากในเมืองได้รวมตัวกันที่ห้องประชุมของโรงพยาบาลเหรินหมินเพื่อหาเเนวทางการรักษาผู้ป่วยที่พิเศษรายนี้ หนึ่งในผู้เข้าร่วมการประชุมเป็นถึงหัวหน้าของกรมอนามัยของเมืองนี้

“ผมคิดว่าทุกท่านคงทราบจุดประสงค์ในการประชุมในครั้งนี้แล้วนะครับ นี้เป็นภารกิจที่สำคัญมาก พวกคุณจะต้องรักษาชีวิตของผู้ป่วยคนนี้ให้ได้ ผมไม่ใช่เป็นหมอดังนั้นผมจะปล่อยเรื่องทั้งหมดนี้ให้เป็นหน้าที่ของพวกคุณนะครับ” หัวหน้ากรมอนามัยพูด

เสียงเปิดประตูได้ทำลายความเงียบ และหญิงสาวตาหน้างดงามได้เดินเข้ามาพร้อมกับชายวัยกลางคนเดินตามหลังของเธอ

“ขอโทษนะครับ คุณคือ?” หัวหน้ากรมอนามัยถาม

“ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับฉันหรอกค่ะ ช่วยประชุมกันต่อเลยค่ะ เรามาที่นี่เพื่อฟังเท่านั้น” หญิงสาวพูดอย่างใจเย็น

“ผมเสนอให้ส่งตัวผู้ป่วยไปที่โรงพยาบาลเหรินหมินในห่ายชิวครับ” หมอคนหนึ่งพูดขึ้น

“ผมเห็นด้วยกับหมอซี เครื่องมือและสภาพแวดล้อมที่นั้นดีกว่าที่นี่มาก” หมออีกคนพูด

“แต่อาการของผู้ป่วยอาจจะแย่ลงในระหว่างการส่งตัว” หมอจากในเมืองคนหนึ่งพูด

“ผมคิดว่าอาการของผุ้ป่วยคงที่แล้วในตอนนี้” หมอซีพูด