บทที่ 9: ข้ามเวลามาสืบทอดหนี้สินและบิลค่าใช้จ่าย...

บทที่ 9: ข้ามเวลามาสืบทอดหนี้สินและบิลค่าใช้จ่าย...

วันรุ่งขึ้น

ไป๋เนี่ยนคืนร่างจากการแปลงกายพร้อมความรู้สึกหวาดผวาที่ยังคงตกค้าง

หลังจากแปลงร่าง เขาสามารถได้รับคุณสมบัติของสิ่งที่แปลงเป็นได้ชั่วคราว แต่ข้อจำกัดคือเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ด้วยตัวเอง เพราะเงื่อนไขบังคับให้แปลงเป็น 'สิ่งไม่มีชีวิต' เท่านั้น

การได้รับคุณสมบัติพิเศษมา ย่อมต้องแลกมาด้วยข้อจำกัดที่สมน้ำสมเนื้อ

ขยับไม่ได้ พูดไม่ได้ ทำได้แค่คิด เป็นเวลากว่ายี่สิบชั่วโมง แถมยังไม่สามารถ 'ปลดปล่อย' ได้เองตามต้องการ—ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอดนอนมาทั้งคืนก่อนหน้านั้นจนหลับเป็นตาย เขาคงทนทรมานไม่ไหวแน่!

"ไอเท็มนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้ว ไหนว่าของจากระบบต้องเป็นสินค้าคุณภาพสูงไง? ชิ"

หลังจากถูกบังคับให้นอนยาวกว่ายี่สิบชั่วโมง ตอนนี้ไป๋เนี่ยนจึงกระปรี้กระเปร่าสุดขีด

เมื่อเห็นว่ายังอีกพักใหญ่กว่าจะเช้า ไป๋เนี่ยนจึงยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ต้มบะหมี่กินหนึ่งชาม แล้วมุ่งหน้าไปยังไซต๋ก่อสร้างทันที

การกระทำนี้ทำเอาหลิวลี่เสวี่ยที่แอบจับตามองไป๋เนี่ยนผ่านกล้องวงจรปิดตามท้องถนนถึงกับพูดไม่ออก

ก่อนหน้านี้เธอแอบระแวงว่า คนที่เพิ่งกลายเป็นผู้เล่น ได้รับพลังพิเศษมาหมาดๆ จะทำตัวเป็นพลเมืองดีขนาดนี้เชียวหรือ ทั้งเก็บตัวอยู่บ้านเขียนนิยาย แถมยังวางแผนจะไปแบกอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง? ในฐานะผู้มีพลังเสริมสมรรถภาพสมอง พลังของหลิวลี่เสวี่ยอาจดูไร้ประโยชน์ในการต่อสู้ ทำได้เพียงประมวลผลข้อมูลได้อย่างเหนือชั้น

แต่อย่าเพิ่งตัดสินกันแค่ภายนอก

การเสริมสมรรถภาพสมองของเธอนั้นครอบคลุมทุกด้าน

กล่าวคือ หากเดิมทีเธอเป็นพวกชอบคิดทฤษฎีสมคบคิด หลังเสริมพลัง เธอจะเป็นเวอร์ชันอัปเกรดของนักทฤษฎีสมคบคิด

ต่อให้เป็นคนปกติ หลังเสริมพลังก็จะขี้ระแวงสงสัยผู้อื่นมากกว่าเดิม

แน่นอนว่าหลิวลี่เสวี่ยไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแต่งานของเธอเรียกร้องให้ต้องใส่ใจรายละเอียดมากกว่าปกติ เธอจึงดูจริงจัง หรือจะเรียกว่าจู้จี้จุกจิกกว่าคนทั่วไปก็ได้

ทว่าก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อดี ตัวอย่างเช่น เวลาพักผ่อนของเธอน้อยกว่าคนปกติมาก—ซึ่งหมายความว่ามีเวลาทำงานมากขึ้น!

เอ่อ... ฟังดูไม่ค่อยเหมือนข้อดีเท่าไหร่แฮะ

"มีคนแบบนี้อยู่จริงๆ เหรอเนี่ย กลายเป็นผู้เล่นแล้วยังทำตัวเคร่งกฎหมาย แถมยังเก็บตัวสุดๆ ไม่อัปเดตนิยายด้วย—เมื่อวานเขานอนอยู่บ้านทั้งวันเลยเหรอ?"

หลิวลี่เสวี่ยพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แต่พอหันไปเห็น 'เจียวลวี่' (ความวิตกกังวล) ที่กระวนกระวายอยู่ในห้องสังเกตการณ์ เธอยิ่งพูดไม่ออกหนักกว่าเดิม

เจียวลวี่อยู่ในห้องสังเกตการณ์มาหนึ่งวันเต็มๆ ไม่แสดงพฤติกรรมต่อต้านสังคมใดๆ หนำซ้ำยังคอยถามเป็นระยะว่ามีอะไรให้เขาช่วยร่วมมืออีกไหม

ดูเหมือนเขาจะวิตกกังวลสมชื่อจริงๆ

นักวิจัยแผนกเซินหลัว (Shenluo Division) พบว่าสัตว์ประหลาดฝันร้ายอย่างเจียวลวี่ดูจะไม่จำเป็นต้องกินหรือนอน แถมพละกำลังยังเหนือกว่าคนธรรมดามาก แทบจะเทียบเท่าผู้เล่นสายพละกำลัง 'ระดับ E ขั้นต้น' เลยทีเดียว

ทว่าเรื่องที่ไม่ต้องกินต้องนอนจริงหรือไม่นั้น ยังต้องรอการสังเกตการณ์ต่อไป

ส่วนตอนนี้—

"ฮัลโหล? ฮัลโหล? มีใครอยู่ไหมครับ?" เจียวลวี่ตะโกนอย่างร้อนรนในห้องสังเกตการณ์ "คุณเจ้าหน้าที่ ยังมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ? ข้อมูลที่คุณให้ดูเมื่อวานผมอ่านหมดแล้ว ผมรู้ตัวดีครับว่าคนอย่างผมไม่เหมาะจะออกไปข้างนอก

แต่เราตกลงกันแล้วเมื่อวาน ผมสัญญาว่าจะไม่ออกไปก่อความวุ่นวายแน่นอน แต่ถ้าตอนนี้ไม่มีอะไรให้ผมช่วยแล้ว รบกวนขอยืมคอมพิวเตอร์สักเครื่องได้ไหมครับ?

ไป๋เนี่ยนเขาจะไปหางานทำเป็นเรื่องเป็นราว คงไม่มีเวลามาอัปเดตนิยายแน่ๆ ผมนั่งเฉยๆ ก็ว่างเปล่า ขอยืมคอมฯ มาปั่นต้นฉบับอัปเดตหน่อยได้ไหมครับ? ถึงค่าต้นฉบับจะไม่เท่าไหร่ แต่พันสองพันก็เงินนะครับ!

ฮัลโหล? คุณเจ้าหน้าที่? มีใครอยู่ไหมครับ?"

หลิวลี่เสวี่ย: "..."

เหลือเชื่อ!

มีคน (หรือตัวตน) ที่รอบคอบระมัดระวังแม้กระทั่งในความฝันอยู่จริงๆ ด้วย!

เธอนวดขมับ พลางขีดฆ่าชื่อไป๋เนี่ยนออกจากสมุดบันทึก 'รายชื่อเฝ้าระวังพิเศษ'

"คนแบบนี้คงไม่เลวร้ายหรอก วันนี้เป็นวันที่ดันเจี้ยนระดับ E เปิด และเป็นดันเจี้ยนแรกของเขา หวังว่าเขาจะรอดกลับมานะ"

หลิวลี่เสวี่ยส่ายหัวเบาๆ หลังจากปรึกษากับสวี่หว่านซาน (Xu Wanshan) แล้ว เธอจึงสั่งให้คนนำแล็ปท็อปที่ไม่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ไปให้เจียวลวี่ หากเขาต้องการอัปเดตนิยาย ก็ให้เขียนใส่เครื่องไว้ แล้วจะมีเจ้าหน้าที่ไปก๊อปปี้ข้อมูลออกมาเอง

สำหรับตอนนี้ เจียวลวี่ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงอินเทอร์เน็ตโดยตรง

ไป๋เนี่ยนตกลงกับหัวหน้าคนงานไว้แล้ว เขาจึงเริ่มงานได้ทันที

งานที่เขาทำคือการใช้แรงงาน

ทว่าเขาอาจจะเข้าใจอะไรผิดไปสักหน่อย แม้เจ้าของร่างเดิมจะเป็นพวกเก็บตัว แต่ก็ไม่ได้อ้วนท้วน แถมยังหน้าตาดีเสียด้วย ติดอยู่อย่างเดียวคือไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ร่างกายจึงค่อนข้างอ่อนแอ

แบกอิฐฟังดูเหมือนง่าย แต่พอลงมือทำจริง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงไป๋เนี่ยนก็หอบแฮ่กๆ แล้ว

"ร่างกายนี้อ่อนแอชะมัด!" ไป๋เนี่ยนบ่นอุบในใจ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าทำทั้งวัน อย่าว่าแต่ได้เงินเลย ดีไม่ดีจะโดนหัวหน้าคนงานไล่ออกข้อหา 'อู้งาน' ซะก่อน

"ไอ้หนุ่ม ไม่ไหวแล้วเหรอ?"

คุณลุงข้างๆ ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นรอยยิ้มซื่อๆ จริงใจ "แต่เอ็งดูเป็นบัณฑิตจบใหม่ ผิวพรรณผู้ดีเชียว ทำไมถึงคิดมาทำงานที่นี่ล่ะ? ไม่ใช่ว่าพวกเอ็งควรนั่งทำงานในออฟฟิศหรอกเรอะ?"

ไป๋เนี่ยนหอบหายใจหนักหน่วง พยายามแบกอิฐอย่างทุลักทุเล "ที่บ้านเกิดเรื่องนิดหน่อยครับ ผมไม่มีทางเลือก"

ค่าเช่าห้อง, หนี้ฮวาเป้ย (Huabei - บริการสินเชื่อคล้ายบัตรเครดิต), ค่ากินค่าอยู่ เพิ่งทะลุมิติมาได้ไม่กี่วัน ไป๋เนี่ยนก็ซาบซึ้งกับภาระหนี้สินที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้จนจุกอก

ทะลุมิติมาเพื่อสืบทอดหนี้ฮวาเป้ยนี่มันช่าง... เฮ้อ!

ทว่าคุณลุงดูเหมือนจะเข้าใจผิดไปไกล แกเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำตอบ แล้วถอนหายใจ "ทุกบ้านต่างก็มีปัญหาของตัวเอง เฮ้อ ไอ้หนุ่ม เอ็งมันคนดี ลูกผู้ชายตัวจริง! แต่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ มันเปลืองแรงเกินไป ต่อให้วันนี้เอ็งกัดฟันทำจนเสร็จ พรุ่งนี้แขนขาคงระบมจนขยับไม่ได้แน่!

มา เดี๋ยวลุงสอนให้"

【ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านบวก)】

【ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านบวก)】

【ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านบวก)】

ไป๋เนี่ยนประหลาดใจเล็กน้อย

จากนั้นคุณลุงก็เริ่มถ่ายทอดเคล็ดลับวิชาแบกอิฐให้ไป๋เนี่ยน

"ขอบคุณครับลุง!" ไป๋เนี่ยนกล่าวขอบคุณจากใจจริง

ความจริงแล้ว สิ่งที่คุณลุงสอนก็ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนัก แค่เทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ที่สรุปจากประสบการณ์ทำงานมานาน ไม่ได้ช่วยทุ่นแรงมากมาย แต่ก็ดีกว่าไม่มี

แต่การที่แต้มต้นกำเนิดด้านบวกพุ่งขึ้นรัวๆ อย่างกะทันหันนี่สิ คือโบนัสที่คาดไม่ถึง

คุณลุงยิ้ม "เฮ้ย ขอบอกขอบใจอะไรกัน ไอ้หนุ่ม เอ็งขยันขันแข็งดี ร่างกายอาจจะอ่อนแอไปหน่อย แต่อดทนอีกนิด พอชินแล้วเดี๋ยวก็เก่งเอง

ที่ไซต์งานมีข้าวกลางวันเลี้ยง ส่วนตอนเย็นหลังเลิกงาน เอ็งไปร้าน 'สตาร์ฟาสต์ฟู้ด' ตรงโน้นนะ อาหารหม้อดินหัวละ 15 หยวน เขาให้หม้อดินมาใบหนึ่ง เอ็งตักกับข้าวเองได้เลย ข้าวเปล่าเติมไม่อั้น อร่อยแถมอิ่มท้อง!"

"รับทราบครับลุง!"

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง แขนของไป๋เนี่ยนล้าจนแทบยกไม่ขึ้น การเคลื่อนไหวเริ่มเชื่องช้าลงเรื่อยๆ

ตาเริ่มลาย ร่างกายจวนเจียนจะร่วงลงไปกองกับพื้น

สิ่งเดียวที่ได้มาจนถึงตอนนี้คือกำไรแต้มต้นกำเนิดด้านบวกที่ใกล้แตะห้าร้อย คุณลุงคงเป็นคนช่างคุย เพราะแค่แป๊บเดียว ข่าวลือเรื่อง 'ไอ้หนุ่มบ้านแตกจนต้องมาแบกอิฐใช้หนี้' ก็แพร่สะพัดไปทั่วไซต์งาน

เรื่องนี้เรียกคะแนนความเห็นอกเห็นใจให้ไป๋เนี่ยนได้โข แถมยังได้ความสงสารปนเวทนามาอีกเล็กน้อย

ทันใดนั้น—

【ตรวจพบดันเจี้ยน 'ระดับ E ขั้นต้น' เปิดทำการ คุณต้องการใช้ 100 แต้มต้นกำเนิด (ด้านบวก) เพื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนหรือไม่?】

ไป๋เนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง

สรุปว่าถึงเขาจะไม่ใช่ผู้เล่น แต่ก็สามารถแอบเข้าไปในดันเจี้ยนได้งั้นเหรอ?

เขาเคยอ่านคู่มือผู้เล่นมือใหม่และรู้ว่าเนื้อหาในดันเจี้ยนนั้นหลากหลายมาก และแม้แต่ดันเจี้ยน 'ระดับ E ขั้นต้น' ก็อาจคร่าชีวิตได้

สวี่หว่านซานเคยบอกเขาว่า การปรากฏตัวของเจียวลวี่เกิดจากความล้มเหลวในการเคลียร์ดันเจี้ยน 'ระดับ E ขั้นสูง' ที่ชื่อ 'คฤหาสน์ฝันร้าย' เมื่อห้าวันก่อน ซึ่งตรงกับวันก่อนที่ไป๋เนี่ยนจะทะลุมิติมา

ตอนนี้ผ่านไปห้าวันพอดี ดันเจี้ยนระดับ E ก็เปิดขึ้น

"ในดันเจี้ยนมีอันตราย ควรจะเข้าไปดีไหมนะ?"

ไป๋เนี่ยนครุ่นคิด

เป็นที่รู้กันว่าหลังจากเข้าสู่ดันเจี้ยน ระหว่างที่อยู่ในนั้น เวลาใน 'โลกพื้นผิว' (Surface World) จะหยุดนิ่งโดยสัมพัทธ์

ถ้าอย่างนั้น—

ไป๋เนี่ยนเหลือบมองก้อนอิฐและมือที่ถลอกปอกเปิกแม้จะสวมถุงมือ—

"เข้าไปพักผ่อนในดันเจี้ยนสักพัก แล้วค่อยกลับมาแบกอิฐต่อ คงไม่เป็นไรมั้ง?"

"มี 'หน้ากากพันหน้า' อยู่ ถ้าเจออันตราย ก็แค่แปลงร่างเป็นก้อนหินก้อนเล็กๆ รอจนจบดันเจี้ยนก็สิ้นเรื่อง"

"ไม่ใช่ว่าอยากไปหรอกนะ แต่แบกอิฐมันเหนื่อยจริงๆ! ใครใช้ให้ร่างเดิมไม่ออกกำลังกายล่ะเนี่ย? แค่แบกอิฐยังเหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง"

ตาเขาเริ่มลายหนักขึ้นทุกที

คิดได้ดังนั้น ไป๋เนี่ยนก็บอกเพื่อนร่วมงานว่าจะไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็วิ่งเหยาะๆ ออกไปแล้วสวมหน้ากาก

ไป๋เนี่ยนสูดหายใจเข้าลึก "เข้าสู่ดันเจี้ยน!"

【แต้มต้นกำเนิด (ด้านบวก) - 100】

โลกพลันมืดดับลง แล้วสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง

เมื่อเข้าสู่ดันเจี้ยน ไป๋เนี่ยนรีบหันมองรอบตัวทันที

'เพื่อนร่วมทีม' ห้าคนประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว