เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 10 สมาชิกคนที่หกในทีมห้าคน

บทที่ 10 สมาชิกคนที่หกในทีมห้าคน

บทที่ 10 สมาชิกคนที่หกในทีมห้าคน


บทที่ 10 สมาชิกคนที่หกในทีมห้าคน

สถานที่ที่ไป๋เนี่ยนอยู่ตอนนี้คือภูเขาหัวโล้นที่ไม่ได้สูงชันเท่าไหร่นัก

เขาและ 'เพื่อนร่วมทีม' อยู่บริเวณกลางเขา

ไม่ไกลนักมีศาลเจ้าเล็กๆ ทรุดโทรมตั้งอยู่

หลังจากเห็นสิ่งเหล่านี้ ไป๋เนี่ยนก็หันกลับมามอง 'เพื่อนร่วมทีม' อีกครั้ง

ทุกคนสวมหน้ากาก เรื่องนี้มีระบุไว้ใน 'คู่มือผู้เล่นมือใหม่' ว่าการปกปิดตัวตนมีความสำคัญเป็นอันดับแรก

แม้แต่ผู้เล่นทั่วไปหรือมือใหม่ที่ไม่เคยลงทะเบียนมาก่อน ก็น่าจะเลือกสวมหน้ากากหรือหาอะไรมาปกปิดใบหน้าเมื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนเป็นครั้งแรก

เพราะเมื่อได้รับสถานะผู้เล่น คนทั่วไปย่อมรู้ 'กฎ' คร่าวๆ อยู่แล้ว

ในขณะที่ไป๋เนี่ยนสังเกตคนอื่น ชายที่สวมหน้ากากคาเนกิ เคน ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"หกคน? ดันเจี้ยนนี้ยากขนาดนั้นเลยเหรอ? แค่ศาลเจ้าเทพารักษ์ระดับ E ขั้นต่ำเองนะ ปกติหกคนนี่มันมาตรฐานของระดับ E ขั้นกลางไม่ใช่เหรอ?"

ไป๋เนี่ยนสะดุดใจเมื่อได้ยินดังนั้น

เขาไม่ได้เข้ามาด้วยสถานะผู้เล่น คนอื่นรู้ชื่อและภารกิจของดันเจี้ยนทันทีที่เข้ามา แต่ไป๋เนี่ยนไม่รู้ เขาไม่ใช่ผู้เล่นด้วยซ้ำ!

เขาไม่มีแผงสถานะผู้เล่น!

ไป๋เนี่ยนกวาดตามองรอบๆ นอกจาก 'คาเนกิ เคน' แล้ว เพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนที่เหลือคือ ตือโป๊ยก่าย, 'ปลาหัวเขียว', 'โจรปล้นแบงก์' และสไปเดอร์แมน

ในจำนวนนี้ 'โจรปล้นแบงก์' สวมหมวกไหมพรมสีดำแบบคลุมทั้งหัว เปิดแค่ตาและปาก

ส่วน 'ปลาหัวเขียว' ดูจากรูปร่างแล้วน่าจะเป็นผู้หญิง

และในขณะที่ไป๋เนี่ยนสังเกตคนอื่น คนอื่นก็สังเกตเขาเช่นกัน

เหตุผลไม่มีอะไรมาก หน้ากากของไป๋เนี่ยนประหลาดที่สุด มันไม่มีรูระบายอากาศเลยสักรู ทำให้คนสงสัยว่าไป๋เนี่ยนมองเห็นทางได้ยังไง

ยกเว้น 'คาเนกิ เคน' คนอื่นๆ ต่างเงียบกริบ แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

'คาเนกิ เคน' ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น "ทุกท่านครับ ผมเชื่อว่าทุกคนคงรู้ภารกิจของดันเจี้ยนนี้แล้ว ภารกิจคือให้เราเอาชีวิตรอดเจ็ดวัน เป็นภารกิจแนวเอาชีวิตรอด

ดังนั้น ในเจ็ดวันนี้อาจมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้

แต่ไม่ต้องกังวลมากเกินไป ดันเจี้ยนระดับ E ขั้นต่ำ แค่ใช้สติปัญญาคนปกติก็ผ่านได้สบาย ต่อให้ไม่มีความสามารถพิเศษอะไรเลยก็ตาม ดังนั้น..."

คนอื่นๆ แววตาไหววูบ แต่ไม่มีใครพูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เห็นดังนั้น ไป๋เนี่ยนจึงกอดอก มอง 'คาเนกิ เคน' แล้วพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม "นายมองปัญหาออกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่เลว นายถือว่าคุณภาพดีที่สุดในกลุ่มนี้เลยนะเนี่ย"

'คาเนกิ เคน': "???"

[ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านลบ)]

'คาเนกิ เคน' มองเหนือหัวไป๋เนี่ยนอย่างลังเล "คุณคือ?"

ไป๋เนี่ยนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมองหาอะไร ก็แค่ 'ID ผู้เล่น' ซึ่งไป๋เนี่ยนไม่มี

แต่เขาก็รู้ว่าผู้เล่นมีวิธีซ่อน 'ID' ได้หลายวิธี เพียงแต่ในดันเจี้ยนระดับ E ปกติจะไม่มีใครมีของแบบนั้น

ระดับของดันเจี้ยน นอกจากความยากของภารกิจแล้ว ยังขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของผู้เล่นด้วย

"เรียกฉันว่า 'นักรบไทแรนโนซอรัสผู้ไร้เทียมทาน' ก็แล้วกัน ฉันเป็นรุ่นเก๋าที่ผ่านมาไม่ต่ำกว่าสิบดันเจี้ยนระดับ E แล้ว"

ไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง?!

ทุกคนตกตะลึง

[ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านลบ)]

[ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านลบ)]

[ได้รับ...]

'คาเนกิ เคน' ยิ่งงงหนัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามเสียงแปร่งๆ "เอ่อ... ไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง แต่ยังไม่เลื่อนระดับอีกเหรอครับ คุณนักรบไทแรนโนซอรัส คุณเป็นพวกปอดแหกเหรอครับเนี่ย?"

ไป๋เนี่ยน: "???"

อนึ่ง ยกเว้นการเข้าดันเจี้ยนครั้งแรกที่บังคับเป็นระดับ E ขั้นต่ำ ครั้งต่อๆ ไปผู้เล่นสามารถเลือกได้

ดันเจี้ยนมีความเชื่อมโยงกัน คล้ายกับเควสต์ต่อเนื่อง

หลังจากผู้เล่นทำภารกิจดันเจี้ยนแรกสำเร็จ ครั้งต่อไปสามารถเลือกทำเควสต์ต่อเนื่อง ท้าทายดันเจี้ยนระดับสูงขึ้น หรือจะล้มเลิกแล้วสุ่มใหม่ก็ได้

ความยากของดันเจี้ยนในระดับเดียวกันจะปรับเปลี่ยนตามความแข็งแกร่งของผู้เล่น

ส่วนประเภทของดันเจี้ยนนั้นสุ่มล้วนๆ ครั้งนี้อาจเป็นแนวกำลังภายใน ครั้งหน้าอาจเป็นแนวโรงเรียนวัยใสก็ได้

หากเอาแต่สุ่มจับคู่ ไม่ยอมทำตาม 'เควสต์ต่อเนื่อง' เพื่อเคลียร์ดันเจี้ยน ของรางวัลจะลดลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายอาจไม่ได้อะไรเลย แม้แต่เส้นทางสู่พลังพิเศษที่ซ่อนอยู่ในดันเจี้ยน เพราะเป็นแค่ดันเจี้ยนภารกิจเริ่มต้น ของที่ซ่อนอยู่จึงเป็นแค่เกรดพื้นฐาน... โลภมากลาภหาย รู้อะไรมากไปก็ไม่ใช่เรื่องดี

การลงดันเจี้ยนระดับเดิมซ้ำๆ แม้จะปลอดภัย แต่ก็เป็นการเสียเวลาเปล่า

ตือโป๊ยก่ายถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะแค่นหัวเราะ "ที่แท้ก็พวกปอดแหก ตกใจหมด นึกว่าขาใหญ่ที่ไหน"

แต้มต้นกำเนิดด้านลบหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ไป๋เนี่ยนชอบระบบนี้จริงๆ ไม่ว่าคนอื่นจะดูถูกเขาหรือไม่ เขาก็ได้กำไรเสมอ

"พูดบ้าอะไรของแก!" ไป๋เนี่ยนไม่พอใจ "นี่เขาไม่เรียกว่าปอดแหก เขาเรียกว่ารอบคอบ! โบราณว่าไว้ 'แมกไม้ขุนเขาคงอยู่ มิกลัวไร้ฟืนไฟ' คนที่อยู่รอดนานที่สุดคือผู้ชนะเว้ย เข้าใจไหม!

อย่างตอนนี้ ฉันมีไอเทมซ่อน 'ID' แล้วพวกแกมีไหมล่ะ?"

"เหอะ ก็ยังปอดแหกอยู่ดีนั่นแหละ"

ตือโป๊ยก่ายยังคงเยาะเย้ยต่อ

เจ้านี่สมกับหน้ากากที่ใส่ ตัวใหญ่บึกบึน สูงตั้ง 190 เซนติเมตร แถมยังอ้วนอีกต่างหาก

คนอื่นเงียบกริบ มองดูทั้งสองเถียงกัน

'คาเนกิ เคน' เห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามาห้ามทัพ "เอาล่ะๆ ในเมื่อมาอยู่ด้วยกันแล้วก็ถือเป็นเพื่อนร่วมทีมชั่วคราว เจ็ดวันนี้เราต้องหาทางเอาชีวิตรอดในเขตศาลเจ้าเทพารักษ์นี้ให้ได้ อย่าเพิ่งมาทะเลาะกันเองเลย

อีกอย่าง ที่พี่ชายไทแรนโนซอรัสพูดก็ถูก ต้องรอดชีวิตให้ได้ก่อนถึงจะไปคุยเรื่องอื่นได้"

พูดจบ 'คาเนกิ เคน' ก็มองไป๋เนี่ยนแล้วพูดอย่างจริงใจ "พี่ชายไทแรนโนซอรัส ผมมาจากหน่วยเสินหลัว แม้จะเสียมารยาทไปหน่อย แต่พี่ชายคงยังไม่ได้ลงทะเบียนกับหน่วยของเราใช่ไหมครับ?

อันที่จริง หน่วยเสินหลัวของเรา..."

เจ้านี่ร่ายยาวถึงสวัสดิการและผลประโยชน์ต่างๆ ของหน่วยเสินหลัวให้ไป๋เนี่ยนฟัง

คำพูดเหล่านี้ไม่ได้พูดให้ไป๋เนี่ยนฟังคนเดียว แต่พูดให้เพื่อนร่วมทีมคนอื่นฟังด้วย

และก็เป็นอย่างที่คิด หลายคนฟังแล้วดูสนใจ แต่ก็ยังลังเลอยู่

พูดจบ 'คาเนกิ เคน' ก็ต่อว่า "แน่นอนครับ เรื่องพวกนี้ไว้คุยกันหลังจบดันเจี้ยน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือปรึกษากันว่าจะผ่านดันเจี้ยนนี้ไปยังไง"

"ขอบเขตกิจกรรมในดันเจี้ยนนี้จำกัดอยู่แค่บนภูเขาลูกนี้

ภูเขานี้ดูแห้งแล้งมาก ผมคิดว่านอกจากต้องระวังเหตุการณ์ไม่คาดฝันและอันตรายต่างๆ แล้ว เราต้องหาแหล่งน้ำและอาหารด้วย

ถ้าจำเป็น รากไม้ เปลือกไม้ หรือแม้แต่มดกับไส้เดือน ถ้ากินแล้วอิ่มท้องก็ต้องกิน

เพราะถ้าหิว ประสิทธิภาพร่างกายจะลดลงฮวบฮาบ การฟื้นฟูก็จะช้าลงด้วย"

'คาเนกิ เคน' พูดจาฉะฉาน ความรู้ทฤษฎีแน่นปึ้ก

ต้องยอมรับว่าคนจากหน่วยเสินหลัวนี่ใช้ได้เลย เข้ามาปุ๊บก็แชร์ประสบการณ์ปั๊บ

ส่วนเรื่องขอบเขตกิจกรรม...

ไป๋เนี่ยนรู้ว่าไม่ว่าดันเจี้ยนไหน ขอบเขตกิจกรรมก็มีจำกัด ใน 'คู่มือผู้เล่นมือใหม่' บรรยายถึงม่านฟ้าสีเทาขุ่นขนาดมหึมาที่เชื่อมต่อฟ้ากับดิน ขนาดของมันขึ้นอยู่กับระดับของดันเจี้ยน

นี่คือสิ่งที่เรียกว่า 'ขอบเขตดันเจี้ยน'

ไป๋เนี่ยนหันไปมองรอบๆ

อืม ไม่เห็นม่านฟ้าสีเทาขุ่นอะไรเลย เขาอยู่ในดันเจี้ยนที่ไร้ขอบเขต!

หลังจากแชร์ประสบการณ์จบ 'คาเนกิ เคน' ก็เสริมว่า "เท่านี้ก่อนครับที่ต้องระวัง ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เรามาสำรวจดันเจี้ยนกันก่อน ดันเจี้ยนชื่อ 'ศาลเจ้าเทพารักษ์' ก็น่าจะเป็นวัดเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลนั่นแหละ ไปดูกันก่อน แล้วค่อยหาอาหารกับน้ำ"

พูดจบ 'คาเนกิ เคน' ก็มองไป๋เนี่ยน เหมือนอยากให้ไป๋เนี่ยนเสนอแนะอะไรบ้าง

ไป๋เนี่ยนหัวเราะเบาๆ "สมกับเป็นคนจากหน่วยเสินหลัว ประสบการณ์โชกโชนจริงๆ ไปกันเถอะ"

พูดจบ ไป๋เนี่ยนก็ชะลอฝีเท้าลงไปเดินรั้งท้าย

"ฉันประสบการณ์เยอะกว่า เดี๋ยวฉันระวังหลังให้เอง"

ทุกคน: "..."

[ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านลบ)]

[ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านลบ)]

[ได้รับ...]

หลังจากโม้ไปไม่กี่ประโยค ไป๋เนี่ยนก็สร้าง 'ภาพลักษณ์' ได้สมบูรณ์แบบ เก็บเกี่ยวแต้มต้นกำเนิดด้านลบไปกว่าร้อยแต้ม และกลายเป็นสมาชิกคนที่หกในทีมห้าคนอย่างเนียนๆ

จบบทที่ บทที่ 10 สมาชิกคนที่หกในทีมห้าคน

คัดลอกลิงก์แล้ว