บทที่ 5 วิวัฒนาการสำเร็จ!

บทที่ 5 วิวัฒนาการสำเร็จ!

ณ ตอนนี้...นางไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่แดงเดียว

นางเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่เสียชีวิตไปนานแล้ว…เเน่นอนว่ามีมรดกทิ้งไว้ให้หลายสิบล้านและคอนโดห้องใหญ่ห้องหนึ่ง

ทว่าเพื่อที่จะซื้ออสรพิษวิญญาณมรกตสายเลือดชั้นสูงตัวนี้ นางได้ตัดสินใจขายคอนโดทิ้งไปอย่างเด็ดเดี่ยว ใช้เงินจนหมดเกลี้ยงทุกบาททุกสตางค์

เดิมทีนางคิดว่าการทำเช่นนี้จะทำให้นางทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ในคราวเดียว แต่ใครจะไปคิดว่า…

ตอนนี้...งูก็ตาย เงินก็หมด แถมตัวเองยังไปทำพันธสัญญากับยุงตัวหนึ่งอีก!

โอสถพิทักษ์ชีพจรหนึ่งเม็ด ราคาในตลาดอย่างน้อยก็ห้าแสนขึ้นไป

แล้วนางจะเอาเงินจากที่ไหนไปซื้อ?

ไปทำงานพิเศษงั้นรึ? เงินเดือนแค่ไม่กี่พันต่อเดือน ชาติไหนถึงจะเก็บเงินครบ?

กู่เยว่ซีตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด สมองของนางทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาหนทางหาเงินที่เป็นไปได้ทั้งหมด

ทันใดนั้น ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมา

นางคิดวิธีหนึ่งออกแล้ว!

“การสอบร่วมมัธยมปลาย!”

นางยังมีอีกสถานะหนึ่ง—ดาวโรงเรียนมัธยมปลายหลิงอู่แห่งเมืองเจียงเฉิง นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สาม

อีกครึ่งเดือนก็จะถึงวันสอบจำลองครั้งใหญ่ที่จัดขึ้นร่วมกันโดยโรงเรียนมัธยมปลายหลิงอู่ทุกแห่งในเมืองเจียงเฉิง

เพื่อเป็นแรงกระตุ้นให้กับนักเรียน ผู้ที่ทำคะแนนได้สามอันดับแรกในการสอบร่วม จะได้รับทุนการศึกษาจำนวนมหาศาล!

และรางวัลสำหรับอันดับที่หนึ่ง...ก็ไม่มากไม่น้อย...ห้าแสนพอดี!

“ต้องเป็นอันนี้แหละ!” กู่เยว่ซีตัดสินใจได้ในทันที

แต่แล้ว...นางก็นึกถึงสถานการณ์ของตัวเองขึ้นมา

ในชาติที่แล้ว เพราะพรสวรรค์ด้านยุทธ์ของนางย่ำแย่จนหาที่เปรียบไม่ได้ ขนาดฝึกฝนมาจนถึงมัธยมปลายปีที่สาม ก็ยังเป็นได้แค่จอมยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นต้น จัดอยู่ในอันดับท้ายๆของโรงเรียน

ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ของนางล้วนบรรลุถึงระดับหนึ่งขั้นปลายแล้ว ถึงกับมีอัจฉริยะอยู่สองสามคนที่ใกล้จะแตะขอบเขตระดับหนึ่งขั้นสูงสุดอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้เอง นางที่รู้ตัวดีในตอนนั้นจึงไม่ได้สมัครเข้าร่วมการสอบร่วมในครั้งนั้นเลย

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว!

“ด้วยความเร็วในการหลอมรวมของข้าในตอนนี้ ภายในครึ่งเดือน ก็อาจจะสามารถดูดซับแก่นโลหิตของอสรพิษวิญญาณมรกตได้ทั้งหมด...ถึงตอนนั้น พลังของข้าอย่างน้อยก็น่าจะบรรลุถึงระดับสองขั้นต้น!”

“จอมยุทธ์ระดับสอง...ไปสู้กับกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายที่เก่งที่สุดก็แค่ระดับหนึ่งขั้นสูงสุด...”

“นั่นมันไม่เรียกว่าการรังแกเด็กหรอกรึไง?” รอยยิ้มอย่างมั่นใจปรากฏขึ้นบนมุมปากของกู่เยว่ซี

อันดับหนึ่งในการสอบร่วม...นางจะต้องคว้ามาให้ได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู่เยว่ซีก็ไม่รอช้า นางรีบเก็บกวาดห้องที่เละเทะอย่างรวดเร็ว นำซากงูใส่ถุงใบใหญ่แล้วซ่อนไว้ใต้เตียง…นี่คือ ‘ทรัพยากรในการฝึกฝน’ ของนางในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า

จากนั้น นางก็เปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนที่สะอาดสะอ้าน เตรียมตัวเดินทางไปโรงเรียนทันที เพื่อไปสมัครสอบให้ทันก่อนหมดเขต!

ก่อนจะออกจากห้อง นางเหลือบมองฉู่เซิงที่ยังคงเกาะอยู่บนชายกระโปรงนักเรียนของตนเอง ก่อนจะเอ่ยปากเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เจ้าอยู่นิ่งๆนะ อย่าวิ่งวุ่นไปไหนล่ะ ได้ยินไหม?”

แต่ทว่า...ทันทีที่นางพูดจบ ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่ขา

พอก้มลงมอง ก็เห็นเจ้ายุงตัวแสบกำลังปักปากของมันเข้าไปในต้นขาของนางอย่างแรง!

และบนผิวขาวเนียนข้างๆตัวมัน ก็มีรอยตุ่มแดงบวมเป่งที่ทั้งเจ็บทั้งคันปรากฏอยู่แล้วถึงสองตุ่ม!

นี่โดนกัดไปแล้วสองทีนะ…มันยังจะกัดอีกเรอะ!!

“เจ้า...!”

กู่เยว่ซีโกรธจนแทบจะลมจับ

ส่วนในใจของฉู่เซิงนั้น มีเพียงความคิดอันเรียบง่ายและเปี่ยมสุขเท่านั้น

[ติ๊ง! ย่อยเลือดเสร็จสิ้น ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +0.2!]

[พลังโลหิตรวมปัจจุบัน 0.64, แต้มวิวัฒนาการรวม 0.3...]

[ต้องการพลังโลหิตอีก 0.36 เพื่อวิวัฒนาการครั้งแรก!]

ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว!

ฉู่เซิงดูดเลือดไปพลาง คำนวณในใจไปพลางอย่างมีความสุข

อีกแค่สองอึกเท่านั้น ก็จะได้วิวัฒนาการแล้ว!

[พลังโลหิต +0.06]

[พลังโลหิต +0.07]

[พลังโลหิต +0.09...]

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังโลหิต 0.38 หน่วย! พลังโลหิตรวมในปัจจุบันคือ 1.02!]

[แจ้งเตือน! โฮสต์มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขสำหรับการวิวัฒนาการครั้งแรกแล้ว ต้องการเริ่มวิวัฒนาการหรือไม่?]

เยี่ยม! เยี่ยม! เยี่ยม!

ในใจของฉู่เซิงเต็มไปด้วยความปิติยินดี เขากำลังจะสั่งให้ระบบเริ่มการวิวัฒนาการในทันที

แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆก็มีพายุหมุนพัดกระหน่ำลงมาจากเบื้องบน ตามมาด้วยความรู้สึกโลกหมุนเคว้งจนหน้ามืดตาลาย

“....???”

“เกิดอะไรขึ้นวะ?”

ฉู่เซิงงงเป็นไก่ตาแตก และเมื่อสายตาของเขากลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในกล่องพลาสติกครึ่งโปร่งใสใบหนึ่ง

ดูเหมือนว่าจะเป็น...กล่องที่เขาใช้ใส่ข้าวกล่องเดลิเวอรี่...

กู่เยว่ซียกกล่องพลาสติกขึ้นมาตรงหน้า ดวงตาเย็นชาของนางจ้องเขม็งไปยังยุงที่อยู่ข้างใน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“เจ้าตัวตะกละ...ต่อไปนี้ ถ้าข้าไม่อนุญาต เจ้าห้ามดูดเลือดข้าอีกเด็ดขาด!”

ฉู่เซิง: “...”

…

ขี้เหนียว

แค่ดูดไปสองอึกจะเป็นอะไรไป ดูดให้ตายก็ไม่ตายหรอกน่า!

ฉู่เซิงเบ้ปากในใจ แต่ในตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะไปคิดเรื่องอื่นแล้ว

อีกอย่างการอยู่ในกล่องพลาสติกแบบนี้ก็ปลอดภัยขึ้นเยอะ ถ้าอย่างนั้นก็...เริ่มวิวัฒนาการกันเลยดีกว่า!

[ติ๊ง! เริ่มการวิวัฒนาการครั้งแรก!]

[ระยะเวลาโดยประมาณ: สามชั่วโมง!]

สิ้นเสียงของระบบ...โลกของฉู่เซิงก็พลันมืดดับลงทันที เขาจมดิ่งสู่ห้วงนิทราในบัดดล

กู่เยว่ซีไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา นางเพียงแค่เก็บกล่องพลาสติกลงในกระเป๋านักเรียน สะพายมันขึ้นหลังแล้วเดินออกจากบ้านไป มุ่งหน้าสู่โรงเรียนทันที!

อันที่จริงแล้ว ที่นางจับฉู่เซิงใส่กล่องพลาสติกไว้ ก็เพื่อความปลอดภัยของมันเอง

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ายุงนั้นช่างบอบบางเสียเหลือเกิน หากปล่อยให้มันอยู่ข้างนอกตามลำพัง กู่เยว่ซีก็รู้สึกไม่วางใจจริงๆ!

…

ณ โรงเรียนมัธยมปลายหลิงอู่แห่งเมืองเจียงเฉิง

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสามโรงเรียนมัธยมปลายหลิงอู่ที่ดีที่สุดของเมืองเจียงเฉิง ที่แห่งนี้จึงเป็นแหล่งรวมของเหล่าเด็กหนุ่มสาวผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดจากทั่วทั้งเมือง

ขณะนี้เป็นเวลาเข้าเรียน บรรยากาศในโรงเรียนจึงค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงเสียดสีเบาๆ

กู่เยว่ซีสะพายกระเป๋าเดินไปตามทางเดินเล็กๆร่มรื่นที่ทอดตัวสู่ตึกธุรการ สีหน้าของนางยังคงเรียบเฉยเย็นชาเช่นเคย ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวไม่เกี่ยวข้องกับนางเลยแม้แต่น้อย

นางกำสายกระเป๋าไว้แน่น เพราะในกระเป๋าใบนั้น บรรจุไว้ซึ่ง “ชีวิต” ทั้งหมดของนาง...และความอัปยศที่มิอาจลบเลือน

แต่สิ่งที่นางไม่รู้เลยก็คือ ยุงตัวที่นางมองว่าเป็นความอัปยศนั้น...กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อยู่ในขณะนี้!

ฉู่เซิงที่จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังล่องลอยอยู่ในน้ำคร่ำอันอบอุ่น พลังงานอันน่าอัศจรรย์สายแล้วสายเล่ากำลังชะล้างและปรับเปลี่ยนร่างกายของเขา

ทุกๆเซลล์ในร่างของเขากำลังโห่ร้องด้วยความยินดี กำลังดูดซับพลังงานสายนี้เข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า

ก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด...จนกระทั่งพลังงานอันอบอุ่นสายนั้นได้หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาโดยสมบูรณ์ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นตรงเวลาพอดี

[ติ๊ง! การวิวัฒนาการครั้งแรกเสร็จสมบูรณ์!]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! เผ่าพันธุ์ของท่านได้วิวัฒนาการจาก ‘ยุงลายบ้าน’ เป็น ‘ยุงโลหิตกลายพันธุ์ขั้นต้น’ แล้ว!]

[กำลังอัปเดตหน้าต่างสถานะ...]

[โฮสต์: ฉู่เซิง]

[เผ่าพันธุ์: ยุงโลหิตกลายพันธุ์ขั้นต้น]

[อายุขัย: 30 วัน]

[พลังโลหิต: 1.1]

[แต้มวิวัฒนาการ: 0.5]

[ระดับ: ไม่มี]

[ทักษะ: ปากยุงตัวเมีย Lv.2, แกะรอยโลหิต Lv.1, มิติแมลง Lv.1]

[คำแนะนำ: การวิวัฒนาการครั้งต่อไปต้องมีค่าพลังโลหิตถึง 10 และใช้แต้มวิวัฒนาการ 1 แต้ม!]

….

ฉู่เซิงสะดุ้งตื่นขึ้นจากห้วงนิทราในทันใด สิ่งแรกที่เขาทำก็คือการเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมาดู

“เชี่ยเอ๊ย!”

ทันทีที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงบนหน้าต่างสถานะ ฉู่เซิงก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาในใจ

สีหน้า (ยุง) ของเขาฉายแววแห่งความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด!

นี่มันเปลี่ยนแปลงไปมากเกินไปแล้ว!

อย่างแรกเลยคือ เผ่าพันธุ์ของเขา...จาก ‘ยุงลายบ้าน’ ธรรมดาๆกลายเป็น ‘ยุงโลหิตกลายพันธุ์ขั้นต้น’ ที่แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าต้องไม่ธรรมดา!

อย่างที่สอง อายุขัยของเขาก็พุ่งพรวดขึ้นไปถึงสามสิบวัน! นี่คือหลักประกันการเอาชีวิตรอดที่จับต้องได้จริงๆ!

และที่สำคัญ ทักษะ [ปากยุงตัวเมีย] ก็อัปเกรดจาก Lv.1 เป็น Lv.2 แล้ว!

ฉู่เซิงก้มลงมองปากของตัวเองตามสัญชาตญาณ ก่อนจะต้องสูดลมหายใจเข้าอย่างหนาวเหน็บ

ให้มันได้อย่างนี้สิ!

ปากของเขาที่แต่เดิมเคยเล็กเรียวราวกับเส้นขนวัว บัดนี้กลับหนาขึ้นจนมีขนาดเท่าไม้จิ้มฟัน ความยาวก็เพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว แถมที่ปลายของมันยังมีประกายเย็นเยียบวูบวาบให้เห็นอยู่รำไร!

ไอ้ของแบบนี้…อย่าว่าแต่ผิวหนังของมนุษย์เลย เกรงว่ากระทั่งหนังช้างก็คงจะแทงทะลุได้อย่างง่ายดาย!

ยิ่งไปกว่านั้น การที่ปากทั้งหนาและยาวขึ้น ก็หมายความว่าปริมาณเลือดที่เขาสามารถดูดได้ในครั้งเดียว...ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

………………