บทที่ 4 พลังโลหิตทะลุ 1! การวิวัฒนาการครั้งแรกเริ่มขึ้น!

บทที่ 4 พลังโลหิตทะลุ 1! การวิวัฒนาการครั้งแรกเริ่มขึ้น!

ฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนขาของนางไม่สนใจหรอกว่าในใจของเธอจะอัดอั้นตันใจแค่ไหน

เขารู้แค่ว่า...พลังโลหิตของจักรพรรดินีผู้เกิดใหม่คนนี้...รสชาติมันสุดยอดไปเลย!

[พลังโลหิต +0.08]

[พลังโลหิต +0.09]

[พลังโลหิต +0.12...]

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังโลหิต 0.48 หน่วย! พลังโลหิตรวมในปัจจุบันคือ 0.64!]

[ติ๊ง! โลหิตที่โฮสต์ดูดซับมีความเข้มข้นของพลังโลหิตสูง...อายุขัย +6 ชั่วโมง!]

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของฉู่เซิงไม่หยุด ทำให้เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที!

ครั้งนี้ดูดพลังโลหิตได้มากกว่าครั้งที่แล้วถึงสามเท่า!

แถมยัง…อายุขัยก็เพิ่มขึ้นด้วย!

ฉู่เซิงรีบเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมาดู

[โฮสต์: ฉู่เซิง]

[เผ่าพันธุ์: ยุงลายบ้าน]

[อายุขัย: 6 วัน 6 ชั่วโมง]

[พลังโลหิต: 0.64]

[แต้มวิวัฒนาการ: 0.1]

[ระดับ: ไม่มี]

[ทักษะ: ปากยุงตัวเมีย Lv.1, แกะรอยโลหิต Lv.1, มิติแมลง Lv.1]

….

มันเพิ่มขึ้นจริงๆ!

ถึงแม้จะเพิ่มขึ้นมาแค่หกชั่วโมง แต่สำหรับเขาที่มีอายุขัยรวมแค่หกวันแล้ว นี่นับเป็นข่าวดีอย่างมหาศาล!

นั่นหมายความว่า...ขอแค่เขายังคงดูดพลังโลหิตของจักรพรรดินีคนนี้ต่อไป เขาก็จะสามารถยืดอายุขัยของตัวเองไปได้เรื่อยๆและหลุดพ้นจากชะตากรรมที่จะต้องตายในเวลาอันสั้นได้!

“ดี! ดีมาก! คราวนี้เป็น ‘ถุงเลือด’ ของจริงแล้วสินะ แถมยัง ‘เพิ่มเลือด’ ให้ได้อีกด้วย!”

ฉู่เซิงดึงปากออกมาอย่างพึงพอใจ ท้องของเขากลับมาป่องกลมอีกครั้ง

ตอนนี้พลังโลหิตรวมมี 0.64 แล้ว แค่รอให้ย่อยมื้อนี้เสร็จ แล้วดูดอีกสักสองครั้งให้ครบ 1 แต้ม…ก็จะสามารถวิวัฒนาการครั้งแรกได้แล้ว!

ถึงตอนนั้น...ตัวเขาจะกลายเป็นอะไรกันนะ?

...

ด้านข้าง

กู่เยว่ซีก็บังคับให้อารมณ์ของตนเองกลับมาสงบลงอีกครั้ง

ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว จะมานั่งโทษโชคชะตาไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการรีบยกระดับความแข็งแกร่งของตนเอง!

“เคล็ดวิชาเตาหลอมหมื่นอสูร...”

“ขั้นตอนแรกในการฝึกฝนเคล็ดวิชานี้...จำเป็นต้องใช้แก่นโลหิตของสัตว์อสูรสายเลือดชั้นสูงขึ้นไปเป็นตัวจุดชนวน เพื่อเปิด ‘เตาหลอม’...”

“แก่นโลหิตของสัตว์อสูรสายเลือดชั้นสูงงั้นรึ?”

สายตาของกู่เยว่ซีค่อยๆเคลื่อนไปจับจ้องยังอสรพิษวิญญาณมรกตที่ยังคงนอนอยู่ในวงเวทด้วยใบหน้างุนงง

อสรพิษวิญญาณมรกต: “...???”

ฟ่อ? (มองอะไร?)

“ข้าขอโทษนะ...”

กู่เยว่ซีพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นในแววตาของนางก็ปรากฏทั้งจิตสังหารและความรู้สึกผิดขึ้นมาพร้อมๆกัน

“ฟ่อออ—!”

อสรพิษวิญญาณมรกตดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเยือกเย็นที่ไม่คิดจะปิดบังนั้น ร่างอสรพิษสีเขียวมรกตพลันเกร็งตัวขึ้นทันที หัวรูปสามเหลี่ยมของมันชูสูงขึ้น พร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อเพื่อเป็นการเตือน

เดิมทีมันคือคู่หูในอนาคตที่กู่เยว่ซีเตรียมไว้สำหรับตนเอง คือศิลาฤกษ์บนเส้นทางสู่การกลับไปเป็นจักรพรรดินีของนาง

แต่ในตอนนี้ ในสายตาของกู่เยว่ซี มันไม่ได้เป็นสัตว์อสูรคู่พันธสัญญาในอนาคตอีกต่อไป

หากแต่เป็นเพียง ‘วัตถุดิบ’ ที่จำเป็นสำหรับการฝึกฝนเคล็ดวิชา《เตาหลอมหมื่นอสูร》เท่านั้น!

“ขอโทษด้วยนะ” กู่เยว่ซีกล่าวเสียงเบา ราวกับกำลังพูดกับอสรพิษวิญญาณมรกต และในขณะเดียวกันก็ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง

“ถ้าจะโทษ...ก็โทษที่โชคชะตาของเจ้าและข้า...ที่มันไม่ดีพอๆกัน”

ทันทีที่สิ้นเสียง นางก็เคลื่อนไหว!

แม้ว่าจะเป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นต้น แต่ด้วยประสบการณ์การต่อสู้และสายตาอันเฉียบคมจากชาติก่อนที่เป็นถึงจักรพรรดินี ทำให้การเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วราวกับสายฟ้า!

นางไม่ได้เลือกที่จะเข้าปะทะกับอสรพิษวิญญาณมรกตตรงๆ หากแต่วูบร่างหนึ่ง พลันปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของมันราวกับภูตพราย

อสรพิษวิญญาณมรกตก็ตอบสนองได้รวดเร็วอย่างยิ่ง มันสะบัดหางฟาดเข้ามาดังแส้ แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว!

แต่ทว่า กู่เยว่ซีกลับราวกับคาดการณ์ทิศทางการโจมตีของมันไว้ได้ล่วงหน้าแล้ว

นางย่อตัวลงอย่างคล่องแคล่ว หลบการโจมตีถึงฆาตนั้นไปได้อย่างพอดิบพอดี

ในขณะเดียวกัน ในมือของนางก็ปรากฏกริชที่ส่องประกายเย็นเยียบขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ เเละมันคืออุปกรณ์ที่นางเตรียมไว้สำหรับพิธีกรรมพันธสัญญาโลหิต แต่ในตอนนี้มันกลับกลายเป็นอาวุธสังหารไปเสียแล้ว

“คนโบราณว่าตีงูต้องตีเจ็ดนิ้ว แต่จุดตายของอสรพิษวิญญาณมรกต อยู่ที่ตำแหน่งสามนิ้วใต้ลำคอ ตรงนั้นคือที่ตั้งของแก่นอสูรแรกเริ่ม และยังเป็นจุดที่พลังป้องกันอ่อนแอที่สุดทั่วทั้งร่าง!”

กู่เยว่ซีทบทวนในใจ ก่อนจะพลิกข้อมือ

กริชในมือก็กลายเป็นเส้นแสงสีเงิน พุ่งเข้าแทงจุดตายของอสรพิษวิญญาณมรกตอย่างแม่นยำ!

ฉึก!

เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อดังขึ้น

“ฟ่อออ—!”

อสรพิษวิญญาณมรกตกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน ร่างมหึมาของมันบิดเร่า ดิ้นทุรนทุรายไปมา จนข้าวของในห้องล้มระเนระนาด

แต่เมื่อโจมตีสำเร็จ กู่เยว่ซีก็รีบถอยฉากออกมาทันที…นางยืนมองการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของมันด้วยสายตาเย็นชา

ไม่กี่นาทีต่อมา การเคลื่อนไหวของอสรพิษวิญญาณมรกตก็ค่อยๆหยุดลง ลมหายใจของมันดับสิ้นไปโดยสมบูรณ์

ฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนขาของกู่เยว่ซีเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน จนหัวใจดวงน้อยๆของยุงแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“ให้ตายเถอะ...ยัยนี่มันโหดจริงๆ!”

วินาทีที่แล้วยังเป็นคู่หูที่จะร่วมชีวิตกันอยู่เลย วินาทีต่อมากลับลงมือสังหารได้อย่างไร้ความปรานี!

ความเด็ดขาดและเหี้ยมโหดเช่นนี้...สมแล้วที่เป็นจักรพรรดินี!

กู่เยว่ซีไม่สนใจสภาพห้องที่เละเทะ นางเดินไปที่ซากของอสรพิษวิญญาณมรกต ยื่นฝ่ามือขาวเนียนออกไป ทาบลงบนบาดแผลของซากอสรพิษ

“เตาหลอมหมื่นอสูร...เปิด!”

นางหลับตาลง พึมพำคาถาในลำคอ ก่อนจะเริ่มโคจรเคล็ดวิชามารต้องห้ามแขนงนั้น

พลันเกิดแรงดูดไร้สภาพขึ้นจากฝ่ามือของนาง แก่นโลหิตที่บริสุทธิ์ที่สุดในร่างของอสรพิษวิญญาณมรกตเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสายเลือดเส้นแล้วเส้นเล่า ไหลไปตามแขนของนาง ก่อนจะหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของนางอย่างไม่ขาดสาย!

“อึ่ก...อ๊า!”

ในชั่วพริบตา ความเจ็บปวดอย่างสุดแสนจะพรรณนาก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง!

ใบหน้าที่งดงามของกู่เยว่ซีพลันซีดขาวราวกับกระดาษ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ร่างอรชรของนางสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม

นี่ไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดทางกายเท่านั้น แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็คือ เจตจำนงอันดุร้ายและกระหายเลือดของอสรพิษวิญญาณมรกตกำลังไหลบ่าเข้าสู่ห้วงสมุทรแห่งจิตสำนึกของนางไปพร้อมกับสายเลือดนั้น มันถาโถมเข้าใส่สติสัมปชัญญะของนางอย่างบ้าคลั่ง!

บนผิวของนาง ถึงกับปรากฏเกล็ดงูสีเขียวมรกตเล็กละเอียดขึ้นมาเป็นหย่อมๆอีกทั้งในดวงตาของนางก็เริ่มปรากฏเค้าลางของนัยน์ตาแนวตั้งขึ้นมา!

นี่คือ...ลางบอกเหตุของการ ‘กลายร่างเป็นสัตว์’!

“สยบให้ข้า...!” กู่เยว่ซีกัดฟันกรอด

นางอาศัยเจตจำนงอันแข็งแกร่งจากชาติก่อนที่เคยเป็นถึงจักรพรรดินี รักษาความสงบในใจไว้อย่างสุดกำลัง ก่อนจะบังคับหลอมรวมแก่นโลหิตอสูรที่บ้าคลั่งนั้นอย่างดื้อรั้น

ผ่านสายใยแห่งพันธสัญญาโลหิต ฉู่เซิงเองก็สามารถสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดมหาศาลที่นางกำลังเผชิญอยู่ได้อย่างเลือนราง จนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบาๆ

“จึ๊ๆ...ใจเด็ดจริงๆยัยนี่...ขนาดกับตัวเองยังโหดได้ขนาดนี้”

….

หลังจากเวลาผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง กู่เยว่ซีจึงค่อยๆลืมตาขึ้น พร้อมกับผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่

เกล็ดงูบนผิวของนางหายไปแล้ว แววตาของนางก็กลับมาสดใสเช่นเดิม

นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังโลหิตในร่างของตนเองแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว อีกไม่ไกลก็จะก้าวสู่ระดับหนึ่งขั้นกลาง

แต่ทว่า บนใบหน้าของนางกลับไม่มีความยินดีปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม คิ้วของนางกลับขมวดเข้าหากันแน่น

“ช้าเกินไป...” นางพึมพำกับตัวเอง

แค่การหลอมรวมอสรพิษวิญญาณมรกตที่ยังไม่โตเต็มวัยเพียงตัวเดียว ก็ต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้ แถมยังเกือบจะถูกเจตจำนงแห่งอสูรเข้าครอบงำอีก

หากจะคิดใช้วิธีนี้เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว ก็คงไม่ต่างอะไรกับการฝันกลางวัน

“ดูท่า...คงจำเป็นต้องมี ‘โอสถพิทักษ์ชีพจร’ มาช่วยเสียแล้ว”

โอสถพิทักษ์ชีพจร...คือโอสถล้ำค่าหายากชนิดหนึ่ง

โดยปกติแล้ว มันคือสิ่งที่เหล่าจอมยุทธ์ระดับห้าใช้ในยามที่ต้องทะลวงสู่คอขวดระดับหก เพื่อป้องกันไม่ให้เส้นชีพจรของตนเองถูกพลังงานอันบ้าคลั่งซัดจนแหลกสลาย

ดังนั้น หากนางมีโอสถพิทักษ์ชีพจรคอยคุ้มครองร่างกายในขณะที่ใช้เคล็ดวิชา《เตาหลอมหมื่นอสูร》มันก็ไม่เพียงแต่จะช่วยเร่งความเร็วในการหลอมรวมแก่นโลหิตอสูรให้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเท่านั้น

หากแต่ยังสามารถต้านทานการรุกรานของเจตจำนงแห่งอสูรได้อย่างมีประสิทธิภาพ และลดความเสี่ยงที่จะเกิดการ ‘กลายร่างเป็นสัตว์’ ให้เหลือน้อยที่สุด!

แต่ปัญหาก็คือ...

“เงิน...”

…………