บทที่ 3 จักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่กลับมาเกิดใหม่ทั้งที แต่กลับต้องมามีชีวิตร่วมเป็นร่วมตายกับยุงหนึ่งตัวเนี่ยนะ?

บทที่ 3 จักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่กลับมาเกิดใหม่ทั้งที แต่กลับต้องมามีชีวิตร่วมเป็นร่วมตายกับยุงหนึ่งตัวเนี่ยนะ?

“ยุง...ข้าทำพันธสัญญาโลหิตกับยุงตัวหนึ่ง...”

กู่เยว่ซีทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง

ดวงตาของนางเหม่อลอยว่างเปล่า ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวังราวกับขี้เถ้า

จบสิ้นแล้ว!

ทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว!

ข้าผู้เป็นถึงจักรพรรดินีอสูรผู้ยิ่งใหญ่ อุตส่าห์ได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ทั้งที

เดิมทีมันควรจะเป็นการเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบที่สุด สามารถเหยียบย่ำอัจฉริยะหน้าไหนก็ได้ และหวนคืนสู่จุดสูงสุดได้ในเวลาอันรวดเร็ว!

แต่ดูตอนนี้สิ?

สัตว์อสูรคู่พันธสัญญาตัวแรก...กลับกลายเป็นยุง!

แล้วแบบนี้มันจะไปต่อยังไงได้วะ?!

นี่มันไม่ใช่แค่การเริ่มต้นที่ย่ำแย่ระดับนรกแล้ว แต่มันคือการโดนลบบัญชีเกมทิ้งไปเลยต่างหาก แถมยังไม่ให้โอกาสสร้างตัวละครใหม่อีกด้วย!

แค่เพียงคิดว่าเส้นทางสายผู้ฝึกสัตว์อสูรในอนาคตของตนเองจะต้องผูกติดอยู่กับยุงตัวหนึ่งไปตลอดกาล กู่เยว่ซีก็รู้สึกโลกหมุนเคว้งจนแทบจะหมดสติล้มลงไปตรงนั้น

ความสิ้นหวัง...ความสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนได้เข้าครอบงำนางโดยสมบูรณ์

ขนาดในชาติที่แล้ว...วินาทีที่ต้องเผชิญหน้ากับมหันตภัยสวรรค์จนล้มเหลวและดวงวิญญาณแตกสลาย นางยังไม่เคยรู้สึกไร้หนทางได้เท่ากับในตอนนี้เลย!

…..

ฉู่เซิง: “...”

เออ เอาเข้าไป...เปิดฉากมาก็ทำลายสภาพจิตใจของจักรพรรดินีที่เกิดใหม่ซะยับเลย

ใครมันบอกว่ายุงไม่มีประโยชน์กันวะ?

แต่หลังจากที่จมดิ่งอยู่กับความสิ้นหวังนานนับสิบนาที

ในดวงตาที่ว่างเปล่าของกู่เยว่ซี ก็มีแสงสว่างอันริบหรี่ค่อยๆลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่ได้!

ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้!

ข้าคือกู่เยว่ซี! คือจักรพรรดินีอสูรที่เคยขึ้นไปสู่จุดสูงสุดมาแล้ว!

ต่อให้สวรรค์จะต้องการทำลายข้า ข้าก็จะขอฝืนชะตากรรมนี้!

แค่ยุงตัวเดียว...มันจะเป็นอุปสรรคขวางทางข้าในการกลับสู่บัลลังก์ได้อย่างไร?!

“ฟู่...”

กู่เยว่ซีสูดหายใจเข้าลึกๆบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วเริ่มใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว

เส้นทางสายผู้ฝึกสัตว์อสูร...ก่อนจะถึงระดับห้า ถือว่าจบสิ้นไปแล้วโดยสมบูรณ์

ส่วนเส้นทางสายยุทธ์...ข้าก็ไม่มีพรสวรรค์เลยแม้แต่น้อย...

ในเมื่อเป็นเช่นนี้...ก็เหลือหนทางสุดท้ายเพียงทางเดียวเท่านั้น!

แววตาของกู่เยว่ซีพลันแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่เด็ดเดี่ยวอย่างถึงที่สุด ถึงกับแฝงไปด้วยประกายแห่งความบ้าคลั่งและความกล้าได้กล้าเสีย!

“เคล็ดวิชาเตาหลอมหมื่นอสูร!”

นางนึกถึงสุดยอดวิชามารต้องห้ามแขนงหนึ่งขึ้นมาได้!

เคล็ดวิชานี้มีความร้ายกาจและอันตรายอย่างยิ่งยวด

วิธีการฝึกฝนของมันก็น่าสยดสยองจนแทบไม่อยากจะเชื่อ

เเละนั่นคือการใช้วิชาลับในการดูดกลืนและหลอมรวมแก่นโลหิตของสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง เพื่อช่วงชิงพลังและพรสวรรค์ของสัตว์อสูรตนนั้นมาเป็นของตนเอง!

แต่ทว่า...ราคาที่ต้องจ่ายก็มหาศาลเช่นกัน!

ในระหว่างขั้นตอนการหลอมรวมแก่นโลหิตสัตว์อสูร ผู้ฝึกฝนจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างที่ไม่อาจจินตนาการได้

และยังมีโอกาสสูงมากที่จะถูกเจตจำนงอันบ้าคลั่งในสายเลือดของสัตว์อสูรเข้าครอบงำ จนค่อยๆกลายร่างเป็น “กึ่งสัตว์” และท้ายที่สุดก็จะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสมบูรณ์ กลายเป็นเพียงอสูรร้ายที่รู้จักแต่การฆ่าฟัน!

หากว่ายังมีหนทางอื่นเหลืออยู่แม้เพียงน้อยนิด กู่เยว่ซีก็คงไม่มีวันเลือกเดินในเส้นทางนอกรีตเช่นนี้เด็ดขาด!

แต่ในตอนนี้...

“พรสวรรค์ด้านยุทธ์ก็ต่ำต้อย เส้นทางผู้ฝึกสัตว์อสูรก็ถูกปิดตาย...”

“ข้ายังมีทางเลือกอื่นอีกงั้นรึ?”

มุมปากของกู่เยว่ซีปรากฏรอยยิ้มอันน่าเวทนาขึ้นมา

….

ฉู่เซิงซึ่งกำลังนอนย่อยเลือดอยู่บนขาของนาง…ย่อมสามารถได้ยินเสียงในใจของเธออย่างชัดเจนผ่านสายใยแห่งจิตวิญญาณ

ให้มันได้อย่างนี้สิ!

ที่แท้ก็ต้องพึ่งพาการดูดเลือดเพื่อแข็งแกร่งขึ้นเหมือนกันสินะ?

ดูท่า...เราสองคนนี่มันเกิดมาเพื่อกันและกันจริงๆ!

ฉู่เซิงร้อง “จึ๊ๆ” ในใจอย่างทึ่งๆและก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมสภาพจิตใจของสาวน้อยคนนี้ บอกได้คำเดียวว่าสมแล้วที่เป็นถึงจักรพรรดินีผู้กลับมาเกิดใหม่

หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไปมาเจอการเริ่มต้นแบบนี้ ป่านนี้คงร้องไห้ฟูมฟายขอลบบัญชีสร้างตัวใหม่ไปแล้ว แต่นางกลับสามารถหาทางออกใหม่ให้กับตัวเองได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้

และในตอนนั้นเอง สายตาของกู่เยว่ซีก็พลันจับจ้องมาที่ร่างของเขา แววตาของนางช่างดูซับซ้อนอย่างยิ่ง

มันมีทั้งความเกลียดชัง...ความจนใจ...และ...รังสีฆ่าฟันจางๆ?

เฮ้ยๆๆ?

เจ๊! อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะเว้ย!

….

“เมื่อพันธสัญญาโลหิตได้ก่อกำเนิดขึ้น...ก่อนที่จะสามารถทำพันธสัญญากับอสูรตัวที่สองได้ สัตว์อสูรและผู้ทำพันธสัญญาจะมีชีวิตร่วมกันและตายพร้อมกัน...” กู่เยว่ซีกัดฟันกรอด

นางทบทวนกฎของพันธสัญญาโลหิตในใจ พลันรังสีฆ่าฟันที่เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อครู่ก็สลายไปในทันที

ใช่แล้ว...ตอนนี้นางไม่สามารถฆ่ายุงตัวนี้ได้

หากฆ่ามัน...นางเองก็ต้องตายตามไปด้วย!

ไม่เพียงแต่จะฆ่าไม่ได้ แต่นางยังต้องหาทางปกป้องเจ้ายุงที่อ่อนแอปวกเปียกตัวนี้ให้ดีอีกด้วย!

อย่างน้อยที่สุด...ก็ต้องปกป้องมันไปจนกว่านางจะสามารถทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรตัวที่สองได้!

พอคิดมาถึงตรงนี้ กู่เยว่ซีก็รู้สึกจุกในอกจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

ข้าผู้เป็นถึงจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่...จะต้องมาตกต่ำถึงขั้นกลายเป็นบอดี้การ์ดให้ยุงเนี่ยนะ?!

จะมีเรื่องไหนที่มันน่าอัปยศไปกว่านี้อีกไหม?!

ในทางกลับกัน เมื่อฉู่เซิงได้ยินเสียงในใจของนางที่บอกว่าจะปกป้องตนเอง เขาก็ถึงกับยิ้มร่าออกมา

โอ้โฮ! แบบนี้มันก็ดีเลยสิ!

อยู่ดีๆก็ได้จักรพรรดินีมาเป็นบอดี้การ์ดฟรีๆแบบนี้ ในอนาคตข้าก็เดินกร่างได้สบายเลยไม่ใช่รึไง?

เจ้ามีหน้าที่ไล่ฆ่าศัตรู ส่วนข้าก็มีหน้าที่ดูดเลือดอยู่ข้างๆแล้วคอยเชียร์ ‘สุดยอดไปเลยเจ๊!’ งั้นสินะ?

ฟินสุดๆไปเลยโว้ย!

“เจ้าอยู่นิ่งๆของเจ้าไปเลยนะ! อย่าบินไปไหนมั่วซั่ว ถ้าเจ้าตายไป ต่อให้กลายเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!” กู่เยว่ซีจ้องเขม็งไปยังยุงที่เกาะอยู่บนต้นขาของตนเอง พร้อมข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทว่าฉู่เซิงในตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจนางแล้ว

ก็เพราะเมื่อสักครู่นี้เอง เสียงของระบบได้ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง—

[ติ๊ง! ย่อยเลือดเสร็จสิ้น ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +0.1!]

ฉู่เซิงรู้สึกได้ทันทีว่าท้องที่เคยป่องกลมของตนเองกลับมาแฟบแบนอีกครั้ง

เขาประหลาดใจกับมันเล็กน้อย

นี่เขาเพิ่งจะดูดเลือดจนอิ่มไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเองนะ ทำไมมันย่อยหมดเร็วจัง?

ความสามารถในการย่อยของยุงมันไม่น่าจะดีขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?

ฉู่เซิงจำได้ดีเลยว่า ในชาติก่อนตอนที่เขาโดนยุงกัดตอนกลางคืน พอวันรุ่งขึ้นมาเจอยุงตัวนั้นอีกที ท้องของมันก็ยังป่องอยู่เลย

แล้วทำไมของข้ามันย่อยเร็วจังวะ?

หรือว่าระบบมันช่วยเพิ่มความสามารถในการย่อยให้ข้า?

แต่ฉู่เซิงก็ขี้เกียจจะคิดให้มากความ ยังไงซะนี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร ความเร็วในการย่อยที่เพิ่มขึ้นมหาศาล ก็หมายความว่าประสิทธิภาพในการได้รับพลังโลหิตและแต้มวิวัฒนาการของเขาก็พุ่งสูงขึ้นเต็มพิกัดเช่นกัน!

ค่าพลังโลหิตแค่ถึง 1 ก็สามารถวิวัฒนาการครั้งแรกได้แล้ว...

ตอนแรกนึกว่าจะต้องใช้เวลาหลายวันเสียอีก แต่ดูทรงแล้ว...วันเดียวก็น่าจะพอ!

และที่สำคัญที่สุดก็คือ!

ตอนนี้เขามี ‘ถุงเลือด’ ประจำตัวที่ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องคอยบินไปหาเลือดคนอื่นดูดอย่างเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอีกต่อไป!

ยิ่งคิดฉู่เซิงก็ยิ่งดีใจ จากนั้นจึงควบคุมปากของตนเองให้ขยายใหญ่และแข็งขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะแทงเข้าไปที่ต้นขาขาวๆเนียนๆนั่นอีกรอบ!

“หือ?!”

กู่เยว่ซีที่กำลังทบทวนรายละเอียดของเคล็ดวิชา《เตาหลอมหมื่นอสูร》อยู่ จู่ๆก็รู้สึกคันยุบยิบที่ขา จนเกือบจะยกมือขึ้นตบไปตามสัญชาตญาณ

แต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้ตบลงไป มือของนางหยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากต้นขาเพียงห้าเซนติเมตร

นางจ้องมองยุงตัวนั้นที่กำลังดูดเลือดของนางอีกครั้ง

ขมับของกู่เยว่ซีกระตุก สีหน้าของนางพลันมืดครึ้มลง

นี่มันเพิ่งจะดูดเลือดไปไม่ใช่รึไง?!

ทำไมมันเริ่มดูดอีกแล้วล่ะ?

อ๊าาาาา! น่ารำคาญโว้ยยย!!

อารมณ์ของกู่เยว่ซีที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นาน ก็ทำท่าจะพังทลายลงอีกครั้ง

ต้องมาทนดูยุงที่ทำลายอนาคตของตัวเองกำลังดูดเลือดอยู่ต่อหน้าต่อตา แถมยังตบมันไม่ได้อีก!

จะมีอะไรที่น่าเจ็บใจไปกว่านี้อีกไหม?

ไม่เพียงแค่นั้น...

หลังจากที่สติแตกไปชั่วครู่ กู่เยว่ซีก็กัดฟันกรอด ก่อนจะโคจรเคล็ดวิชาสายยุทธ์ของตนเอง เค้นพลังโลหิตอันน้อยนิดในร่างกายให้ไหลมารวมกันที่ต้นขา เพื่อให้ยุงตัวนั้นสามารถดูดไปได้!

พลังโลหิตของจอมยุทธ์นั้นมีประโยชน์มากมาย หนึ่งในนั้นก็คือสามารถยืดอายุขัยได้...เเละนี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมสัตว์อสูรถึงชอบกินจอมยุทธ์ทั้งเป็น

กู่เยว่ซีรู้ดีว่าอายุขัยของยุงนั้นสั้นมาก

อย่างมากที่สุดก็ไม่เกินครึ่งเดือน!

ในเมื่อตอนนี้ทั้งสองได้ทำพันธสัญญาโลหิต มีชีวิตร่วมกันและตายพร้อมกันแล้ว หากนางไม่ช่วยยืดอายุขัยให้ยุงตัวนี้ นางเองก็จะอยู่ได้ไม่เกินครึ่งเดือนเช่นกัน!!

หลังจากถูกยุงตัวหนึ่งทำลายอนาคตจนพังพินาศ ไม่เพียงแต่จะฆ่ามันไม่ได้ ยังต้องยอมให้มันดูดทั้งเลือดทั้งพลังโลหิตของตัวเองอีก...

“น่าเจ็บใจ...น่าเจ็บใจนัก...”

กู่เยว่ซีกัดฟันแน่นจนแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ!

…………………