บทที่ 19: ไร้ซึ่งจรรยาบรรณ

บทที่ 19: ไร้ซึ่งจรรยาบรรณ

พญางูยักษ์รู้สึกสับสนงุนงงเป็นอย่างมาก

ศัตรูประเภทไหนกันที่ทำให้เหล่าบริวารของมันแตกตื่นได้ถึงเพียงนี้?

พวกมันเอาแต่กระโดดโลดเต้นและส่งเสียงร้องอยู่ตรงหน้า พลางชี้ไม้ชี้มือไปยังเพดานถ้ำเบื้องบนอย่างไม่ลดละ

จากท่าทางเหล่านั้น พญางูยักษ์พอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าภัยคุกคามดูเหมือนจะมาจากสิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาดที่ปะปนอยู่ในเครื่องบรรณาการเลือดตรงหน้า

พญางูยักษ์เคยเห็นมนุษย์ไดโนเสาร์และไดโนเสาร์บรรพกาลมาหลายครั้งแล้ว

เพราะสิ่งเหล่านี้มักปรากฏอยู่ในมื้ออาหารของมันทุกครั้งที่มันตื่นขึ้น

ทว่า มันไม่เคยเห็นบริวารของตนหวาดกลัวลนลานเช่นนี้มาก่อน

ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนพวกมันอยากให้มันออกไปช่วย?

หรือว่าสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดพวกนี้จะแข็งแกร่งจนเหล่าบริวารของมันต้านทานไม่ไหว?

เจ้าพวกตัวเล็กน่าสมเพชพวกนี้มัวทำอะไรกันอยู่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา?

ดูเหมือนพวกมันจะไร้ซึ่งความกล้าหาญและความสามารถเฉกเช่นบรรพบุรุษเสียแล้ว

ช่างเป็นเจ้าตัวเล็กที่น่าสงสารและโง่เขลาเสียจริง

ช่างเถอะ ข้าจะออกไปดูสักหน่อยก็แล้วกัน!

พญางูยักษ์ค่อนข้างขี้เกียจ แต่เห็นแก่การรับใช้มานับล้านปีของเหล่าบริวาร มันจึงตัดสินใจขยับตัวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

หากบริวารของมันรับมือกับวิกฤตภายนอกไม่ได้จริงๆ มันก็คงอดใช้ชีวิตสุขสบายที่มีอาหารมาเสิร์ฟถึงที่โดยไม่ต้องขยับตัวน่ะสิ?

เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง พญางูยักษ์จึงเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายอย่างจำใจ แม้จะรู้สึกรำคาญอยู่บ้าง

ถ้ำใต้ดินนั้นกว้างใหญ่ไพศาล แต่ทางออกกลับเล็กนิดเดียว

ด้วยขนาดตัวมหึมาในปัจจุบัน พญางูยักษ์จึงไม่สามารถออกไปได้อย่างสะดวก

แต่มันหาได้ใส่ใจ มันพุ่งเอาหัวชนผนังหินด้านหนึ่งของถ้ำอย่างจัง

เกล็ดของมันแข็งแกร่งดุจใบมีด เรียงตัวหนาแน่นและส่องประกายเย็นยะเยือก ตั้งชันราวกับคมมีดนับพันเล่ม

อาศัยเกล็ดเหล่านี้ตัดผ่าชั้นหินและขับเคลื่อนร่างกาย มันจึงเคลื่อนที่ผ่านชั้นดินได้อย่างอิสระราวกับปลาแหวกว่ายในสายน้ำ

จากการสัมผัสความเคลื่อนไหวบนพื้นดิน พญางูยักษ์พบแหล่งกำเนิดแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงที่สุดได้อย่างรวดเร็ว

จากนั้น พญางูยักษ์จึงพุ่งทะยานขึ้นจากใต้ดินตามสัมผัสนั้นทันที

"ตูม!!!"

ราวกับวาฬกระโจนขึ้นเหนือน้ำ หรือระเบิดอานุภาพสูงปะทุขึ้น

วินาทีที่พญางูยักษ์พุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมา แผ่นดินในรัศมีหลายร้อยเมตรก็ยุบตัวและระเบิดออก ฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

การปรากฏตัวของมันช่างกะทันหัน จนส่งร่างของมนุษย์งูและมนุษย์ไดโนเสาร์จำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ใกล้เคียงกระเด็นไปคนละทิศละทาง

ในที่สุด พญางูยักษ์ผู้ห่างหายไปนานก็ได้ปรากฏตัวขึ้นบนพื้นโลกอีกครั้ง

ทว่า พื้นผิวโลกในยามนี้ปกคลุมด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สาดส่อง อากาศแห้งผากของโลกภายนอกแตกต่างจากความชื้นแฉะในถ้ำ ทำให้พญางูยักษ์รู้สึกไม่สบายตัวชั่วขณะ

แต่ความรู้สึกนั้นก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ พญางูยักษ์ก็ต้องชะงักงันไปครู่หนึ่ง

มนุษย์ไดโนเสาร์สูงสิบเมตร แถมตัวยังลุกเป็นไฟ?

นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย?

แถมยังมีไดโนเสาร์บรรพกาล บางตัวสูงเกือบห้าสิบเมตร ทำเอาพญางูยักษ์สะดุ้งโหยง

ทำไมพวกมันถึงดูแตกต่างจากเครื่องเซ่นไหว้ที่มันเห็นในถ้ำลิบลับขนาดนี้?

มิน่าล่ะ บริวารของมันถึงได้มาร้องขอความช่วยเหลือ

พญางูยักษ์เข้าใจเหตุผลทันที และความตกตะลึงก็คงอยู่เพียงชั่วครู่

แม้มนุษย์ไดโนเสาร์จะตัวใหญ่ แต่พญางูยักษ์นั้นมหึมายิ่งกว่า

ส่วนของร่างกายที่โผล่พ้นพื้นดินขึ้นมาเป็นเพียงแค่หนึ่งในห้าของร่างกายทั้งหมดเท่านั้น

แต่เพียงแค่หนึ่งในห้านี้ ก็มีความสูงเกือบร้อยเมตรแล้ว

งูนั้นไม่เหมือนมนุษย์ จึงมีความได้เปรียบเรื่องความยาวของลำตัวอย่างแน่นอน

แต่ความหนาของลำตัวก็ถือว่าธรรมดา

เส้นผ่านศูนย์กลางลำตัวของพญางูยักษ์น่าจะราวๆ สามสิบเมตร และความยาวตลอดทั้งตัวก็น่าจะเกินห้าร้อยเมตร

แต่ด้วยขนาดตัวระดับนี้ ก็ยังทำให้มันดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม อย่างน้อยการจะกลืนไดโนเสาร์ตัวยาวห้าสิบเมตรเข้าไปในคำเดียวก็ไม่ใช่ปัญหา แม้จะคับปากไปสักหน่อยก็ตาม

ทันทีที่พญางูยักษ์ปรากฏตัว เหล่ามนุษย์งูและงูยักษ์ทั้งหลายต่างส่งเสียงเชียร์กึกก้อง

เสียงคำรามและสีหน้าท่าทางตื่นเต้นดีใจของพวกมันยากจะบรรยาย ไม่ต่างอะไรกับตอนที่มนุษย์ไดโนเสาร์ได้เห็นคังเฉียวครั้งแรก

ขวัญกำลังใจที่เคยตกต่ำกลับพุ่งสูงขึ้น เปี่ยมล้นด้วยความฮึกเหิม

อาจเป็นเพราะเสียงเชียร์ของเหล่าบริวาร พญางูยักษ์จึงอ้าปากกว้างอย่างพึงพอใจและส่งเสียงขู่ฟ่อแปลกประหลาดขึ้นสู่ท้องฟ้า

เสียงขู่นั้นสั่นเครือในระดับต่ำ ฟังดูน่าสะพรึงกลัวและสะกดจิต

ทว่า ทันทีที่เสียงขู่ของพญางูยักษ์สิ้นสุดลง ทันใดนั้น มันก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้องจากอีกฟากฝั่งของแม่น้ำอันไกลโพ้นในยามวิกาล

นั่นคือเสียงของคังเฉียวที่กำลังใกล้เข้ามา

เนื่องจากมนุษย์ไดโนเสาร์เลิกพัวพันกับมนุษย์งูและหยุดใช้พลังไฟแล้ว ม่านหมอกไอน้ำหนาทึบที่เคยปกคลุมเหนือแม่น้ำจึงค่อยๆจางหายไป

วินาทีที่คังเฉียวก้าวเข้ามาใกล้

ร่างเงาของเขาที่แหวกฝ่าม่านเมฆและปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้สรรพเสียงบนทั้งสองฝั่งแม่น้ำเงียบกริบลงในพริบตา

ณ ช่วงเวลานี้ เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง และบรรยากาศก็เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด

เหล่ามนุษย์ไดโนเสาร์และมนุษย์งูต่างถอยร่นไปอยู่ด้านหลังเทพเจ้าของตนอย่างเงียบเชียบ ทิ้งระยะห่างออกไปเรื่อยๆ เหลือเพียงสองสัตว์เทพอสูรยักษ์ยืนประจันหน้ากันโดยมีแม่น้ำกั้นกลาง

พญางูยักษ์ถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้เห็นสัตว์ยักษ์มหึมาขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดหวั่นอย่างคังเฉียว

พญางูยักษ์รู้อะไรเกี่ยวกับโลกใบนี้น้อยกว่าคังเฉียวเสียอีก

ใครใช้ให้มันขี้เกียจและไม่ออกไปไหนเลยล่ะ?

แต่พญางูยักษ์ก็มีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตน นั่นคือตั้งแต่อดีตกาลจนถึงปัจจุบัน มันไม่เคยพ่ายแพ้ต่อศัตรูหน้าไหน

แม้สัตว์ยักษ์บางตัวจะมีขนาดใหญ่โตน่ากลัว แต่ส่วนใหญ่มักไม่อาจต้านทานเขี้ยวพิษมรณะของมันได้

ดังนั้น ทันทีที่เห็นคังเฉียว แม้หัวใจของพญางูยักษ์จะสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก แต่แววตาของมันก็ฉายแววสงบนิ่งและจริงจังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ความทรงจำแห่งการต่อสู้นองเลือดในอดีตถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ในตอนนี้ พญางูยักษ์ไร้ซึ่งความเกียจคร้านและพร้อมสำหรับการต่อสู้

ในเวลานี้ ทั้งสองฝ่ายยังไม่มีใครเปิดฉากโจมตีก่อน

เหตุผลที่คังเฉียวไม่โจมตี เพราะเขากลังชาร์จพลังอยู่

สังเกตได้จากแสงสีแดงเพลิงที่เริ่มเรืองรองจากปลายหางของเขา

พญางูยักษ์เองก็เช่นกัน

ร่างกายทั้งหมดของมันเลื้อยออกมาจากใต้ดิน หางขดเป็นวง และชูคอขึ้นสูง จ้องเขม็งไปที่คังเฉียว

ถุงพิษที่หน้าอกและท้องเริ่มพ่นหมอกพิษออกมาจำนวนมหาศาล และมีควันดำจางๆ ลอยออกมาจากรูจมูกของพญางูยักษ์

เมื่อคังเฉียวเห็นพญางูยักษ์ครั้งแรก เขาก็รู้สึกจริงจังขึ้นมาอย่างผิดปกติเช่นกัน

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็น 'งูยักษ์' ตัวมหึมาขนาดนี้ หัวแบนราบเหมือนงูเห่า และลำตัวสีดำสนิท ดูแค่มองก็รู้ว่ามีพิษร้ายแรงแน่นอน

โชคดีที่คังเฉียวรู้สึกว่าร่างลาวาของเขาน่าจะทนทานต่อพิษได้ดี

ถึงจุดนี้ เขาจะแสดงความอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด

หนึ่งสัตว์ยักษ์ หนึ่งอสรพิษ จ้องตากันเขม็ง บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

"ตายซะเถอะ!"

ทันใดนั้น คังเฉียวผู้ไร้ซึ่งจรรยาบรรณนักสู้ ก็เร่งแสงสีแดงที่เพิ่งลามมาถึงกลางหลังให้เต็มพิกัดในพริบตา จากนั้นก็อ้าปากกว้างและพ่นลำแสงเพลิงสีแดงฉานใส่พญางูยักษ์ที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำทันที

น่าเสียดายที่มันไม่ใช่ 'อะตอมมิค เบรธ' (ลมหายใจปรมาณู)

วินาทีที่พ่นลำแสงเพลิงแดงออกไป คังเฉียวก็แอบเสียดายอยู่ลึกๆ

ใช่แล้ว ตอนนี้คังเฉียวยังไม่มีวิธีพ่นลำแสงความร้อนสูงสีขาวออกมาได้ เพราะไม่มีลาวา หินหลอมเหลว หรือพลังงานนิวเคลียร์เพียงพอรอบตัวให้ชาร์จพลัง ดังนั้นลำแสงความร้อนกัมมันตรังสีแบบนี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เพราะวินาทีที่คังเฉียวชิงลงมือพ่นลำแสงความร้อนกัมมันตรังสีออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว พญางูยักษ์ที่ไม่ได้ระวังตัวทำได้เพียงพ่นลำแสงหมอกพิษสีดำทมิฬออกมาต้านทานคลื่นพลังของคังเฉียวอย่างทุลักทุเล

ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด หมอกพิษถูกเผาไหม้และสลายไปทันทีที่สัมผัสกับลำแสงความร้อนกัมมันตรังสี จากนั้นลำแสงนั้นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าของพญางูยักษ์เต็มๆ

นี่แหละคือข้อเสียของการด้อยการศึกษา!

โดนลำแสงความร้อนกัมมันตรังสีเข้าไปเต็มหน้า ร่าง 'งูยักษ์' ของพญางูยักษ์ก็ถูกกระแทกลงไปกองกับพื้น

ความเจ็บปวดแสบร้อนที่ใบหน้าและร่างกายท่อนบนทำให้มันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ทว่า ในขณะนั้น โดยไม่เปิดโอกาสให้เจ้างูยักษ์ได้ตั้งตัว คังเฉียว สัตว์ยักษ์น่าสะพรึงกลัวตนนี้ ก็เริ่มออกวิ่ง และเพียงก้าวเดียว เขาก็ข้ามฝั่งแม่น้ำมาถึงตัว แขนสั้นข้างหนึ่งล็อกคอพญางูยักษ์ไว้ที่จุดตาย (เจ็ดนิ้วใต้หัว) ส่วนมืออีกข้างก็ระดมทุบหัวพญางูยักษ์ไม่ยั้ง

ขณะที่ทุบตีพญางูยักษ์ คังเฉียวก็แอบบ่นพึมพำกับตัวเอง

ข้าเก่งเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?

หรือว่าเจ้างูยักษ์นี่มันอ่อนหัดเกินไป?

เหอะ ตัวใหญ่ซะเปล่า! ถ้าไม่โดนทุบซะบ้าง แล้วใครจะโดน?