14 เส้นทางอัปเกรดของพรสวรรค์

ซาโมโดะ เอ่ยถามเบา ๆ

“เป็นอะไรไป?”

“เปล่า ไม่มีอะไรค่ะ”

คำที่เตรียมไว้กำลังจะหลุดปาก

แต่จังหวะนั้น ซามุย ดันนึกถึงหน้าน้องชายขึ้นมา

ท้ายที่สุด เธอจึงขอตัวออกจากห้องลับ

แล้วเดินออกไป

แก่นของเรื่องมีอยู่ว่า คิโยชิ ยังไม่พอใจกับผลประโยชน์ที่ได้

และอยากรีดเพิ่ม

และตราบใดที่คำร้องของ คิโยชิ ยังไม่เกินขอบเขต

พวกเขาก็จำใจสนองให้ทีละขั้น

เพื่อแลกกับ ขีดจำกัดสายเลือด ของตระกูล อุจิวะ

หากวันหนึ่ง คิโยชิ กลับไป คุโมะงาคุเระ จริง

ตัว ซามุย เองจะมีมลทินทางการเมือง

เพราะเคยพูดสิ่งที่ไม่เป็นคุณ แถมอาจเป็นโทษ ต่อหมู่บ้าน

ยังจะพาดพิงอนาคตของน้องชายด้วย

อัตสึอิ เพิ่งเป็นนินจาได้ไม่นาน

เส้นทางยังอีกไกล

ซามุย พลันหงุดหงิดปนหม่นหมอง

ทำไมถึงต้องมอบหมายให้เธอดูแลเรื่องของ คิโยชิ โดยตรง?

แล้วยังบังเอิญให้ คิโยชิ มาสนใจ “เธอ” อีก

...

เขตพักของตระกูล อุจิวะ

บ้านของ คิโยชิ

แสงจันทร์โปรยทั่วลาน

โยสึกิ คิโยชิ ที่เพิ่งกลับถึงบ้าน ผลักบานประตูเลื่อนเข้าไป

ในมือเขาถือม้วนคาถาสองม้วน

[พรสวรรค์ระดับ ขาว: ซึมซับจากการอ่าน]

และ [พรสวรรค์ระดับ ขาว: ความจำพื้นฐาน]

ช่วยให้ คิโยชิ อ่านตัวอักษรบนม้วนคาถาได้ฉับไว

แถมท่องจำทั้งฉบับได้ครบถ้วน

คิโยชิ ได้จดจำ คาถาสายฟ้า: นิ้วสายฟ้า ที่เพิ่งได้มาไม่นานแล้ว

แต่เขายังไม่เคยใช้

นี่คือครั้งแรกที่เขาเรียน คาถาสายฟ้า

หกวันแรก คิโยชิ เริ่มจากศูนย์กับ คาถาระดับ E

เขาฝึกปีนต้นไม้หลายวันเพื่อวางฐาน

บวกกับ [พรสวรรค์ระดับ ขาว: ความจำกล้ามเนื้อ]

ทำให้ควบคุมจักระได้ถึงขั้นต่ำ

พอสำหรับใช้ คาถาระดับ E

ขั้นต่อไป คือ “เดินบนน้ำ”

คิโยชิ เริ่มสกัดจักระจากภายในร่าง

เส้นสายจักระถูกดึงจากเซลล์ของเขา

แล้วไหลไปตามเส้นลมปราณ

ไม่ว่าจะคาถาอะไร

ล้วนต้องใช้จักระ

แม้แต่ “ประตูแปดด่าน” ตัวแทนของสาย ไทจุตสึ ล้วน ๆ

ก็ยังต้องอาศัยจักระ

ตาม “คู่มือเล่มแรก” ที่เป็นทางการระบุไว้ว่า

พลังผสมระหว่างพลังกายกับพลังจิต

ซึ่งผลิตโดยเซลล์ในร่างราว 130 ล้านล้านเซลล์

ถูกเรียกว่า “กำลัง (stamina)”

และ “กำลัง” นั้นเอง ก็คือ “จักระ” ที่ว่า

ทว่า หากจะใช้ “คาถา”

จำเป็นต้องแปลง “กำลัง” ให้เป็น “จักระ” ก่อน

เพราะอย่างนั้น พอจักระหมด

มนุษย์จึงสิ้นลม

ในโลกนินจา ทุกคนล้วนมีจักระ

แม้แต่ดอกไม้ พืชพรรณ ต้นไม้ นก และสรรพชีวิตทั้งหลาย

ก็มีจักระ

ตั้งแต่ภาค โบรูโตะ เป็นต้นมา

ได้เพิ่มแนวคิด “จักระของดาวเคราะห์”

โบรูโตะ สร้างคาถาใหม่ด้วยตนเอง

กระสุนวงจักร: อุซุฮิโกะ

ซึ่งอาศัยแนวคิดนี้

หากฉีด “จักระของดาวเคราะห์” เข้าไปในร่างของเป้าหมาย

จักระนั้นจะหมุนไปพร้อมกับการหมุนของดาวเคราะห์

ตราบใดที่ดาวเคราะห์ยังหมุน

อุซุฮิโกะ ก็จะไม่หยุด

และจนถึงตอนนี้

นี่คือ กระสุนวงจักร ที่ทรงพลังที่สุด

แน่นอน เรื่องนั้นยังไกลตัว คิโยชิ

เขายื่นนิ้วชี้กับนิ้วกลางขวาออกไป

แปลง “จักระไร้ธาตุ” ให้กลายเป็น “จักระสายฟ้า”

คิโยชิ มีสมดุลจักระสี่ธาตุ

สายฟ้า!

ไฟ!

หยิน!

หยาง!

เพราะฉะนั้น เขาจึงได้เปรียบในการเรียน คาถาสายฟ้า

กระแสไฟอ่อน ๆ เริ่มซึมวาบ

กระจายใต้ผิวและกล้ามเนื้อทีละน้อย

ปลายนิ้วของ คิโยชิ ชาแปลบ

เขาฝืนทน แล้วคุมจักระต่อไปอย่างระมัดระวัง

ผ่านไปนานไม่รู้เท่าไร

“คุณได้รับ พรสวรรค์: [พรสวรรค์ระดับ ขาว: นินจาคาถาสายฟ้าฝึกหัด]”

[พรสวรรค์ระดับ ขาว: นินจาคาถาสายฟ้าฝึกหัด]

[เงื่อนไข: ใช้ คาถาสายฟ้า สำเร็จ 1 ครั้ง]

[ความคืบหน้า: สำเร็จ]

[ผลลัพธ์: เพิ่มพรสวรรค์ด้านคาถาสายฟ้า 10%]

[หมายเหตุ: สามารถอัปเกรดได้]

[เส้นทางอัปเกรด 1: ผสาน [พรสวรรค์ระดับ ขาว: ความจำกล้ามเนื้อ] และ [พรสวรรค์ระดับ ขาว: ร่างกายแข็งแกร่ง]

เพื่อพัฒนาเป็น [พรสวรรค์ระดับ เขียว: เกะนินคาถาสายฟ้า]]

คิโยชิ เงี่ยหูฟังเสียงในหัวเงียบ ๆ

พอจะเข้าใจ “วิธีเลื่อนขั้นพรสวรรค์” มากขึ้น

คาดว่าถ้าเงื่อนไขส่วนใหญ่ใกล้ครบ

ระบบก็จะบอก “วิธีเลื่อนขั้น” ให้เอง

คำว่า “ฝึกหัด”

น่าจะสะท้อนระดับปัจจุบันของเขา

ว่าง่าย ๆ ระดับ “นักเรียน”

หรือ “นินจาฝึกหัดสำรอง”

“พรสวรรค์ดีนี่”

คิโยชิ มองร่างกายตัวเองที่แน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

และมีแผนในใจแล้ว

แค่ พรสวรรค์ระดับขาว ก็เพิ่มความถนัดได้ 10%

ถ้าอัปเป็น เขียว

ตัวคูณต้องมากกว่านี้แน่

ครู่ให้หลัง เขาเปิดม้วนคาถาในมือ

เตรียมฝึกคาถาที่สอง

คาถาสายฟ้า: นิ้วสายฟ้า เป็นคาถาโจมตี

ไม่เร่งด่วนต้องรีบตอนนี้

คิโยชิ ตั้งใจเทสมาธิไปที่ คาถาสายฟ้า บทที่สองก่อน

เพื่อเสริม “ร่างกาย” ให้แข็งแรง

ยิ่งเข้าใจคาถาใดลึกซึ้งเท่าไร

ยิ่งรีดพลังของคาถานั้นออกมาได้มากเท่านั้น

“เอาล่ะ เริ่มฝึก คาถาสายฟ้า: ผิวเหล็ก กัน”

...

อาคารโฮคาเงะ

ดันโซ เอ่ยเสียงเรียบ

“ฮิรุเซ็น เรื่องของ คิโยชิ ต้องเฝ้าติดตามยี่สิบสี่ชั่วโมง”

ราวหนึ่งเดือนก่อน

มีนินจาตระกูล อุจิวะ พบตัว คิโยชิ และพาเข้ามาใน โคโนฮะ

ตลอดช่วงนี้

มีการสืบสวนตรวจสอบว่าเขาเป็นสายลับหรือไม่

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น กล่าว

“ดันโซ นายไม่ได้ส่งยอดฝีมือสายสืบจาก ‘หน่วยราก’ ไปตรวจแล้วนี่?”

เขาสะบัดไปป์ สูบ แล้วพ่นควันยาว

ห้องโฮคาเงะค่อย ๆ คลุ้งด้วยควัน

ดันโซ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตามข่าวที่เขาได้จาก โนโนะ

คิโยชิ ไม่ใช่สายลับ

และยังไม่ทำสิ่งใดที่เข้าข่ายหักหลัง โคโนฮะ

แต่ ดันโซ ก็ยังวางใจไม่ได้

เพียงเพราะ “ไม่ใช่สายลับ”

ไม่ได้แปลว่า “มี เจตจำนงแห่งไฟ”

ตระกูล อุจิวะ โดยเนื้อแท้มีด้านมืดอยู่แล้ว

ยิ่ง คิโยชิ ยังมีสายเลือดของ คุโมะงาคุเระ ทับซ้อน

องค์ประกอบไม่นิ่งเช่นนี้

ต้องให้เข้าหน่วยราก

และลง คาถาผนึก “คำสาปลิ้น” ไว้เพื่อความปลอดภัย

ดันโซ กล่าวต่อ

“ฮิรุเซ็น มอบตัว คิโยชิ ให้ฉัน

ฉันจะลบทุกความทรงจำในอดีตของเขา

แล้วปั้นให้เป็นนินจา โคโนฮะ คนใหม่”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ส่ายหน้า

“ไม่ได้ ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูล อุจิวะ กับหมู่บ้านบอบบาง

ถ้า คิโยชิ เข้าหน่วยราก จะกระตุกความไม่พอใจของ อุจิวะ”

เขาปฏิเสธข้อเสนอของ ดันโซ โดยไม่ต้องคิด

ในฐานะคนที่ผ่านศึกนินจาครั้งที่หนึ่งและสอง

เขาสัมผัสเค้าลางพายุอยู่ปลายฟ้า

คุโมะงาคุเระ กำลังสะสมกำลังรบ

และจ้องขยายอำนาจทางทหาร

ส่วน โคโนฮะ เพิ่งฟื้นตัวมาได้ไม่กี่ปี

หากเกิดศึกอีกครั้ง

ลางสังหรณ์ของ ฮิรุเซ็น บอกว่า

มันจะดุเดือดกว่าศึกใหญ่ครั้งก่อน

ในห้วงตึงเครียดเช่นนี้

เขาจะไปก่อให้ตระกูล อุจิวะ ไม่พอใจได้อย่างไร

“ฮิรุเซ็น!”

เสียงของ ดันโซ ดังขึ้น

“พอเถอะ ดันโซ ฉันคือโฮคาเงะ”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น วางไปป์ลง

กล่าวอย่างหนักแน่น

ในสายตาเขา

ดันโซ กำลังมองไม่เห็นภาพรวม

จบตอน