บทที่ 48: อาภรณ์ขาวขี่กิเลน

ณ แนวป้องกันที่ห้า กลางสมรภูมิ

เหล่าทหารจำนวนมากเริ่มขุดสนามเพลาะ กับดัก และวางทุ่นระเบิด

ขณะเดียวกันก็มีเหล่าจอมยุทธ์ที่กำลังต่อสู้กับอสูรต่างมิติบางส่วน อันที่จริงแล้ว คลื่นอสูรระดับ A ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ด้วยเหตุนี้ จึงมีอสูรต่างมิติทยอยบุกทะลวงแนวป้องกันที่สี่เข้ามาในเขตแนวป้องกันที่ห้าอย่างต่อเนื่อง

“เหล่าจาง มันจะไม่ไหวแล้ว!”

ขณะนี้ หน่วยรบสามคนกำลังล้อมสังหารกิ้งก่าปีศาจทะเลระดับแปดตัวหนึ่ง

ภายใต้การประสานงานอันยอดเยี่ยมของทั้งสาม กิ้งก่าปีศาจทะเลตัวนี้ก็ใกล้จะล้มลงแล้ว

ฉัวะ!

เหล่าจางฉวยโอกาสพุ่งขึ้นไปอยู่เหนือกิ้งก่าปีศาจทะเล แล้วฟันดาบลงไปอย่างแรง

เขาหอบหายใจ อสูรต่างมิติระดับแปดไม่เพียงแต่มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง แต่ยังมีมวลกายที่หนาแน่นอย่างยิ่ง

หากดาบนี้ไม่ใช้พลังทั้งหมด ดาบของเขาก็จะจมเข้าไปในเนื้อ ทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย

แต่ในขณะนั้นเอง รอบด้านก็พลันเงียบสงัดลง

เหล่าจางและพรรคพวกอีกสองคนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว จึงรีบหันไปมอง

พวกเขาพบว่า ท่ามกลางซากปรักหักพังของเมืองนี้ มีอสูรต่างมิติสองตัวปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าและด้านหลังของพวกเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ

นี่คืออสูรต่างมิติที่มีเกล็ดแข็งดุจเหล็กกล้า ลายพาดกลอน กรงเล็บอสูร และลำตัวเป็นปลา

“ฉลามพยัคฆ์!”

จอมยุทธ์ระดับแปดคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เพียงเพราะอสูรต่างมิติสายพันธุ์ฉลามพยัคฆ์นี้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องอยู่ระดับเจ็ด

ฉลามพยัคฆ์ระดับเจ็ดสองตัว สำหรับพวกเขาแล้วไม่ต่างอะไรกับการประกาศความตาย

“หนี! หาทางหนี!”

ใบหน้าของเหล่าจางซีดขาว สิ้นหวังจนถึงขีดสุด

ทว่า ฉลามพยัคฆ์ระดับเจ็ดทั้งสองตัวกลับกระโจนขึ้นมาแล้ว

อสูรต่างมิติระดับเจ็ดมีความเร็วสูงเกินไป เพียงพริบตาเดียวก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของทั้งสามคนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

เขี้ยวเลื่อยและกรงเล็บอันคมกริบราวกับใบมีดนั้น ดูราวกับว่าจะสามารถฉีกร่างทั้งสามเป็นชิ้นๆ ได้ในพริบตา

ในวินาทีนี้ นอกจากความสิ้นหวังแล้ว ทั้งสามคนถึงกับลืมที่จะต่อต้าน

ฉัวะ! ฉัวะ!

แต่ในขณะนั้นเอง ทั้งสามคนพลันได้ยินเสียงอากาศถูกฉีกกระชากอยู่ข้างหู

ทันใดนั้น ฉลามพยัคฆ์ระดับเจ็ดทั้งสองตัวก็ถูกฟันขาดเป็นสองท่อน เลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ

ในขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มในชุดรบสีดำร่างสูงสง่าก็ร่อนลงมายืนอยู่ไม่ไกล

ปอยผมหน้าผากของเด็กหนุ่มปลิวไสวตามสายลม มือขวาของเขากำลังเก็บดาบเข้าฝัก

“ช่างบังเอิญเสียจริง!”

เจียงหลีหันกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกขัดเกลานั้นมีดวงตาลุ่มลึกซ่อนประกายสังหารไว้

เหล่าจางและพวกเพิ่งจะตั้งสติได้ เมื่อพวกเขาเห็นเจียงหลีก็ราวกับถูกฟ้าผ่า

“เมืองเป่ยเหอ โรงเรียนมัธยมปลายอันดับที่สิบเจ็ด มัธยมปลายปีที่สามห้องสี่ เจียงหลี”

“จงจำชื่อนี้ไว้ เพราะอีกไม่นาน ชื่อนี้จะโด่งดังไปทั่ว”

ตอนนั้น พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงเรื่องตลก ใครจะคาดคิดว่า ณ แนวป้องกันที่ห้าในวันนี้ จะมีใครบ้างที่ไม่รู้จักเจียงหลี

คนเดียวดาบเดียว ท่องไปทั่วสมรภูมิอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สังหารอสูรต่างมิติอย่างบ้าคลั่ง

มีข่าวลือว่าอสูรต่างมิติที่ตายด้วยน้ำมือของเจียงหลีในช่วงเวลาเพียงสามวันนี้ มีจำนวนไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยตัว

ในจำนวนนั้น ยังมีอสูรต่างมิติระดับเจ็ดอยู่ไม่น้อย

บัดนี้ เมื่อได้เห็นเจียงหลีสังหารฉลามพยัคฆ์ระดับเจ็ดสองตัวในดาบเดียวกับตา พวกเขาจึงเข้าใจว่านั่นไม่ใช่แค่ข่าวลืออย่างแน่นอน

“ช่างบังเอิญจริงนะ พ่อหนุ่ม... ไม่สิ ท่านเจียง”

ชายคนหนึ่งหัวเราะแห้งๆ ออกมา ตอนที่อยู่บนรถโดยสาร เขาก็ไม่ได้เห็นเจียงหลีอยู่ในสายตาเช่นกัน

เหล่าจางยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ไม่นานนัก ก็มีเสียงคำรามของอสูรดังกึกก้องมาจากที่ไกลๆ

เจียงหลีหันกลับไปมองส่วนลึกของซากปรักหักพัง “ข้าไปล่ะ!”

เขาเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็กลายเป็นเงาดำสายหนึ่ง หายลับไปในซากปรักหักพังในพริบตา

“คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเด็กหนุ่มที่ยังอ่อนหัดในวันนั้นจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ โชคดีที่ตอนนั้นเขาไม่ถือสาหาความกับพวกเรา” ชายคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับหัวเราะขื่น

“มัธยมปลายปีที่สาม เขายังไม่ได้เข้าร่วมการสอบยุทธ์ด้วยซ้ำ ดูท่าว่าต้าเซี่ยกำลังจะมีอัจฉริยะปีศาจถือกำเนิดขึ้นอีกคนแล้ว” เหล่าจางกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน เขารู้ว่าลางสังหรณ์ของตนในตอนนั้นไม่ผิด

...

ส่วนลึกของซากปรักหักพัง ฉลามพยัคฆ์ร่างมหึมากำลังคำรามเสียงต่ำ

ในปากของมันคือซากของจอมยุทธ์ระดับแปด มันเคี้ยวเพียงไม่กี่คำก็บดขยี้ร่างนั้นพร้อมกระดูกจนแหลกละเอียด

ทันใดนั้น ฉลามพยัคฆ์ตัวนี้ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง มันจึงลุกขึ้นพรวด

ในสายตาของมัน บนบันไดที่พังทลายลงมา มีร่างหนึ่งกำลังยืนจ้องมองมันอย่างเงียบงัน

“อสูรต่างมิติระดับหก!?”

เจียงหลีสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาภายในร่างของอสูรตัวนี้ ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

ฉลามพยัคฆ์ระดับหกส่งเสียงแหลมสูง เกล็ดบนลำตัวของมันเสียดสีกันดังเกรียวกราว

ดวงตาทั้งคู่ที่กระหายเลือดนั้นมองเจียงหลีราวกับเป็นอาหารมื้อต่อไป

ฟุ่บ!

ฉลามพยัคฆ์ระดับหกพลันพุ่งเข้าโจมตี ความเร็วของมันสูงเกินไป เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าของเจียงหลี

กรงเล็บคู่หนึ่งตวัดออก ฉีกกระชากอากาศได้อย่างง่ายดาย

เจียงหลียืนนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นคราหนึ่ง ดาบอูเหิงก็มาอยู่ในมือของเขาแล้ว

ฟาดฟันดาบออกไป เพลงดาบอสนีบาตวายุโหม!

ดาบของเจียงหลีปะทะเข้ากับฉลามพยัคฆ์ตัวนั้น เกิดเป็นประกายไฟสว่างวาบและเสียงเสียดสีที่แสบแก้วหู

พลังอันน่าสะพรึงกลัวทำให้แขนของเจียงหลีสั่นสะท้านเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงหลีรู้สึกถึงแรงกดดันนับตั้งแต่เข้ามาในสมรภูมิตงไห่

“สมแล้วที่เป็นอสูรต่างมิติระดับหก!”

แต่เจียงหลีกลับเผยรอยยิ้มจางๆ จากนั้นเขาก็โคจรเคล็ดเทวะขโมยสวรรค์

ในชั่วพริบตา พลังปราณโลหิตจากหกมหาเทียนเชี่ยวก็หลั่งไหลออกมาพร้อมกัน เจียงหลีสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าราวกับมีพลังหกสายไหลเข้าสู่แขนของตน

เขาฟันดาบออกไปอย่างแรง ฉลามพยัคฆ์ระดับหกกลับถูกฟันกระเด็นออกไปตกอยู่บนพื้นในระยะไกล

“ดีเลย คืนนี้จะเอาเจ้าไปทำซุปหัวปลา!”

ในขณะนี้ พลังอันไร้ขีดจำกัดหลั่งไหลออกมาจากร่างกายของเจียงหลี ทุกย่างก้าวล้วนทิ้งรอยเท้าที่ชัดเจนไว้บนพื้น

ในขณะเดียวกัน บนตึกสูงครึ่งท่อนที่อยู่ห่างออกไปห้าร้อยเมตร

มีร่างหลายสายปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ ผู้นำเป็นชายอายุราวซาวแปดซาวเก้าปี ที่เอวเหน็บกระบี่ ใต้ร่างของเขากลับเป็นอสูรต่างมิติตัวหนึ่ง ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ด ทั่วร่างดำสนิทดุจหมึก รูปร่างคล้ายกิเลน

“ท่านจวินจั้ว เขาอายุน้อยเพียงนี้ กลับสามารถฟันฉลามพyัคฆ์ระดับหกจนถอยไปได้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ”

ชายคนหนึ่งที่ถือขวานใหญ่อยู่ข้างๆ ยิ้มกว้างแล้วกล่าวว่า “ยอดฝีมือเช่นนี้ จะรับเข้ามาด้วยหรือไม่ขอรับ?”

เดิมทีพวกเขามาเพราะได้ยินเสียงคำรามของอสูร แต่กลับพบว่ามีคนกำลังต่อสู้กับฉลามพยัคฆ์ระดับหกตัวนี้อยู่แล้ว

ชายหนุ่มในชุดขาวมองเจียงหลีอย่างเรียบเฉย แล้วกล่าวเบาๆ ว่า “เป็นอัจฉริยะโดยแท้ มีเพียงพลังระดับเจ็ด แต่พละกำลังกลับเทียบเท่าปรมาจารย์ยุทธ์ระดับหกแล้ว”

“แต่ว่า การจะสังหารฉลามพยัคฆ์ระดับหกตัวนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก”

พลันเห็นเจียงหลีฟาดฟันดาบเข้าต่อสู้กับฉลามพยัคฆ์ระดับหกตัวนั้นแล้ว

ความเร็วในการตอบสนองของฉลามพยัคฆ์ระดับหกนั้นน่าทึ่งเกินไป มันอยู่คนละระดับกับฉลามพยัคฆ์ระดับเจ็ด

แต่เจียงหลียิ่งสู้ก็ยิ่งฮึกเหิม นับตั้งแต่ทะลวงสู่ระดับเจ็ด ยังไม่มีอสูรต่างมิติตัวใดที่สามารถทำให้เขาต้องใช้พลังทั้งหมดได้

ฉลามพยัคฆ์ระดับหกที่อยู่เบื้องหน้านี้ เป็นหินลับดาบชั้นดีทีเดียว

เมื่อเขาใช้พลังในร่างกายได้คล่องแคล่วขึ้น ฉลามพยัคฆ์ระดับหกตัวนี้ก็ถูกกดดันอย่างสิ้นเชิงจนไร้ซึ่งความสามารถในการต่อต้าน

“พอได้แล้ว สมควรจบสิ้นเสียที!”

เจียงหลียิ้มจางๆ ในชั่วพริบตาต่อมา เงาร่างของมหาสุริยันก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขา

ในชั่วพริบตานี้ ร่างของเขารวดเร็วดุจหงส์เหิน ร่ายรำอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ดาบอูเหิงในมือราวกับอสนีบาตฟาดฟันลงมา

ฉัวะ!

ดาบนี้ตัดกรงเล็บอันแหลมคมของฉลามพยัคฆ์จนขาดสะบั้น และฟันศีรษะของมันจนขาดกระเด็นในคราเดียว

หลังจากลงสู่พื้น ใบหน้าของเจียงหลีก็เผยรอยยิ้มจางๆ

“ยังไม่ได้ใช้ความสามารถทางพรสวรรค์ด้วยซ้ำ ดูท่าว่าระดับหกธรรมดาๆ คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าแล้ว”

“หากข้าเปิดมหาเทียนเชี่ยวทั้งสิบสองจุดของเคล็ดเทวะขโมยสวรรค์ได้ทั้งหมด ข้าอาจจะสามารถท้าทายจอมยุทธ์ระดับห้าได้!”

ดวงตาของเจียงหลีทอประกายเจิดจ้า อายุสิบแปดปีต่อกรกับปรมาจารย์ได้ สำหรับจอมยุทธ์คนใดในโลกนี้แล้ว นี่คือปาฏิหาริย์ที่สูงเกินเอื้อม

ทันใดนั้น สีหน้าของเจียงหลีก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหันขวับ ในดวงตาปรากฏประกายสังหาร

“อสูรต่างมิติ? ไม่ใช่!”

เจียงหลีมองไป เห็นกลุ่มคนนำโดยชายหนุ่มกำลังร่อนลงมาจากที่สูงอย่างมั่นคง

อาภรณ์ขาวขี่กิเลน บังคับอสูรต่างมิติ!?

เจียงหลีตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาประหลาดใจเช่นกัน

‘หรือว่า... จะเกี่ยวข้องกับความสามารถทางพรสวรรค์?’

เจียงหลีกำลังคิด ขณะที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้แล้ว

“เจ้าชื่ออะไร?” ชายหนุ่มเอ่ยถามจากบนหลังกิเลน มองเจียงหลีจากมุมสูง

เจียงหลีมองไปยังชายหนุ่มคนนั้น ขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เพียงเพราะเขาสัมผัสได้ว่าค่าพลังปราณโลหิตของอีกฝ่ายนั้นลึกล้ำเกินหยั่งถึง

เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายสูงกว่าเขามาก

เมื่อเห็นว่าเจียงหลีไม่ตอบ ชายหนุ่มก็ไม่ใส่ใจ แต่กลับยกมือขึ้นดีดนามบัตรใบหนึ่งออกมา

เจียงหลีรับไว้ แล้วมองดูชื่อบนนามบัตร

“กองทหารรับจ้างชิงหยวน จวินจั้ว หยางเสี่ยนเซิ่ง?” เจียงหลีเอ่ยเรียบๆ

“หากเจ้าต้องการเข้าร่วมกองทหารรับจ้าง ก็ติดต่อข้าได้”

ชายหนุ่มทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว จากนั้นก็บังคับกิเลนหันหลังกลับและจากไป