บทที่ 11 เวทมนตร์ป้องกันของเผ่าเอลฟ์

บทที่ 11 เวทมนตร์ป้องกันของเผ่าเอลฟ์

“อย่างนี้นี่เอง”

ร็อดไม่ได้รู้สึกเสียดายเท่าไหร่นัก เขาแค่ถามไปอย่างนั้นเอง เพราะเป้าหมายของเขาไม่ใช่การตีเหล็กอยู่แล้ว

“แต่ก็อาจจะสร้างเวทมนตร์ที่ให้ผลลัพธ์คล้ายกันได้ อย่างเช่นการเอนชานต์อาวุธชั่วคราวอะไรทำนองนั้น...”

เสียงพึมพำของร็อดมีเพียงเซเรียเท่านั้นที่ได้ยิน มุมปากของเธอยกยิ้มเล็กน้อย เธอเริ่มคาดหวังแล้วว่าผู้ชายคนนี้จะสร้างเวทมนตร์แบบไหนออกมา

แต่ตอนนี้ เธอต้องจัดการเจ้าคนแคระที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตรงหน้าก่อน

ณ ลานกว้างไม่ไกลจากหมู่บ้าน ร็อดเสกเวทส่องสว่างขึ้นในมือ ทำให้ลานกว้างสว่างไสวไปทั่ว ขณะเดียวกันเขาก็ใช้มหาเวทตรวจจับตรวจสอบแล้วว่ารอบๆ ไม่มีสัตว์อสูร จึงไม่ต้องกังวลว่าแสงสว่างนี้จะดึงดูดพวกมันมา

อามูโร่มองดูก้อนแสงในมือของร็อด มันใช้งานสะดวกกว่าคบเพลิงเยอะเลย ทำเอาเขาคันไม้คันมืออยากใช้บ้าง แต่น่าเสียดายที่คนแคระเรียนเวทมนตร์ไม่ได้ ต่อให้อยากเรียนแค่ไหนก็จนปัญญา

ไม่ไกลนัก เซเรียยืนอยู่อย่างสบายๆ แม้จะดูเหมือนไร้การป้องกัน แต่ซอมที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียว

เขาสูดหายใจลึก ปรับท่าจับขวานให้กระชับ ขวานศึกสีเงินยวงสะท้อนแสงจากเวทส่องสว่างเป็นประกาย

“พร้อมหรือยัง?”

ซอมยังไม่ทันได้ตอบ เซเรียก็ลงมือแล้ว เธอยกมือขึ้นพร้อมปล่อยฝนธนูแสงชุดใหญ่ออกไปทันที

“ระวังหน่อยครับ!” ร็อดตกใจจนต้องรีบตะโกนเตือน

ถ้าเผลอทำอีกฝ่ายตาย เรื่องคงบานปลายใหญ่โตแน่

เซเรียไม่ได้ตอบ ความจริงเธอออมแรงไว้แล้ว ฝนธนูพวกนี้พลังลดลงไปมาก อย่างมากก็นอนหยอดน้ำข้าวสักอาทิตย์สองอาทิตย์

อีกอย่าง อีกฝ่ายคิดจะออกผจญภัยในยุคสมัยแห่งเทพนิยาย ถ้าแค่การลอบโจมตีนิดหน่อยแค่นี้ยังหลบไม่ได้ ก็กลับไปนอนดูดนมแม่ที่หมู่บ้านเถอะ

เมื่อเห็นการโจมตีอย่างกะทันหันของเซเรีย ซอมก็ตกใจ สัญชาตญาณสั่งให้เขารีบหลบ

แต่พอหลบระลอกแรกพ้น การโจมตีระลอกต่อไปก็ตามมาติดๆ

ซอมหลบไม่ทัน ได้แต่เหวี่ยงขวานปัดป้องศรแสงจนหมด แต่แรงกระแทกก็ทำให้เขาต้องถอยร่นไปหลายก้าว

“ขอดูหน่อยซิ ว่าจะทนได้นานแค่ไหน” เซเรียยิ้มเยาะ

ซอมสูดหายใจลึก ถ้าเอาแต่ตั้งรับ เขาคงยืนระยะได้ไม่นาน ต้องเป็นฝ่ายรุกเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสชนะ

เขารู้ดีว่าเอลฟ์ตรงหน้าเป็นจอมเวทที่แข็งแกร่ง ในการต่อสู้เมื่อกลางวันเขาได้เห็นอานุภาพเวทมนตร์ของเธอมาแล้ว

แต่เขาจะไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ เด็ดขาด

เขาต้องออกไปผจญภัยให้ได้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะได้รับการยอมรับจากคนในหมู่บ้าน

เขากระทืบเท้าพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรง ขวานศึกวาดเป็นวงสีเงิน

“ช้าไป”

เซเรียไม่แม้แต่จะขยับเท้า เพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ

กำแพงเวทมนตร์โปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ ขวานศึกฟันลงไปเกิดเสียงดัง “เคร้ง” สนั่น แรงสะท้อนทำเอามือของซอมชาหนึบ

ขี้โกงชะมัด เวทมนตร์ป้องกันของพวกเอลฟ์

ซอมแอบบ่นในใจ

“ถ้าทำได้แค่นี้ ฉันแนะนำให้ล้มเลิกความคิดซะเถอะ!” เซเรียเลิกคิ้ว

พละกำลังไม่พอ ความว่องไวก็งั้นๆ สภาพร่างกายถือว่าพอใช้ได้

ทักษะการต่อสู้ยังดูเก้ๆ กังๆ แต่กลับแฝงความเก๋าเกมไว้นิดหน่อย น่าจะเรียนมาจากอามูโร่ จึงมีสไตล์ของอีกฝ่ายติดมาด้วย

แต่ก็ยังอ่อนหัดเกินไป ประสบการณ์ทั้งชีวิตของหมอนี่คงมีแค่การสู้กับสัตว์อสูรที่มาบุกหมู่บ้านเท่านั้นแหละ

เจอคำดูถูกของเซเรียเข้าไป ซอมกัดฟันกรอด แล้วเปลี่ยนกระบวนท่ากะทันหัน

เขาถอยหลังไปหลายก้าว ขว้างขวานศึกออกไปให้หมุนควงสว่าน ขณะเดียวกันก็รีบอ้อมไปด้านหลัง คว้าขวานสั้นสองเล่มออกมาจากด้านหลังแล้วขว้างออกไป

อาวุธเยอะดีนี่ แถมยังฉลาดด้วย

ร็อดที่ยืนดูอยู่พยักหน้าชื่นชม

กำแพงเวทมนตร์ของเซเรียกันอยู่แค่ด้านหน้า แต่อีกฝ่ายโจมตีมาจากสองทิศทางพร้อมกัน ทำให้เซเรียป้องกันได้ไม่หมด

“โฮ่?” แววตาเซเรียฉายความประหลาดใจเล็กน้อย วงเวทปรากฏขึ้นในมือ ปล่อยศรแสงวงกว้างออกมาอีกชุด

กำแพงเวทมนตร์กันขวานศึกที่หมุนควงเข้ามาได้ ส่วนขวานสั้นที่ขว้างมาจากอีกทิศทางถูกฝนธนูยิงร่วง และศรแสงบางส่วนก็ตกลงพื้นตรงหน้าซอม บังคับให้เขาต้องเบรกตัวโก่ง

“ปฏิกิริยาตอบสนองไม่เลว” เซเรียวิจารณ์ “แต่ช่องโหว่เยอะเกินไป”

ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด ความแข็งแกร่งระดับนี้ไม่ต้องจินตนาการเลย

ซอมยกมือขึ้น เรียกขวานศึกที่ถูกปัดร่วงให้บินกลับมาเข้ามือ ฉากที่คุ้นตานี้ทำเอาร็อดเห็นภาพซ้อนทับกับใครบางคนที่ถือค้อน

“นี่เป็นผลของการเอนชานต์เหรอครับ?” เขาหันไปถามอามูโร่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ

“ใช่ครับ แต่นอกจากนั้นยังมีผลอีกอย่างหนึ่ง”

“ผลอะไรเหรอครับ?”

“ระเบิด!”

ยังไม่ทันที่ร็อดจะถามรายละเอียด ซอมก็เปิดฉากโจมตีอีกรอบ ด้วยท่าทางเดิมๆ และก็ถูกกำแพงเวทมนตร์ของเซเรียกันไว้ได้เหมือนเดิม

แต่คราวนี้สถานการณ์ต่างออกไป

ซอมแสยะยิ้ม อักขระบนขวานศึกส่องแสงสีแดงจ้า แล้วก็ “ตูม” สนั่น

คลื่นระเบิดอัดกระแทกจนหน้าดินรอบๆ เปิดกระจุย ถ้าไม่ใช่อามูโร่กำชับไว้ก่อน ป่านนี้คนแคระทั้งหมู่บ้านคงแห่กันมามุงดูแล้ว

ท่ามกลางฝุ่นควัน ผมสีทองของเซเรียปลิวไสวเล็กน้อย กำแพงเวทมนตร์เบื้องหน้าเธอหายวับไปแล้ว

“เล่นแรงไปไหมเนี่ย!”

เห็นเซเรียปลอดภัยดี ร็อดก็ถอนหายใจโล่งอก หันไปมองอามูโร่อย่างไม่พอใจ

อามูโร่เองก็รู้สึกผิด เกาหัวแกรกๆ “อะแฮ่ม ผมก็ไม่นึกว่าเจ้าลูกทรพีนั่นจะกล้าทำถึงขนาดนี้ โชคดีที่คุณเซเรียปลอดภัย”

ส่วนซอมผู้เปิดฉากโจมตี ถูกแรงอัดอากาศจากการระเบิดซัดกระเด็นไปนอนสลบเหมือด แต่ดูเหมือนนอกจากชุดเกราะจะดำเป็นตอตะโกแล้ว ร่างกายก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก

“คุณไม่เป็นไรนะ?”

ร็อดรีบเดินเข้าไปหา ถามเซเรียด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร แค่คาดไม่ถึงว่าเขาจะทำลายกำแพงเวทมนตร์ของฉันได้”

สำหรับสไตล์การต่อสู้แบบไม่กลัวตายของซอม เธอไม่ได้รังเกียจอะไร อีกอย่าง ตั้งแต่พลาดท่าโดนศรแสงของร็อดสอยร่วงคราวนั้น เธอก็ติดนิสัยร่ายเวทป้องกันไว้กับตัวสองชั้นตลอดเวลา

ดังนั้นเซเรียจึงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แค่เสียพลังเวทไปนิดหน่อยเท่านั้น

“แต่เขาคงทุ่มสุดตัวเพื่อทำลายกำแพงเวทมนตร์นั่นแหละ ไม่งั้นไม่มีทางทำลายเวทมนตร์ป้องกันของเอลฟ์ได้หรอก”

กำแพงเวทมนตร์ของเอลฟ์ถือเป็นเวทมนตร์ป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้แล้ว การที่ซอมสามารถใช้พละกำลังทำลายมันได้ แม้จะอาศัยตัวช่วยอื่น ก็ทำให้เซเรียอดชื่นชมไม่ได้

“คราวหน้าสอนผมบ้างสิ” ร็อดมองกำแพงเวทมนตร์ของเซเรียตาเป็นมัน

“ได้สิ”

อามูโร่เดินเข้ามาสมทบ “ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ คุณเซเรีย”

“เขามีพรสวรรค์ สักวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นนักรบที่แข็งแกร่งแน่นอน”

สามารถใช้กำลังทำลายเวทมนตร์ป้องกันของเอลฟ์ได้ แม้จะต้องพึ่งพาพลังอื่น นี่เป็นครั้งแรกที่เซเรียเคยเจอ

น้ำเสียงของเซเรียราบเรียบ แต่ทำให้อามูโร่ดีใจจนเนื้อเต้น ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่นักเวท เขาคงอยากให้ลูกชายกราบกรานเป็นศิษย์เดี๋ยวนี้เลย

หารู้ไม่ว่า ซอมที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างๆ หูกระดิกยิกๆ รับรู้ทุกคำพูด

(จบตอน)