บทที่ 20 - รายได้สวนกระแส โปรดเอ็นดูผมหน่อย

บทที่ 20 - รายได้สวนกระแส โปรดเอ็นดูผมหน่อย

สิงไป๋โจวเดินออกมาที่ระเบียงทางเดิน ผอ.หลิวตบไหล่เขาด้วยความดีใจ "ไม่ได้เจอกันแค่สามวัน ต้องมองใหม่ด้วยความชื่นชมจริงๆ ฮ่าๆ ตอนสัมภาษณ์ก็ว่าเจ้าหนูนี่มีของแล้ว แต่ไม่นึกว่าจะเก่งขนาดนี้..."

ผอ.หลิวรัวคำชมชุดใหญ่ไฟกระพริบ สิงไป๋โจวตอบกลับตามมารยาทอย่างรู้จังหวะ ทำให้ผอ.หลิวพอใจมาก

เขาโบกหนังสือพิมพ์ในมือ "ดูสิ สื่อทุกสำนักกำลังอวยเธอ จนจะดังแซงหน้ากงลี่อยู่แล้ว"

"โห? กุ้งฝอยอย่างผมมีค่าให้ชมด้วยเหรอครับ กงลี่นั่นระดับราชินีจอเงินนะ" เขายักไหล่ถ่อมตัว

"ไม่หยิ่งผยอง ดีมาก!" "..."

วันนี้หน้าหนึ่งบันเทิงของ 《Beijing Daily》 ลงรูปเขารับรางวัลคู่กับกงลี่... พร้อมบทความสกู๊ปพิเศษยาวเหยียด ไม่ใช่แค่ฉบับเดียว ทั้งช่อง 6 CCTV, สถานีโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้, วิทยุเสียงแห่งประเทศจีน, และหนังสือพิมพ์ 《Yangcheng Evening News》 ฯลฯ ทุกสื่อพร้อมใจกันตีข่าวนี้

แม้ชาวบ้านร้านตลาดจะดูผ่านๆ แค่เอาสนุก แต่ในวงการบันเทิง ผู้กำกับ นักแสดง และคนเขียนบทต่างพากันตกตะลึง หลายคนถึงกับซื้อตั๋วเข้าโรงหนังไปดูเพื่อศึกษาหรือจับผิด

สาเหตุที่ฮือฮาขนาดนี้ เพราะนี่คือหนังพาณิชย์ที่ได้รับรางวัล... ไม่ใช่หนังอาร์ตสะท้อน "ด้านมืด" ของสังคมที่เกร่อเกลื่อน ตลาดหนังจีนอันกว้างใหญ่ จะพึ่งแต่หนังอาร์ตพวกนั้นไม่ได้หรอก แถมหนังอาร์ตก็แบกอุตสาหกรรมไม่ไหวด้วย เรื่องนี้รู้กันดีอยู่แล้ว

ทว่าตอนนี้ ในยุคที่ตลาดหนังซบเซา เด็กปีหนึ่งวัย 18 จากเป่ยเตี้ยน พกพาผลงานหนังพาณิชย์เรื่องแรก ไปคว้ารางวัลสำคัญจากเทศกาลหนังระดับ A... ต้องบอกว่า โคตรเจ๋ง ถึงขนาดผู้ใหญ่ในกระทรวงยังสะดุ้ง

ช่วงหลังมานี้ เบื้องบนให้ความสำคัญกับการพัฒนาหนังพาณิชย์มาก ดังนั้น พอผู้ใหญ่ทราบข่าวว่าเด็กเป่ยเตี้ยนได้รางวัล สิบนาทีต่อมา สายตรงก็โทรมาถึงห้องอธิการบดี อธิการรับสายเสร็จก็เรียกผอ.หลิวมาพบ สรุปใจความสั้นๆ ว่า "ปั้นให้ดี สนับสนุนเต็มที่ ให้สร้างหนังดีๆ ออกมาอีก"

...

หน้าห้องเรียน ผอ.หลิวชมจนพอใจ ตีสนิทจนหนำใจ ก็เริ่มเข้าเรื่อง "เสี่ยวสิง ทางกระทรวงและท่านอธิการคาดหวังในตัวเธอมาก หวังว่าเธอ..."

ไม่มีธุระไม่มาหาจริงๆ ด้วย สิงไป๋โจวเดาทางออก "ผอ.หลิวอยากให้ผมถ่ายหนังพาณิชย์เรื่องใหม่ที่เป็นออริจินัล?"

"รู้ใจครูจริงๆ นักศึกษาสิง!" ผอ.หลิวยิ้มแก้มปริ ชูนิ้วโป้งให้สองข้างอย่างภาคภูมิใจ "เธอทำหนังใหม่ โรงเรียนจะลงทุนให้ 2 ล้านหยวน!!"

"เป่ยเตี้ยนเรามีสวัสดิการแบบนี้ด้วยเหรอครับ?" "เมื่อก่อนไม่มีหรอก เพิ่งจะมีตอนเธอมานี่แหละ" "..."

ไม่กี่นาทีต่อมา ผอ.หลิวเดินผิวปากจากไปอย่างอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับความพึงพอใจจากสิงไป๋โจวไปเต็มเปี่ยม

กลับเข้ามาในห้อง ตงเสวียนทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เขา ถามด้วยความอิจฉา "เมื่อกี้ผอ.หลิวบอกว่าโรงเรียนจะลงทุนให้เธอ 2 ล้านเหรอ?"

เพื่อนรอบข้าง "???"

สิงไป๋โจวยักไหล่ "ฉันก็ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ผอ.หลิวก็เอาเงินมาประเคนให้แต่เช้า"

ขิงได้... ไร้ที่ติ เพื่อนๆ กรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังด้วยความตื่นเต้น

"พี่สิง หนังใหม่จะถ่ายเรื่องอะไรครับ มีบทให้พวกเราเล่นไหม?" "พี่สิง ขอเกาะขาทองคำหน่อยครับ!" "..."

คนเยอะขนาดนี้จะไปดันไหวได้ไง ได้แต่ตอบส่งๆ ไป...

...

วันรุ่งขึ้น กระทรวงวิทยุและโทรทัศน์ฯ (SARFT) ลงบทความพิเศษหัวข้อ 【ก้าวสู่สหัสวรรษใหม่ ภาพยนตร์จีนต้องการเลือดใหม่】

บทความยกย่องคนทำหนังหน้าใหม่อย่างสิงไป๋โจว ที่ทุ่มเทเพื่อวงการภาพยนตร์ คาดหวังให้พวกเขาสร้างความรุ่งโรจน์ นำหนังจีนไปสู่เวทีโลก ชั่วพริบตา สื่อทั่วประเทศขานรับนโยบายทันควัน คอลัมนิสต์ปั่นงานกันโต้รุ่ง เขียนเชิดชูเส้นทางความสำเร็จของสิงไป๋โจว

【เด็กปีหนึ่งเป่ยเตี้ยนคว้า 'Silver Zenith' จากมอนทรีออล คนแรกของจีน!】 【จางจี้จงชมเปาะ สิงไป๋โจวผู้รับบทหลินผิงจือ คือยอดฝีมือทั้งการแสดง กำกับ และดนตรี】 【สวี่ฉิงให้สัมภาษณ์ สิงไป๋โจวคือนักศึกษาการแสดงที่เก่งที่สุดที่เคยเจอ】 【ราชินีจอเงินกงลี่เผย ถ่ายรูปกับสิงไป๋โจวให้ความรู้สึกเหมือนมีความรัก!】 【หนังสือพิมพ์บันเทิงเจาะลึก สิงไป๋โจว—เส้นทางสู่ชื่อเสียงของผู้กำกับวัย 18】

...

สองวันนี้ วิทยุ หนังสือพิมพ์ ทีวี... ผลัดกันนำเสนอข่าวสิงไป๋โจววนไป จนผู้ชมจำชื่อเขาได้แม่น โดยเฉพาะสาวๆ เห็นหน้าครั้งแรกก็สมัครเป็นแฟนคลับทันที

"ว้าย ผู้กำกับหล่อมาก!" "สามีผู้กำกับที่พลัดพรากจากกันมา 18 ปี" "..."

นอกจากสื่อแล้ว นักวิจารณ์หนังจำนวนมากก็ออกมาวิเคราะห์ความสำเร็จของ 《12 พลเมืองเดือด》 ในมุมมองมืออาชีพ ทั้งเรื่องบท นักแสดง และความลึกซึ้งของเนื้อหา

ภายใต้กระแสลมแรงขนาดนี้ ในที่สุดยอดขายตั๋วก็เกิดปฏิกิริยาย้อนกลับ จากวันละ 3 แสน พุ่งพรวดเป็นวันละ 1 ล้าน แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

1.5 ล้าน... 2 ล้าน... 2.9 ล้าน...

ผ่านไปแค่สิบวัน ยอดขาย 《12 พลเมืองเดือด》 ก็แตะ 10.56 ล้านหยวน ไม่นับค่าลิขสิทธิ์เมืองนอก คืนทุนแถมกำไรเน้นๆ คราวนี้ ไม่ใช่แค่สื่อที่อวยไส้แตก แม้แต่ผู้กำกับและนักแสดงในวงการก็มองด้วยความอิจฉาริษยา

บางคนแอบแซะว่า 《12 พลเมืองเดือด》 เป็นหนังขยะ แค่ลอกการบ้านฝรั่งมาทำ คนคิดแบบนี้มีไม่น้อย สวี่ฉิงถึงกับออกมาฟาดคนพวกนี้ออกสื่อ "น้องชายฉันอายุ 18 ก็ได้รางวัลระดับโลกแล้ว พวกคุณทำได้ไหม? วันๆ ดีแต่ขี้อิจฉา!!"

พี่สาวคนสวยดาเมจแรงมาก พวกแอนตี้แฟนถึงกับจุกพูดไม่ออก กงลี่เห็นสวี่ฉิงออกโรงปกป้องสิงไป๋โจว ก็ไม่ยอมน้อยหน้า

เธอให้สัมภาษณ์สื่อฮ่องกงว่า "สิงไป๋โจวเก่งมากจริงๆ ค่ะ อืม... เขาต้องสร้างผลงานดีๆ ออกมาได้อีกแน่นอน"

...

วันที่ 11 ยอดขายเริ่มตกลง ความแรงเริ่มหมด เหลือวันละแสนกว่า นี่เป็นเรื่องปกติของหนัง ช่วงครึ่งเดือนแรกพุ่งแรง ครึ่งเดือนหลังดิ่งลงเหว เพราะคนดูมีอยู่แค่นั้น ใครจะดูก็ดูไปหมดแล้ว

แต่ในฐานะนายทุน สวี่ฉิงตื่นเต้นไม่หาย เจอใครก็อวดว่าสิงไป๋โจวเก่งกาจแค่ไหน ถ้าไม่ติดเรื่องอายุ คนคงคิดว่าสวี่ฉิงกับสิงไป๋โจวเป็นกิ๊กกัน ไม่งั้นจะอวยกันขนาดนี้ได้ไง?

ที่บ้านสวี่ฉิง สิงไป๋โจวนั่งเขียนบทอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ ทันใดนั้น เขาก็หลับตาเงยหน้าขึ้น คิ้วขมวดเหมือนโดนโจมตีจุดตาย

ผ่านไปครู่หนึ่ง สิงไป๋โจวถึงตั้งสติได้ ก้มมองสวี่ฉิงที่อยู่ใต้โต๊ะ แล้วหัวเราะแห้งๆ "พี่ฉิง ตรงนั้นมันบอบบางนะ ห้ามกัด..."

"อุ๊ย ขอโทษจ้ะน้องชาย!" สวี่ฉิงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ช้อนตามองเขาด้วยความสำนึกผิด ท่าทางน่าสงสารจับใจ "คราวหลังห้ามทำแบบนี้นะ!" "อื้อ... เมื่อกี้พี่แค่มองแล้ว... สงสัย เลยลองใช้ฟันขูดดูเบาๆ ไม่นึกว่าจะสะดุ้งขนาดนี้"

สิงไป๋โจวประคองใบหน้าเธอไว้ "พี่ทำต่อเถอะ... ผมต้องรีบแก้บทหนังสองเรื่องนี้ จะได้เปิดกล้องตุลานี้"

สวี่ฉิงยิ้มเขินอาย เงยหน้ามองสิงไป๋โจวตาแป๋ว "อื้ม ได้เลย เธอทำงานของเธอไป พี่ก็จะทำงานของพี่"

(จบแล้ว)