บทที่ 29: หลักสูตรเทมพลาร์

"อืม ก็ฟังดูสมเหตุสมผล"

ที่ด้านข้าง อะมีเลียกำลังขบกรามแน่นด้วยความโกรธจัด

เธอจ้องมองนีโอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

นีโอทำเมินความรู้สึกหนาวสันหลังวาบแล้วหันไปถามเฮนรี่

"เราออกเดินทางไปสถาบันกันเลยได้ไหม? ผมต้องไปถึงที่นั่นภายในพรุ่งนี้เพื่อลงทะเบียนจัดอันดับ"

เฮนรี่ทำปากจู๋

"ขอบใจที่เตือนความจำนะไอ้เวร ไหนลองอธิบายมาซิว่าผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิงมึง ถึงได้สะเออะไปลงทะเบียนเรียนในหลักสูตรที่ยากนรกแตกที่สุดของสถาบันเดมิก็อดอย่างหลักสูตรเทมพลาร์?"

"..."

นีโอ ฮาร์เกรฟส์ ลงเรียนในหลักสูตรเทมพลาร์

หลังจากเรียนจบสองปี เขาจะได้เป็น 'เทมพลาร์ฝึกหัด'

เทมพลาร์คืออัศวินอย่างเป็นทางการของวิหารศักดิ์สิทธิ์

ในบรรดาประชากรนับพันล้านคนที่อาศัยอยู่บนทวีปนี้ มีเพียงหนึ่งร้อยคนต่อปีเท่านั้นที่จะได้รับใบรับรองการเป็นเทมพลาร์ฝึกหัด

การยอมรับ เงินทอง และอำนาจที่เทมพลาร์ถือครองนั้นมหาศาลเกินจินตนาการ

และเทมพลาร์ที่ติดอันดับท็อป 25 ของทุกปี จะมีสิทธิ์เข้าศึกษาต่อในวิทยาลัยเพื่อทดสอบเข้าสู่หลักสูตร 'เทมพลาร์ชั้นสูง'

หากผ่านการทดสอบ พวกเขาสามารถท้าชิงตำแหน่งกับเทมพลาร์ชั้นสูงได้

คงไม่ต้องบอกว่าเทมพลาร์ชั้นสูงแต่ละคนนั้นคือปีศาจในร่างมนุษย์ดีๆ นี่เอง

เป็นเรื่องยากมากที่เทมพลาร์ชั้นสูงจะเสียตำแหน่งให้กับเด็กใหม่

เทมพลาร์ชั้นสูงทั้งแปดสิบเอ็ดคนในปัจจุบัน ล้วนครองตำแหน่งมานานนับร้อยปีแล้ว

"วันนี้นอนพักซะ การลงทะเบียนจัดอันดับไม่เริ่มจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้"

เฮนรี่ตัดบทไม่เปิดช่องให้ต่อรอง

หลังจากจองห้องพักสองห้องใกล้กับสถาบัน นีโอก็ตัดสินใจที่จะเข้านอนตั้งแต่ห้าโมงเย็น

"มึงจะนอนตอนนี้เนี่ยนะ?" เฮนรี่ถาม

"ครับ ผมเหนื่อยสะสมมาหลายวันแล้ว"

เหตุผลนั้นเรียบง่าย

สกิลอมตะมีประจุสะสมอยู่สามครั้งในตอนนี้

ชาร์จครั้งต่อไปจะมาตอนเที่ยงคืน แต่มันจะเสียเปล่าเพราะสกิลสะสมได้สูงสุดแค่สามครั้ง

ถ้าเขาเข้านอน (ตาย) ตอนหกโมงเย็น และใช้เวลาหกชั่วโมงตามเวลาจริงในนรกภูมิ เขาจะได้ชาร์จที่เสียไปคืนทันทีที่ตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงคืน

เขาจำเป็นต้องมีสกิลอมตะสะสมให้เต็มแม็กซ์สำหรับการต่อสู้จัดอันดับที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้

เพราะนักเรียนกว่า 20% จะต้องตายในการทดสอบนี้

เฮนรี่มองเขาด้วยสายตาคลางแคลงใจ แต่ก็ยอมปล่อยให้เขาเข้านอนแต่หัวค่ำ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เฮนรี่ดันส่งอะมีเลียให้มานอนห้องเดียวกับเขา

อะมีเลียปิดประตูดังปัง แล้วเดินไปนั่งบนเตียงคิงไซส์

"ทำไมคุณต้องโกหกแบบนั้นด้วย?" เธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ดูเธอไม่ค่อยโกรธเท่าไหร่นะ" นีโอตั้งข้อสังเกต "ฉันนึกว่าเธอจะกระโดดกัดคอฉันทันทีที่อยู่กันสองคนซะอีก"

"เฮ้อ คุณคงมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น ถึงเราจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ฉันก็ดูออกว่าคุณไม่ใช่คนที่ทำอะไรสิ้นคิด"

สำหรับคนที่ดูใจเย็นเมื่อครู่ เธอก็เพิ่งจะจ้องหน้าเขาแทบทะลุเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เอง

อะมีเลียพยายามทำตัวเรียบร้อยและเหมาะสมต่อหน้าคนอื่นเสมอ

แต่ไหงเธอถึงได้ตะคอกใส่เขาตลอดเวลาเลยก็ไม่รู้

'หรือว่าฉันมันนิสัยเสียจนเธอทนไม่ไหวกันนะ?' เขาคิด

เขาสลัดความคิดไร้สาระทิ้งไปแล้วตอบเธอ

"พี่ชายฉันคงคิดว่าเธอจับตัวฉันมา ถึงฉันจะพยายามอธิบายยังไงเขาก็คงไม่ฟัง ถ้าฉันไม่โกหกไปแบบนั้น ป่านนี้เธอคงโดนเขาฆ่าตายไปแล้ว"

"ทำไมเขาต้องฆ่าคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลที่สมควรด้วยล่ะ..."

อะมีเลียชะงักคำพูด

เธอยกมือขึ้นปิดหน้า

"แม่ฉันก็คงทำแบบนั้น... ถ้าท่านคิดว่ามีคนลักพาตัวฉันไป ท่านคงฆ่าพวกโจรทิ้งโดยไม่สนหรอกว่าพวกนั้นจะมีเหตุผลจำเป็นอะไรหรือเปล่า"

พี่ชายของเขาก็เป็นแบบนั้นสินะ?

อะมีเลียมมองนีโอด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

เธอเข้าใจความรู้สึกของเขาดี

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคิดว่าเฮนรี่เป็นพี่ชายที่ดี

เฮนรี่ หลังจากยืนยันความปลอดภัยของนีโอได้แล้ว ก็ไม่พยายามซักไซ้ความลับของนีโอเลย

เขาไม่ถามเรื่องสายเลือด และไม่บังคับให้นีโอตอบคำถามที่เจ้าตัวพยายามบ่ายเบี่ยง

หลังจากตอบคำถามเธอเสร็จ นีโอก็เตรียมตัวฆ่าตัวตาย (เข้านอน)

"คุณจะนอนจริงๆ เหรอคะ?" เธอถาม

"ร่างกายฉันไม่ค่อยแข็งแรงน่ะ ต้องพักผ่อนเยอะๆ ก่อนการแข่งพรุ่งนี้"

เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วจ้องมองเธอ

"อะไรคะ?" เธอถาม

"เธอไม่ไปเหรอ? อย่าบอกนะว่าจะนอนด้วยกัน?"

"วะ... ว่าไงนะ!?"

อะมีเลียสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์

"เรา 'จำเป็น' ต้องนอนด้วยกัน ถ้าคุณไม่อยากให้พี่ชายจับได้เรื่องคำโกหกนั่น"

"ก็จริง" นีโอหาวหวอด "แค่อย่าแอบแต๊ะอั๋งฉันตอนหลับเหมือนคราวที่แล้วก็พอ"

"บอกแล้วไงคะว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด!"

นีโอใช้สกิลความตายเพื่อปลิดชีพตัวเองอย่างไม่เจ็บปวด

'อยากรู้จังว่าบาร์บาทอสเตรียมการฝึกแบบไหนไว้ให้'

เขาพยายามเปิดใจยอมรับเรื่องเซอร์ไพรส์ทุกรูปแบบ

ถึงกระนั้น การฝึกแบบสปาร์ตันของยมทูตก็ยังเล่นงานเขาซะน่วมจนแทบกระอักเลือดอยู่ดี

...

ชั้นบนสุด โรงแรมโดเวอร์

เฮนรี่พ่นควันบุหรี่ออกมา

เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง สายตาจับจ้องไปที่ดวงอาทิตย์ยามอัสดง

ชายชราในชุดพ่อบ้านเดินเข้ามาในห้อง

"นายน้อยครับ เรื่องที่นายน้อยนีโอทำลูกสาวราชินีเงือกท้อง เป็นเรื่องจริงหรือครับ?"

"คิดว่าไงล่ะ?"

เขาอัดควันเข้าปอดอีกครั้ง

"นายน้อยนีโอโกหกครับ เขามีนิสัยชอบพยายามฝืนยิ้มเวลาโกหกเสมอ"

เสียงหัวเราะเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเฮนรี่

"ไอ้เวรนั่นคิดจริงๆ เหรอว่าหลอกพวกเราได้ ไอ้หัวขี้เลื่อยเอ๊ย มันยังเร็วไปร้อยปีที่จะมาโกหกกู"

"นายน้อยครับ ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ทำไมนายน้อยถึงยอมปล่อยผ่านคำโกหกนั้นไปล่ะครับ? ปกตินายน้อยไม่ชอบให้เขาโกหกนี่นา"

"ทำไมน่ะเหรอ?"

เฮนรี่ขยี้บุหรี่ลงในที่เขี่ย แล้วหยิบมวนใหม่ขึ้นมา

"ก็เพราะแววตาของมันตอนที่พยายามปกป้องยัยเด็กนั่นไง"

นีโอเป็นคนขี้ขลาด

หลังจากวันที่พ่อแม่ตาย นีโอก็กลายเป็นคนเก็บตัว แค่คิดว่าจะต้องเจอผู้คนก็ตัวสั่นงันงกแล้ว

เขาน่าสมเพช

ตอนที่เฮนรี่รู้ว่านีโอสมัครเรียนหลักสูตรเทมพลาร์และสอบข้อเขียนผ่าน เขาคิดว่ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ

นีโอแค่ต้องการประชดที่เฮนรี่ปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็ก

เฮนรี่เชื่อว่ามันเป็นโอกาสดีที่นีโอจะได้เจอผู้คนบ้าง เขาเลยไม่ห้ามที่นีโอจะเข้าสถาบันเดมิก็อด

แต่สิ่งที่ทำให้เฮนรี่ตกใจแทบสิ้นสติ คือจู่ๆ นีโอก็หายตัวไป

ข่าวที่ว่านีโอไปโผล่ที่อาณาจักรเงือกนำมาซึ่งความโล่งใจและความกังวลในคราวเดียวกัน