บทที่ 30: ระเบียบในความโกลาหล

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เฮนรี่เกือบจะคลั่งตายเพราะหานีโอไม่เจอ

ถ้าเขาหานีโอเจอช้ากว่านี้อีกแค่วันเดียว เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอะไรลงไปบ้าง

"นีโอเปลี่ยนไป" เฮนรี่กล่าว

ตอนที่เจอกันวันนี้ นีโอไม่ได้ยืนตัวสั่นงันงกเหมือนแต่ก่อน

มันกล้าสบตากูตอนที่กูด่า

ท่าทางและน้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้

นีโอเติบโตขึ้น... ด้วยเหตุผลบางอย่าง

มันเกิดขึ้นได้ยังไง?

มันไปเจออะไรมาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ถึงได้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างกะทันหันขนาดนี้?

"นายน้อยครับ หรือว่าเขา... จะถูกเอาเตอร์ก็อดเข้าสิง?" พ่อบ้านตั้งข้อสังเกต "นั่นเป็นทางเดียวที่พอจะอธิบายความเปลี่ยนแปลงของเขาได้ครับ"

"ถูกสิงงั้นเหรอ"

เฮนรี่รู้สึกปวดตุบๆ ที่รอยแผลเป็น

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกมวน

ความเจ็บปวดทุเลาลง

"กูไม่สัมผัสถึงกลิ่นอายของเอาเตอร์ก็อดจากตัวมัน และ..."

เขาอัดควันเข้าปอด

"นิสัยมันก็ยังเหมือนเดิม มันจะเป็นไปไม่ได้เลยถ้าคนข้างในเป็นคนอื่น"

คนคนนั้นคือนีโอ

และเขากำลังเติบโตขึ้น

'สงสัยถึงเวลาที่ลูกนกจะบินออกจากรังแล้วสินะ'

เฮนรี่ยิ้ม

เขาดีใจที่น้องชายเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี

บอกตามตรง เขาไม่อยากให้นีโอเข้าสถาบันเดมิก็อดเพราะมันอันตราย

แต่...

ในโลกของพวกเขา ความอ่อนแอคือบาป

เฮนรี่ไม่สามารถอยู่ปกป้องนีโอได้ตลอดไป

เขาหันไปหาพ่อบ้าน

"เอกสารที่กูสั่งได้หรือยัง?"

"เตรียมมาเรียบร้อยแล้วครับ"

เฮนรี่รับปึกเอกสารมาจากพ่อบ้าน

เขาพลิกดูผ่านๆ แล้วเดาะลิ้น

"นังแพศยานั่นทิ้งคนคุ้มกันไว้ให้ลูกสาวด้วยแฮะ"

หลังจากราชินีทรราชตาย มีเดมิก็อดนับไม่ถ้วนที่จ้องจะแย่งชิงมหาเวทระดับสะเทือนฟ้าไปจากอะมีเลีย

ทว่า องค์กรใดก็ตามที่พยายามจะลงมือ กลับถูกทำลายล้างจนสิ้นซากอย่างกะทันหัน

มันคือคำเตือนที่ชัดเจน

ราชินีทรราชอาจจะตายไปแล้ว

แต่ลูกสาวของนางไม่ได้ไร้ทางสู้

"นายท่านครับ หรือว่าคนคุ้มกันคนนั้นจะเป็น..."

"เออ นังนั่นแหละ มันยังไม่ตาย"

หลังจากรู้ความสามารถของนีโอ เฮนรี่ก็มั่นใจว่าน้องชายของเขาช่วยชีวิตราชินีไว้ และได้รับมหาเวทสืบทอดมาเป็นค่าตอบแทน

"อย่างน้อยไอ้หัวขี้เลื่อยมันก็มีหัวการค้าดีใช้ได้ มันฟันกำไรก้อนโตแถมยังช่วยเขี่ยเสี้ยนหนามให้กูอีกต่างหาก"

เฮนรี่กล่าวเสริม

"สร้างตัวตนปลอมให้นังนั่นซะ"

คำพูดของเขาทำให้พ่อบ้านงุนงง

"ทำไมนายท่านถึงจะช่วยราชินีทรราชล่ะครับ?"

"กูกำลังช่วยน้องชายกูต่างหาก"

เฮนรี่สูดควันบุหรี่

"นังแพศยานั่นติดหนี้บุญคุณมัน จะดีกับเรามากกว่าถ้านางไม่โดนจับได้"

"อีกอย่าง ไม่มีใครคิดหรอกว่ากูเป็นคนช่วยนาง เราไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายอะไร"

หลังจากหารือเรื่องสำคัญเสร็จ พ่อบ้านทำท่าจะขอตัวออกไป แต่จู่ๆ เฮนรี่ก็เรียกเขาไว้

"เตรียมของที่กูสั่งไว้สำหรับการแข่งจัดอันดับของนีโอหรือยัง?"

"เรียบร้อยแล้วครับ" พ่อบ้านโค้งคำนับ "จะเสร็จสมบูรณ์ภายในพรุ่งนี้เช้าครับ"

...

นรกภูมิ

นีโอลืมตาตื่น

ภาพที่เห็นคือฝ่าเท้าที่กำลังกระทืบลงมาที่หัว

เขากลิ้งหลบอย่างรวดเร็วแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืน

"อะไรกัน?"

หนึ่ง สอง สาม.... สิบ สิบเอ็ด.... ยี่สิบ...

กุลวัคนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งเข้าใส่เขา

ไม่มีเวลาให้ตั้งสติหรือถามบาร์บาทอสเกี่ยวกับเนื้อหาการฝึก

เขาต้องสู้ทันทีที่มาถึง

กุลวัคตัวหนึ่งตวัดมีดสั้นเล็งมาที่ศีรษะ

นีโอบิดคอหลบด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย

เขาขยี้คอกุลวัคด้วยสัมผัสมรณะและแย่งมีดสั้นมาจากมือมัน

ในจังหวะที่เขากำลังจะสู้ต่อ เจ้ากุลวัคที่หัวขาดไปแล้วกลับคว้าขาเขาไว้และจิกกรงเล็บลงบนเท้า

...!?

ก่อนที่นีโอจะทันได้กระทืบมัน กุลวัคอีกตัวก็พยายามกระโจนใส่หลังเขา

เขากระชากเท้าขวาออกอย่างแรง และหมุนตัวเตะเท้าขวายัดหน้ากุลวัคตัวนั้น

โดยไม่หยุดพัก เขาใช้แรงเหวี่ยงทิ้งส้นเท้าลงบนหัวกุลวัคที่กำลังจิกเท้าซ้ายเขาอยู่

ฉึก!

ลูกธนูปักเข้าที่กลางหลัง

'พวกมันมีพลธนูด้วยเรอะ?'

นีโอกัดริมฝีปาก

เขาพยายามกวาดสายตาดูรอบๆ ทันใดนั้นหอกพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเล็งที่ศีรษะ

'ไอ้พวกเวรนี่! มันเล็งแต่หัว!'

เขาเอียงคอหลบได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด แลกกับการเสียหูซ้ายและเนื้อใบหน้าบางส่วนไป

ตลอดเวลาที่นีโอหลบการโจมตี เขาไม่ได้ถอยหนี

แต่เขากลับพุ่งเข้าประชิดตัวและปักมีดสั้นเสยเข้าที่ปลายคางของกุลวัคถือหอก

'ไอ้พวกบ้านี่!'

เขาหลบลูกธนูอีกดอก

ก่อนที่กุลวัคถือหอกจะตาย นีโอแย่งหอกของมันมา

เขาหมุนตัวแล้วขว้างหอกออกไปราวกับพุ่งแหลน

การโจมตีทะลุร่างกุลวัคสามตัวและตรึงกุลวัคถือธนูติดกับพื้น

'เสร็จฉั—"

เปรี้ยง!

ค้อนศึกฟาดเข้าที่ศีรษะเต็มแรง

โลกหมุนคว้าง หูของนีโออื้ออึงและเซถลา

'กะ... เกิดอะไรขึ้น...?'

เลือดทะลักออกจากจมูกและตา

สมองของเขาเบลอไปหมด

กุลวัคฟาดค้อนศึกเข้าที่ท้องของนีโอแล้วเหวี่ยงเขากระเด็นไปบนพื้นทราย

แรงกระแทกตามมาด้วยความเจ็บปวดช่วยเรียกสตินีโอให้กลับมา

เขากลิ้งหลบก่อนที่ค้อนศึกจะทุบหน้าอกเขาจนเละเป็นโจ๊ก

แต่ทว่า...

เขาหลบไม่พ้นทั้งหมด

นิ้วมือของเขาถูกบดขยี้

'บ้าเอ๊ย วันนี้พวกมันเป็นบ้าอะไรกัน?'

นีโอใช้สัมผัสมรณะจี้ปิดปากแผล

นิ้วมือคงไม่งอกใหม่ น้ำตาเขาไหลพราก แต่เขาต้องกัดฟันทน นี่เป็นทางเดียวที่จะสู้ต่อได้

เขาเตะเข้าที่เข่าของกุลวัคถือค้อนจนหัก แล้วเหลือบมองตัวจับเวลา

[เวลาคงเหลือ: 11 ชั่วโมง 58 นาที]

อะไรนะ...?

เพิ่งผ่านไปแค่สองนาทีเองเหรอ?

ในที่สุด เวทมนตร์อ้อมกอดแห่งมหาสมุทรก็ทำงาน

ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยชั้นฟิล์มสีฟ้าบางๆ

ทันใดนั้น ลูกธนูก็พุ่งเข้าปักที่ต้นคอ

การโจมตีเด้งออกไปโดยไม่สร้างบาดแผล นีโอรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ เพียงเล็กน้อย

เขาหอบหายใจอย่างหนัก

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

ปกติกุลวัคจะดุร้าย แต่พวกมันสู้แบบมีแบบแผน

การต่อสู้กับพวกมันเหมือนเกม Turn-based (ผลัดกันตี)

พวกมันโจมตี นีโอหลบ นีโอโจมตี และถ้าพวกมันไม่ตาย พวกมันก็จะโจมตีอีกครั้ง

แต่วันนี้?

พวกมันสู้ราวกับหมาบ้า

พวกมันดาหน้ากันเข้ามาโจมตีโดยไม่สนว่าจะโดนพวกเดียวกันหรือทำร้ายตัวเอง

และที่แย่ที่สุดคือ พวกมันรู้จักทำงานเป็นทีม

เมื่อนีโอจัดการกุลวัคไปสองตัว กลับกลายเป็นว่าสองตัวนั้นเป็นแค่ตัวล่อให้ตัวที่สามโจมตี

พวกมันสู้กันมั่วซั่ว แต่ในความโกลาหลนั้นกลับมีระเบียบวินัยซ่อนอยู่

'ขืนเป็นแบบนี้ฉันตายแน่ ถึงไม่ตายก็คงหมดแรงตาย'

นีโอต้องเปลี่ยนสถานที่

ต้องหาที่ที่เขาจะไม่โดนรุมกินโต๊ะจากรอบทิศทางเหมือนตอนนี้