บทที่ 27: ตัวร้ายสายซึนเดระ
บทที่ 27: ตัวร้ายสายซึนเดระ
"คนคนนั้นเป็นใคร? แล้วอย่ามาบอกนะว่าไม่รู้จัก เพราะคนที่โทรมาเขารู้จักนายแน่ๆ"
อะมีเลียคว้ามือเขาแล้วลากให้ออกเดิน
พวกเขาต้องรีบหนีไปก่อนที่คนในสายจะตามมาเจอ
นีโอทำได้แค่เบี่ยงประเด็น
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนปลายสายเป็นใคร
"เธอติดต่อแม่ได้ไหม? เราอาจต้องให้ท่านช่วย"
"ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันอยู่กับพวกคุณตลอด เลยไม่มีโอกาสไปซื้อสมาร์ตโฟนให้ท่านเลย"
พวกเขาใช้เวลาหลายสิบนาทีกว่าจะหาแท็กซี่เจอ
ทั้งสองบอกคนขับให้ไปส่งที่สถานีรถไฟความเร็วสูง
จากนั้นพวกเขาก็ซื้อตั๋วไปยังสถานีที่ใกล้สถาบันที่สุด
นีโอไม่รู้ว่าทำไม แต่เหงื่อเขากาฬแตกพลั่ก
ดูเหมือนร่างกายของเขาจะจำเสียงคนปลายสายได้และกำลังหวาดกลัวที่จะต้องเผชิญหน้า
ทันทีที่ก้าวลงจากรถไฟ พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
"เตรียมพร้อมสู้"
"รู้แล้วน่า"
สถานีร้างผู้คน
ผู้โดยสารบนรถไฟถูกกันไม่ให้ลงจากขบวน
'ใครกัน? ใครมีอำนาจสั่งอพยพคนทั้งสถานีได้กลางวันแสกๆ แบบนี้' นีโอคิด
พวกเขารอ
แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เอายังไงต่อดีคะ?" อะมีเลียถาม
"รอไปก็ไม่ช่วยอะไร ลองออกไปจากสถานีกันเถอะ" นีโอตอบ
ขณะที่เดินออกมา พวกเขาสังเกตเห็นว่าแม้แต่พนักงานสถานีก็หายตัวไปหมด
ที่นี่ดูราวกับสถานีร้าง
ทันใดนั้น นีโอก็สัมผัสได้ถึงการมีตัวตนของใครบางคน
เขาส่งสัญญาณให้อะมีเลียมมองไปที่ชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ที่ทางเข้าสถานี
ชายผมบลอนด์คนนั้นมีรอยแผลเป็นพาดผ่านจากตาขวายาวลงมาถึงกรามล่าง
เขาหล่อเหลาเอาการ
ชายคนนั้นสวมสูทสีดำและกำลังพ่นควันบุหรี่
"มึงมาช้าไปสองนาที รู้ไหมว่ามึงเพิ่งผลาญเงินกูไปสองล้าน?" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น
เสียงเหมือนกับคนในสาย
นีโอจำตัวตนของชายคนนี้ได้จากรอยแผลเป็น
'ทีแรกก็เอลิซาเบธ แล้วนี่ยังมาเจอหมอนี่อีกเหรอ? ทำไมฉันต้องมาพัวพันกับคนประเภทนี้ตลอดเลยวะ' เขาคิดด้วยความกังวล
"ขึ้นรถ"
ชายคนนั้นโยนบุหรี่ทิ้งก่อนจะเข้าไปนั่งในรถที่จอดรออยู่หน้าทางเข้า
อะมีเลียยกธนูขึ้น
"เราควรสู้นะคะ เขาดูไม่ค่อยแข็งแกร่งเท่าไหร่ เพราะงั้—"
"ไม่ ฟังเขาก่อน"
นีโอห้ามเธอด้วยลำคอที่แห้งผาก
ชายคนนี้ เฮนรี่ ฮาร์เกรฟส์ อันตรายพอๆ กับเอลิซาเบธ เผลอๆ อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
หือ?
เฮนรี่... ฮาร์เกรฟส์?
นามสกุลเดียวกับ นีโอ ฮาร์เกรฟส์?
"พี่... เหรอ?" นีโอถามอย่างระมัดระวัง
เฮนรี่ลดกระจกลงแล้วจ้องเขม็งมาที่เขา
"อะไร? ความจำกลับมาแล้วรึไง?" เฮนรี่แค่นเสียงแล้วจุดบุหรี่มวนใหม่
อะมีเลียผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าเขาเป็นพี่ชายของนีโอ
เธออยากจะถามว่าทำไมนีโอถึงทำท่าเหมือนไม่รู้จักพี่ชายตัวเอง แต่เมื่อดูจากสีหน้าของนีโอ เธอสัมผัสได้ว่าพี่น้องคู่นี้อาจจะมีเรื่องบาดหมางกัน จึงเลือกที่จะเงียบไว้
"เราขึ้นรถกันเลยไหมคะ?" เธอถาม
"อืม"
อะมีเลียและนีโอนั่งเบาะหลัง ส่วนเฮนรี่เป็นคนขับ
รถแล่นฝ่าการจราจรที่คับคั่งไปหลายสิบนาที
ในจังหวะที่อะมีเลียเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ รถก็จอดติดไฟแดง และเฮนรี่ก็มองกระจกหลัง
"มึงไปอาณาจักรเงือกมาใช่ไหม?"
"ใช่"
"ชิ สภาพดูไม่ได้เลยนะมึงไอ้เวร นี่มึงได้แดกอะไรบ้างหรือเปล่าเนี่ย?" เฮนรี่อัดบุหรี่เข้าปอด "แล้วทำไมลูกสาวของนังแพศยานั่นถึงมาอยู่กับมึงได้?"
อะมีเลียของขึ้นทันทีที่เขาด่าแม่ของเธอ
แต่นีโอรีบเอามือกุมมือเธอไว้เพื่อห้ามปราม
'อย่านะ ได้โปรดอย่าวู่วาม' นีโอพยายามสื่อสารผ่านสายตา
เฮนรี่กับเอลิซาเบธมีความแค้นฝังลึกต่อกัน
เขาเกลียดอะมีเลียเพราะเขาไม่สามารถฆ่าเอลิซาเบธด้วยมือตัวเองได้
ในนิยาย หลังจากเฮนรี่เข้าสู่ด้านมืด สมาชิกฮาเร็มคนแรกที่เขาฆ่าทิ้งก็คืออะมีเลีย
เฮนรี่พูดต่อ
"ช่างเถอะ มึงไปทำบ้าอะไรที่อาณาจักรเงือก?"
"...ไปรักษาอาการป่วยของราชินี"
ไม่มีประโยชน์ที่จะโกหก
เฮนรี่สามารถหาข้อมูลพวกนี้ได้ง่ายๆ จากเส้นสายของเขา
"ไอ้หัวขี้เลื่อยเอ๊ย มึงจะไม่ลองปฏิเสธความรับผิดชอบเหมือนที่ทำมาตลอดหน่อยเหรอ?"
เฮนรี่โยนก้นบุหรี่ออกนอกหน้าต่างแล้วดึงซองใหม่ออกมา
เขาจุดสูบอีกมวน
"แม่งเอ๊ย กูไม่ได้หลับไม่ได้นอนก็เพราะมึงเลยนะไอ้เวร"
"หมายความว่ายังไง?"
"ฮ่าๆๆๆ ดูหน้าโง่ๆ ของมันสิ นี่มึงไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเกิดเรื่องห่าอะไรขึ้นบ้าง?"
เฮนรี่เห็นนีโอขมวดคิ้วและอะมีเลียทำหน้างง
"ไม่รู้จริงดิ? ว้าว บัดซบสิ้นดี"
เขาหยิบหนังสือพิมพ์จากช่องเก็บของข้างประตูโยนใส่นีโอ
นีโออ่านพาดหัวข่าว
"ไอ้พวกปลาเวรนั่นบอกว่ามึงมีส่วนรู้เห็นกับการตายของนังแพศยานั่น แถมยังลักพาตัวลูกสาวมันมาอีก"
"ยินดีด้วยนะไอ้น้องเวร ตอนนี้มึงกลายเป็นอาชญากรข้ามชาติที่มีค่าหัวนำจับแล้ว พวกเทมพลาร์ระดับสูงกำลังไล่ล่าตูดมึงอยู่"
"อะไรนะ!? โกหกชัดๆ! เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ! เขาต่างหากที่เป็นคนช่วยพว— โอ๊ย!"
นีโอหยิกมืออะมีเลียก่อนที่เธอจะหลุดปากบอกว่าเอลิซาเบธยังมีชีวิตอยู่
เธอมองเขาด้วยสายตาสับสน
เขาส่ายหน้าแล้วหันไปหาเฮนรี่
"พี่คงจัดการเรื่องนี้ให้แล้วใช่ไหม?"
"ก็เออสิวะ กูจะปล่อยให้ไอ้พวกเวรนั่นมาแตะต้องไอ้น้องชายไม่ได้เรื่องของกูได้ยังไง"
ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว
เฮนรี่หยุดพูดแล้วหันไปสนใจการขับรถ
"พี่ชายคุณเป็นใครกันแน่คะ?" อะมีเลียกระซิบถาม "เขาเป็นเดมิก็อดชั้นสูงเหรอ? เขาหยุดพวกเทมพลาร์ระดับสูงแล้วพูดเหมือนเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วได้ยังไง?"
"เปล่า เขาเป็นคนธรรมดา"
พูดง่ายๆ ก็คือ เฮนรี่ไม่สามารถปลุกสายเลือดเทพเจ้าในตัวได้
"แล้วทำไม...?" อะมีเลียสงสัย
"เขารวย รวยล้นฟ้าเลยล่ะ"
อะมีเลียหุบปากฉับ มองเขาเหมือนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
แต่เขาไม่ได้โกหก
ความร่ำรวยก็คือพลังความแข็งแกร่งอีกรูปแบบหนึ่ง
รถจอดเทียบหน้าภัตตาคารหรู
เฮนรี่ลงจากรถ
"ลงมาได้แล้วไอ้หมาบ้า กูทนดูสภาพอดอยากปากแห้งเหมือนปลาขาดน้ำของมึงไม่ไหวแล้ว วันนี้กูจะยัดห่ามึงให้ท้องแตกตายไปเลย"
ขณะที่อะมีเลียและนีโอเดินตามเฮนรี่เข้าไปในร้าน เธอก็โน้มตัวเข้ามากระซิบกับเขา
"ถึงจะปากเสีย แต่เขาก็รักคุณมากเลยนะคะเนี่ย"
เธอหัวเราะคิกคัก
"ฉันรู้นะว่าเขาเรียกคนแบบนี้ว่าอะไร... ซึนเดระสินะ"
นีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นว่าเธอกำลังมองพี่ชายของเขาในแง่ดี
เฮนรี่รักน้องชายของเขามากจริงๆ นั่นแหละ
ในนิยาย เมื่อน้องชายของเฮนรี่ตายอย่างเป็นปริศนา เขาเชื่อว่าน้องชายตายในการแข่งจัดอันดับของสถาบัน และหันมาเป็นศัตรูกับสถาบันเดมิก็อด
ในช่วงหลังของเรื่อง เฮนรี่ถล่มครึ่งทวีปจนราบเป็นหน้ากลอง และฆ่าตัวละครหลักรวมถึงสมาชิกฮาเร็มไปเกือบหมด
เฮนรี่ทำทั้งหมดนี้เพื่อแก้แค้นให้น้องชาย
และ...
นีโอไม่ใช่น้องชายของเขา
'ฉันฉิบหายวายวอดแน่ถ้ามันรู้ว่าฉันมายึดร่างน้องชายมัน'