บทที่ 26: สายปริศนา

"ส่วนรางวัลที่เจ้าช่วยชีวิตข้า..."

นางมองไปที่อะมีเลียซึ่งผล็อยหลับไปแล้ว

"ข้ายังให้เจ้าตอนนี้ไม่ได้ เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าทำไม ในเมื่อเจ้าอยากได้อาวุธชิ้นนั้น"

แบบจำลองตรีศูลแห่งโพไซดอนคืออาวุธที่ทรงพลัง

แต่ยังมีอาวุธอื่นที่แข็งแกร่งกว่ามัน

สาเหตุที่ตรีศูลนี้พิเศษกว่าชิ้นอื่นก็เพราะคุณสมบัติ 'ผู้สังหารอมตะ' มันสามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตที่เป็นอมตะอย่างนีโอได้

เขาไม่ได้ต้องการอาวุธชิ้นนี้เพราะพลังทำลายล้างของมัน

แต่เขาต้องการครอบครองมันเพื่อประกันความเสี่ยง ไม่ให้ใครหน้าไหนเอามันมาใช้เล่นงานเขาได้ต่างหาก

เพราะทันทีที่ข่าวเรื่องการเป็นทายาทฮาเดสและพลังความเป็นอมตะของเขาแพร่ออกไป มหาอำนาจทั่วโลกจะจับตามองเขาในฐานะเดมิก็อดที่อันตราย และจะสรรหาวิธีการมาควบคุมหรือกักขังเขา เผื่อกรณีที่เขาเกิดคลุ้มคลั่งหรือกลายเป็นภัยคุกคาม

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว

เดมิก็อดที่ทรงพลังหรือมีสายเลือดระดับสูงทุกคนล้วนมี 'มาตรการรับมือ' เตรียมไว้สำหรับพวกเขาทั้งสิ้น

มันเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ

เพราะในประวัติศาสตร์ มีเดมิก็อดไม่น้อยที่พ่ายแพ้ต่อสิ่งยั่วยวนของ 'เอาเตอร์ก็อด' (เทพจากต่างมิติ) และย้ายฝั่งไปเป็นศัตรู

"ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ผิดสัญญาหรอก ข้าจะมอบอาวุธให้เจ้าแน่"

"ตอนนี้มันถูกผนึกอยู่ใต้ภูเขาโคลัมบัส ข้าต้องใช้เวลาในการคลายผนึก ในเมื่อข้าต้องแวะไปที่สถาบันอยู่แล้ว ข้าจะเอาไปให้เจ้าที่นั่นก็แล้วกัน"

เอลิซาเบธเตรียมพร้อมสำหรับความตายของตัวเองมาตลอด

นางจึงซ่อนอาวุธอันตรายอย่างตรีศูลแห่งโพไซดอนเอาไว้อย่างดี

จะปล่อยให้มันตกไปอยู่ในมือคนชั่วไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นความเสียหายคงเกินจินตนาการ

"เข้าใจแล้วครับ" นีโอตอบ

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้มันมาครอง

พวกเขาพักผ่อนกันอีกหนึ่งวันก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมือง

เมื่อมาถึงชายหาดโอกาฮามะในจุดที่ลับตาคน อะมีเลียและนีโอก็ลงจากหลังมังกร

"ข้าต้องเอาเกอร์นาไปไว้ในที่ปลอดภัยก่อน แล้วข้าจะตามไป" เอลิซาเบธบอกพวกเขา "พวกเจ้าล่วงหน้าไปที่สถาบันก่อนเลย เดี๋ยวไปเจอกันที่นั่น"

นางคงจะไปเอาตรีศูลมาให้เขา

หลังจากนางจากไป นีโอและอะมีเลียก็เดินเลียบชายหาดไปด้วยกัน

ความเงียบเข้าปกคลุมตลอดทาง

นีโอหยุดเดินหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

เหงื่อท่วมตัวและความเหนื่อยล้าเข้าจู่โจม

เหตุการณ์วุ่นวายในอาณาจักรเงือกสูบพลังเขาไปเยอะ แถมยังต้องมาฝึกฝนเวทมนตร์ระดับสะเทือนฟ้าต่ออีก ร่างกายเขาแทบจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ ฟางเส้นสุดท้ายขาดผึงแล้ว

"ขอพัก... หน่อยได้ไหม?" เขาถามพลางทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งริมทาง

อะมีเลียจ้องมองเขา แล้วเดินหนีไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"...?"

นี่เธอจะทิ้งเขาแล้วไปสถาบันคนเดียวเลยเหรอ?

"สงสัยฉันจะประเมินความโกรธของเธอต่ำไปแฮะ" นีโอยิ้มขื่น

แต่ก็นะ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็คงทำแบบเดิม... เผลอๆ อาจจะทำมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

สิบห้านาทีต่อมา ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น อะมีเลียก็เดินกลับมา

เธอยื่นเครื่องดื่มกระป๋องให้เขา

"เครื่องดื่มชูกำลังค่ะ" เธอบอก "น่าจะช่วยคุณได้บ้าง"

'นี่เธอเดินกลับไปซื้อไอ้นี่มาให้เหรอ?'

พวกเขาอยู่บนถนนเปลี่ยวเลียบชายฝั่ง

อะมีเลียต้องเดินย้อนกลับไปไกลพอสมควรกว่าจะหาซื้อเครื่องดื่มมาได้

บางทีสีหน้าประหลาดใจของเขาคงแสดงออกมาชัดเจนเกินไป เธอจึงพูดขึ้นว่า

"ฉันไม่ได้โกรธคุณหรอกนะ ฉันแค่ไม่ชอบเรื่องที่เกิดขึ้นในถ้ำเฉยๆ... ก็แค่นั้นแหละ ฉันไม่มีวันเกลียดคุณลงหรอกหลังจากที่คุณช่วยท่านแม่ไว้ขนาดนั้น ฉันไม่ได้โง่แยกแยะอะไรไม่ออกนะ"

คำพูดของเธอก็ฟังดูดีอยู่หรอก

แต่ไอ้ท่าทางที่ย้ำนักย้ำหนาว่า 'ไม่ได้โกรธ' เนี่ย...

เอาเถอะ เขาไม่เชื่อเธอหรอก

นีโอตัดสินใจว่าคืนนี้เขาคงต้องนอนลืมตาข้างหนึ่ง เผื่อโดนเธอเอามีดมาแทงตอนหลับ

"เราควรจะรีบไป—"

เสียงโทรศัพท์ของนีโอดังขึ้นขัดจังหวะ

เขาหยิบมันออกมาดู

เบอร์แปลกที่ไม่รู้จัก

ในสถานการณ์ปกติเขาคงกดทิ้งไปแล้ว

แต่โทรศัพท์ของเขาไม่มีสัญญาณเลยก่อนที่จะมาถึงหาดโอกาฮามะ

มีโอกาสเล็กน้อยที่คนโทรมาจะเป็นคนที่รู้จัก 'นีโอ ฮาร์เกรฟส์' คนเก่า

"ขอฉันรับสายแป๊บนะ" เขาบอกอะมีเลียแล้วกดรับ

ปลายสายตะคอกกลับมาทันที

"มึงหัวหดอยู่ที่ไหนวะ ไอ้เวรตะไล? มึงรู้ไหมว่า—"

นีโอกดวางสายทันที

"ใครเหรอคะ? ครอบครัวคุณหรือเปล่า?" อะมีเลียถาม

"น่าจะโทรผิดน่ะ ดูเหมือนเขาจะโกรธใครสักคนอยู่..."

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งจากเบอร์เดิม

"แน่ใจเหรอคะว่าไม่รู้จักเบอร์นี้?" อะมีเลียสงสัย

"...เดี๋ยวลองเช็กดู"

เขากดรับสาย

"ฮัลโหล—"

"ไอ้เย็ดเป็ด มึงกล้าดียังไงมาตัดสายกูวะ? อยากตายนักใช่ไหม?"

"นั่นใครครับ? ขอโทษที ผมไม่คุ้นเสียงคุณเลย"

"..."

จู่ๆ ปลายสายก็เงียบไป

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมา

"มุกควายๆ แบบนี้อีกแล้วเหรอวะ!? สาบานได้เลยว่ามึงควรจะหาข้ออ้างที่ดีกว่านี้หน่อยนะ ไอ้ตอแหล—"

"โทรผิดแล้วครับ"

นีโอวางสาย

คราวนี้ไม่มีเสียงเรียกเข้าอีก

อะมีเลียจ้องมองนีโอด้วยสีหน้าประหลาด

เสียงจากปลายสายดังมากจนเธอยังได้ยิน ทั้งที่ไม่ได้เปิดลำโพง

"คนเรานี่ก็มีร้อยพ่อพันแม่นะคะ" เธอหัวเราะแก้เก้อ

ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะออกเดิน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

นีโอเมินเฉย

มันยังคงดังต่อเนื่อง

ครั้งที่หนึ่ง...

ครั้งที่สอง...

สิบครั้ง...

นีโอเริ่มหงุดหงิด จึงกดรับสายกะว่าจะด่าให้เปิง

"นีโอ ไอ้สัสเอ๊ย ทีแรกมึงสมัครเข้าสถาบันโดยไม่บอกกู แล้วมึงก็หายหัวไปเป็นอาทิตย์ๆ แล้วนี่ยังมีหน้ามาเมินสายกูอีกเหรอวะ?"

เขานึกภาพเส้นเลือดปูดโปนบนคอของคนปลายสายออกเลย

"กูสาบานเลยนะ ถ้ามึงวางสายใส่กูอีกรอบเดียว กูจะตามไปฆ่ามึงให้ตายคาตีนเลยคอยดู"

"คุณรู้จักผม?"

"..."

"...อย่าพังโทรศัพท์นะเว้ย ท่องไว้ อย่าพังโทรศัพท์" ปลายสายพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่นีโอก็ยังได้ยิน

"เฮ้อ... มึงอยู่ที่ไหน นีโอ?"

นีโอไม่ได้ตอบทันที

คนปลายสายรู้ชื่อเขา

เพื่อนของนีโองั้นเหรอ?

แต่มันแปลกตรงที่ไม่มีชื่อเมมไว้ในเครื่องเนี่ยสิ

'ในเมื่อมันรู้ว่าฉันจะเข้าสถาบัน ยังไงเราก็ต้องเจอกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง' นีโอคิด

'แต่น้ำเสียงหมอนี่ดูอันตรายชะมัด ทางที่ดีรอเจอพร้อมเอลิซาเบธดีกว่า ถ้านางอยู่ด้วย เกิดอะไรขึ้นนางจะได้ช่วยทัน'

นีโอกำลังจะวางสาย แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงบุคคลที่สามดังลอดเข้ามาในสาย

"ครับท่าน เราระบุพิกัดของเป้าหมายได้แล้วครับ"

...!?

ตาของอะมีเลียเบิกโพลง

เธอคว้าโทรศัพท์ไปจากมือนีโอ

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้บีบมันให้แตกคามือ เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็ดังออกมาจากโทรศัพท์

"นีโอ มึงได้ยินใช่ไหม?"

ปลายสายลดเสียงลงต่ำจนน่าขนลุก

"มึงตายแน่"