บทที่ 25: อ้อมกอดแห่งมหาสมุทร

มันไม่ใช่ความผิดของอะมีเลียเสียทีเดียวที่พวกเขากลายเป็นคนถังแตก

แต่เธอก็สามารถหยิบเงินติดมือมาได้ถ้าเธอต้องการ

ดังนั้น เธอก็ไม่ได้ไร้ความผิดเสียทีเดียว

เหตุผลของเธอก็ฟังดูเข้าท่า... ซะที่ไหนล่ะ!

อะมีเลียนั่งแหมะอยู่ที่มุมถ้ำใต้น้ำ

"ทำไมกลับมาเร็วจัง?"

เอลิซาเบธลุกขึ้นจากบ่อน้ำทิพย์และสวมเสื้อผ้าด้วยท่าทางที่ดูเหมือนช้าแต่ก็รีบร้อนอยู่ในที

"ฉันไม่มีเงินค่ะ แล้วฉันก็ไม่อยากใช้บัญชีธนาคารตัวเองด้วย เพราะ..." อะมีเลียเม้มปาก "ฉันไม่อยากใช้อะไรที่เกี่ยวข้องกับประเทศนั้นอีกแล้ว"

"ฉันพอมีเงินสดติดตัวอยู่บ้าง เราใช้เงินฉันไปก่อนก็ได้" นีโอพูด

เขาคลำหากระเป๋าสตางค์ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาทิ้งกระเป๋าตังค์และบัตรนักเรียนไว้กับอุปกรณ์ดำน้ำ

อะมีเลียสังเกตเห็นท่าทางของเขา

"หาพวกนี้อยู่เหรอ?"

เธอหยิบบัตรนักเรียน สมาร์ตโฟน และกระเป๋าสตางค์ของเขาออกมาจากเป้ของเธอ

'ยัยนี่หยิบไปก่อนจะถอดชุดฉันงั้นเหรอ?' นีโอคิด 'มิน่าล่ะ พวกเธอถึงไม่แปลกใจตอนรู้ว่าฉันเป็นนักเรียนของสถาบัน เพราะรู้อยู่แล้วนี่เอง'

"ฉันกะว่าจะใช้เงินคุณอยู่แล้ว แต่คิดว่าควรจะมาบอกก่อน ก็เลยกลับมา... แล้วก็มาเจอพวกคุณสองคนกำลังสนิทสนมกลมเกลียวกันเชียว"

คำพูดของอะมีเลียเต็มไปด้วยน้ำเสียงประชดประชันที่เย็นยะเยือก

"เอาเงินฉันไปใช้ได้เลย ทีนี้ก็ไปได้แล้ว" นีโอไล่

เขาไม่แน่ใจว่าเอลิซาเบธจะยอมมอบอาวุธให้เขาต่อหน้าอะมีเลียหรือไม่ เพราะนั่นหมายถึงการเปิดเผยความลับเรื่องอาวุธชิ้นนั้น

ดังนั้น นีโอจึงอยากกันเธอออกไปก่อน

"เหรอคะ?" อะมีเลียยิ้มเย็น "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าจะทำอะไรกัน ก็ทำต่อหน้าฉันนี่แหละ"

ถ้านีโอใช้วีรกรรมที่เขาทำเพื่อช่วยอาณาจักรเงือกมาบีบบังคับแม่ของเธอ อะมีเลียคงจัดการเขาไปแล้ว

แต่ทว่า...

อะมีเลียรู้นิสัยแม่ของตัวเองดี

แทนที่จะเป็นฝ่ายโดนแบล็กเมล์ แม่ของเธอเป็นประเภทแบล็กเมล์ชาวบ้านเขามากกว่า

มันชัดเจนจนน่าเจ็บปวดว่างานนี้ใครเข้าหาใคร

'ทำอะไรของแม่เนี่ย!? เขาเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนหนูนะ! ทำไมต้องเล็งเขาด้วย!'

อะมีเลียกรีดร้องในใจ

'ปกติแม่ไม่เคยสนผู้ชายเลยนี่นา! ขนาดมีคนมาสู่ขอตั้งเยอะแยะ ไม่ว่าจะสายเลือดดีแค่ไหนหรือเก่งกาจเพียงใด แม่ก็ปฏิเสธหมด!'

'ทำไมต้องตอนนี้!? ทำไมต้องเป็นหมอนี่?!'

เธออยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

ความจริงข้อหนึ่งที่ชัดเจนคือ เธอปล่อยให้สองคนนี้อยู่กันตามลำพังไม่ได้เด็ดขาด

ความรู้สึกหนาวเหน็บที่น่าขยะแขยงแล่นพล่านไปตามสันหลัง เมื่อจินตนาการว่าพวกเขาจะทำอะไรกันบ้างถ้าเธอไม่ย้อนกลับมา

นีโอไม่สนว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

เขาหันไปหาเอลิซาเบธ

"สอนเวทมนตร์ระดับสะเทือนฟ้าให้ผมได้หรือยัง?"

"...ได้สิ"

เขานั่งขัดสมาธิอยู่ข้างขอบบ่อ

แม้จะไม่ได้แช่อยู่ในน้ำ แต่ระยะห่างแค่นี้ก็ช่วยให้ฟื้นฟูพลังงานศักดิ์สิทธิ์ได้เร็วขึ้นมากแล้ว

เอลิซาเบธนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังเขาและบอกให้เขาถอดเสื้อออก

"อย่าคิดทำอะไรแผลงๆ เชียวนะ" อะมีเลียพูดดักคอมาจากด้านข้าง

"..."

เอลิซาเบธวางฝ่ามือแนบลงบนแผ่นหลังของนีโอ

"ข้าจะส่งพลังงานศักดิ์สิทธิ์ของข้าเข้าไปนำร่องการใช้เวทมนตร์ในร่างกายเจ้า อย่าต่อต้านกระแสพลัง และจดจำความรู้สึกนั้นไว้ให้ดี"

นางกำลังจะเริ่ม แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป

มีสิ่งหนึ่งที่นางต้องยืนยันก่อนจะสอนเวทบทนี้

"เจ้ามีธาตุวารีใช่ไหม? เวทบทนี้ใช้ไม่ได้ถ้าไม่มีธาตุวารี"

"มีครับ"

นางทำปากจู๋ด้วยความแปลกใจ

"เจ้ามีธาตุความตายอยู่แล้วนี่ เจ้ามีหลายธาตุงั้นรึ?"

"ใช่ครับ"

"น่าประหลาดใจจริงๆ เจ้าใช้ได้กี่ธาตุกันแน่?"

นีโอไม่ได้ตอบ

เขาใช้ได้แค่ธาตุความตาย (กับธาตุวารีที่เพิ่งได้มา)

เขาเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน

"ผมนึกว่ามีแค่สองคนเท่านั้นที่สืบทอด 'อ้อมกอดแห่งมหาสมุทร' ได้ซะอีก ถ้าคุณสอนผม แล้วคุณจะเสียเวทบทนี้ไปไหม?"

"เจ้ารู้ชื่อเวทมนตร์ได้ยังไง...?"

....!

ฉิบหาย!

"ผมเคยเห็นอะมีเลียใช้เวทบทนี้ในการประลองปีที่แล้ว..."

เขาถอนหายใจในใจ

เป็นข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้น

เอลิซาเบธรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แต่ก็ตัดสินใจปล่อยผ่านไป

"ตอบคำถามของเจ้านะ: ไม่หรอก เรื่องที่ว่าสืบทอดได้แค่สองคนน่ะเป็นเรื่องโกหก ข้าแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อตัดรำคาญพวกที่มาตื๊อขอเรียนต่างหาก"

'สรุปว่าโกหกสินะ'

นีโอไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี

นี่เป็นอีกเรื่องที่ไม่ตรงกับข้อมูลที่เขารู้

ในนิยาย อะมีเลียเชื่อเรื่องโกหกนี้สนิทใจและบอกพระเอกไปแบบนั้น

พอมองไปที่หน้าของอะมีเลียที่กำลังอ้าปากค้างเหมือนปลาพะงาบๆ ก็ชัดเจนว่าอะมีเลียช็อกหนักกว่าเขาเยอะ

นีโอแสยะยิ้ม

เขาได้รู้ความลับสำคัญของเธอ ก่อนตัวเธอเองเสียอีก

รอยยิ้มของเขาเหมือนการเอาเกลือไปทาแผลใจของอะมีเลีย

เธอรู้ว่าเขากำลังแก้แค้นเรื่องมังกร แต่ตอนนี้เธออยากจะยิงธนูอัดหน้าไอ้คนขี้เก๊กนี่ชะมัด

"ข้าจะเริ่มล่ะนะ"

เอลิซาเบธถ่ายเทพลังงานศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่ร่างของนีโอ

เขาส่งเสียงคราง

หรือ...

บางทีอาจจะฟังดูเหมือนเสียงครวญคราง?

เขาหลับตาลง ไม่อยากเห็นสีหน้ารังเกียจของอะมีเลีย และเพ่งสมาธิไปที่พลังงานศักดิ์สิทธิ์แปลกปลอมที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย

มันเคลื่อนผ่านวงจรเวทของเขา

นีโอพยายามจดจำเส้นทางการไหลเวียนของพลังงานและลำดับการเปิดใช้งานวงจรเวทภายในร่างกาย

เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง

พวกเขาฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยมีช่วงพักสั้นๆ คั่น

นีโอใช้เวลาสามวันกว่าจะใช้เวทมนตร์บทนี้ได้สำเร็จ

[อ้อมกอดแห่งมหาสมุทร]

[ระดับ: สะเทือนฟ้า]

[ความชำนาญ: ฝึกหัด]

[ผลลัพธ์: ได้รับการคุ้มครองจากจิตวิญญาณแห่งวารี อุนดีน]

ชั้นฟิล์มบางๆ สีฟ้าปรากฏขึ้นรอบผิวกายของนีโอ

มันช่วยเพิ่มความต้านทานความร้อนและความเย็น รวมถึงทำให้เขาหายใจใต้น้ำได้

ความเร็วในการเคลื่อนที่ใต้น้ำของเขาเพิ่มขึ้น

เขาสามารถรับการโจมตีทางกายภาพและการโจมตีด้วยเวทมนตร์ได้ในระดับหนึ่งโดยไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

มันคือเวทสายป้องกันที่ครอบคลุมรอบด้าน

แต่ส่วนที่ดีที่สุดคืออัตราการใช้พลังงานศักดิ์สิทธิ์

อ้อมกอดแห่งมหาสมุทรใช้พลังงานน้อยกว่าสัมผัสมรณะมาก

เขาสามารถเปิดใช้งานต่อเนื่องได้ถึงห้านาที!

และระยะเวลาจะเพิ่มขึ้นตามการฝึกฝน

ด้วยอ้อมกอดแห่งมหาสมุทร ทำให้นีโอมีมหาเวทระดับสะเทือนฟ้าในครอบครองถึงสองบท

นีโออาจเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ที่เรียนรู้มหาเวทระดับสะเทือนฟ้าได้ถึงสองบทตั้งแต่เริ่มเป็นเดมิก็อด

ปกติแล้ว เหล่าเดมิก็อดจะเริ่มจากเวทระดับต่ำ แล้วค่อยๆ ไต่เต้าไปสู่ระดับสูงหลังจากมีความชำนาญในการควบคุมพลังงานศักดิ์สิทธิ์มากพอ

"ข้ามอบรางวัลสำหรับบ่อน้ำทิพย์ศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้าแล้ว" เอลิซาเบธกล่าวพลางหอบหายใจเล็กน้อย

เทคนิคที่นางใช้สอนเขานั้นกินแรงมาก

มีเพียงเดมิก็อดชั้นสูงระดับนางเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้

"ส่วนรางวัลที่เจ้าช่วยชีวิตข้า..."