บทที่ 24: มันใหญ่กว่ามือฉันอีกนะ

ในจังหวะที่นางว่ายแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างระหว่างแนวปะการัง ปัญหาก็เกิดขึ้น

...หน้าอกหน้าใจของนางดันติดคาอยู่ในช่องทางเข้าที่แสนจะคับแคบนั้น

"..."

"..."

นีโอและอะมีเลียจ้องมองนางด้วยสายตากระอักกระอ่วน

นีโอหันไปมองอะมีเลียและเผลอเปรียบเทียบเธอกับเอลิซาเบธในใจโดยไม่รู้ตัว

'ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีกเยอะ'

เขาส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง

ดูเหมือนอะมีเลียจะได้รับพันธุกรรมดีๆ จากแม่มาไม่ครบถ้วน

หรือบางที อะมีเลียอาจจะเหมือนแม่แท้ๆ ของเธอก็ได้?

นีโอก็ไม่อาจรู้ได้เพราะเขาไม่เคยเจอนน้องสาวฝาแฝดของเอลิซาเบธ

"ท่านแม่คะ ให้หนูช่วย—"

คลื่นพลังสายหนึ่งแผ่พุ่งผ่านใต้ทะเล ทันใดนั้นพื้นทะเลก็ฉีกขาดแยกออกจากกันเป็นระยะทางหลายไมล์

เอลิซาเบธหันมาหาพวกเขาหลังจากปรับเปลี่ยนภูมิทัศน์ใต้น้ำเสร็จเรียบร้อย

"อะมีเลียเป็นโรคกลัวที่แคบ แม่เลยขยายทางเข้าให้ มันคงไม่อึดอัดอีกต่อไปแล้วล่ะ"

"คะ? หนูไม่ได้กลัวที่ค—"

"ลูกกลัวจ้ะ ลูกรัก ลูกแค่ไม่รู้ตัวเพราะไม่เคยเข้าไปในที่แคบๆ มาก่อนต่างหาก"

ใบหน้าที่เรียบเฉยของนางกำลังบอกว่าอย่าได้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

นีโอคงโกหกถ้าจะบอกว่าสายตาของเขาไม่ได้เผลอมองไปยังจุดที่ไม่สมควรมอง

เขารีบละสายตาไปทางอื่นก่อนที่เอลิซาเบธจะจับได้

กว่าพวกเขาจะเข้าไปในถ้ำใต้น้ำก็เป็นเวลาเช้าแล้ว

โชคดีที่มันไม่ได้รับความเสียหายจากการอาละวาดของเอลิซาเบธ

อะมีเลียออกจากถ้ำใต้น้ำไปหลังจากพักผ่อนได้ครู่หนึ่ง

พวกเขาหนีออกมาจากอาณาจักรเงือกโดยไม่ได้นำอะไรติดตัวมาเลยนอกจากอาหาร

ดังนั้นอะมีเลียจึงอาสาออกไปหาซื้อของใช้จำเป็นจากในเมือง ในขณะที่นีโอและเอลิซาเบธใช้บ่อน้ำทิพย์ศักดิ์สิทธิ์

"เจ้าลงไปแช่ก่อนได้เลย" เอลิซาเบธบอกเขา

นีโอไม่ปฏิเสธ

หลังจากแน่ใจว่าเอลิซาเบธหันไปทางอื่น เขาก็ถอดเสื้อผ้าออกและลงไปนั่งแช่ในบ่อน้ำทิพย์

เขารู้สึกได้ว่าความเหนื่อยล้ากำลังมลายหายไป

คิดถูกจริงๆ ที่เชื่อคำแนะนำของเอลิซาเบธ

ในขณะที่เขากำลังคิดเพลินๆ เอลิซาเบธก็ก้าวลงมาในบ่อ...

ในสภาพเปลือยเปล่า

สมองของนีโอฉายภาพฉากนั้นซ้ำไปซ้ำมาราวกับเครื่องเล่นเทปที่พังแล้ว

ลำคอขาวระหงของเอลิซาเบธเชื่อมต่อกับหัวไหล่อันบอบบาง ไล่ลงมาสู่หน้าอกที่ได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ

เอวของนางคอดกิ่ว ขับเน้นสะโพกที่โค้งมน ซึ่งขยับไหวด้วยท่วงท่าที่งดงาม

ทุกครั้งที่นางก้าวเดิน ภูเขาคู่แฝดนั้นก็สั่นไหวเบาๆ

พวกมันคือ BBB

ใหญ่ (Big) บึ้ม (Bountiful) และงดงาม (Beautiful)

พวกมันแกว่งไกวไปตามการขยับแขน ทำให้นีโอคิดว่าพวกมันต้องมีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างแน่ๆ

นีโอประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อนางนั่งลงในบ่อแล้วพวกมันลอยน้ำได้

เลือดในกายของเขาสูบฉีดลงสู่เบื้องล่าง และเขารู้สึกได้ว่า 'น้องชาย' ของเขากำลังลุกขึ้นทำวันทยหัตถ์ให้กับภาพที่ชวนน้ำตาไหลนี้

"เจ้าไม่ควรจ้องมองอย่างเปิดเผยขนาดนี้นะ" เอลิซาเบธบอกเขาด้วยรอยยิ้ม

"ผมไม่ใช่คนที่เดินแก้ผ้าเข้ามาทั้งที่มีคนอื่นอยู่ในบ่อนะครับ" เขาตอบ "อีกอย่าง ผมก็ยอมให้คุณดูของผมเหมือนกัน ถือว่าแลกกันไง"

เอลิซาเบธหัวเราะคิกคักให้กับความหน้าด้านของเขา

นางมองต่ำลงไปหลังจากละสายตาจากเขา

ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

นางขยับเข้าไปใกล้และคว้าหมับเข้าที่น้องชายของเขา

"มันใหญ่กว่ามือข้าอีกนะเนี่ย" น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ระบบประมวลผลของนีโอล่ม

สิ่งเดียวที่เขารับรู้คือลมหายใจร้อนผ่าวของนางที่รดรินผิวและมือเล็กๆ นุ่มนิ่มที่สัมผัสอยู่บนน้องชายของเขา

อันตราย

เขารู้สึกได้ว่าเขื่อนกั้นน้ำกำลังจะแตก

"อะมีเลียบอกข้าว่านางเห็นเจ้าโป๊ ไม่แปลกใจเลยที่นางจะกลัวหลังจากได้เห็นเจ้านี่"

เอลิซาเบธกางนิ้วโป้งกับนิ้วก้อยออก พยายามจะวัดขนาดน้องชายของเขา

นางอยู่ใกล้มาก ใกล้จนอีกนิดเดียวเขาก็จะสัมผัสภูเขาคู่นั้นได้แล้ว

นีโอทำตัวไม่ถูก

หลังจากมาที่โลกนี้ เขาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

แต่ไม่มีบทเรียนไหนเตรียมเขามาเพื่อรับมือกับความยั่วยวนแบบนี้!

ความอดทนต่อความเจ็บปวด สัมผัสแห่งความตาย หรือปฏิกิริยาตอบสนองระดับเทพ

ไม่มีอะไรใช้ประโยชน์ได้เลย!

นีโอขยับตัวไปตามสัญชาตญาณและคว้าภูเขาลูกหนึ่งด้วยมือขวา

นิ้วของเขาจมหายลงไปในความนุ่มหยุ่นราวกับมาร์ชเมลโลว์

ด้วยระบบอัตโนมัติ เขาใช้นิ้วคีบยอดสีแดงระเรื่อนั้นเบาๆ

"ทะ... ทำอะไรของเจ้าน่ะ?"

"ผมก็แค่สานต่อสิ่งที่คุณเริ่ม"

นีโอตอบด้วยสติที่ล่องลอย

เขาไม่ทันสังเกตเห็นใบหน้าแดงซ่านของเอลิซาเบธ

ก่อนที่เขาจะได้ตรวจสอบความนุ่มแน่นของภูเขาอีกข้าง นางก็ปล่อยมือจากน้องชายของเขาแล้วถอยห่างออกไป

"ยะ... อย่าออกนอกเรื่อง ข้ามาที่นี่เพื่อสอนมหาเวทระดับสะเทือนฟ้าตามที่ตกลงกันไว้"

"ที่นี่เนี่ยนะ?"

"บ่อน้ำทิพย์ศักดิ์สิทธิ์จะช่วยฟื้นฟูพลังงานให้เจ้าอย่างรวดเร็ว ที่นี่แหละเหมาะที่จะเรียนรู้เวทมนตร์ได้เร็วขึ้น"

ในขณะที่สมองของนีโอบอกว่าเวทมนตร์นั้นสำคัญ แต่น้องชายของเขากลับแย้งว่าไม่ใช่ทุกอย่างจะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่ง และโอกาสบางอย่างก็มีแค่ครั้งเดียวในชีวิต

นีโอเห็นด้วยกับน้องชาย

เขาขยับเข้าไปหาเอลิซาเบธ

"เราเรียนเวทมนตร์กันก็ได้ แต่คุณไม่คิดว่าควรจะสอนผมเรื่อง..."

"พวกคุณสองคนทำอะไรกันน่ะ?"

เสียงเย็นยะเยือกของอะมีเลียดังก้อง

นีโอหันขวับไปมองและเห็นเธอยืนอยู่ที่ปากถ้ำ

เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและรังเกียจ

ทันทีที่เห็นเธอ น้องชายของเขาก็กลับไปนอนหลับปุ๋ยในทันที

ความปรารถนาถูกทำลายล้าง และเขาก็ได้เข้าใจถึงความไร้สาระของกิเลสตัณหา

นีโอรีบลุกขึ้นจากบ่อ

เขาเช็ดตัวด้วยผ้าขนหนูก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้า

"ทำไมเธอต้องมาในจังหวะนรกแตกตลอดเลยนะ? ฉันเริ่มคิดแล้วนะว่างานอดิเรกของเธอคือการแอบดูคนแก้ผ้า" เขาบ่น

"นะ... นาย!"

เธอจ้องเขม็งราวกับเขาเป็นศัตรูคู่อาฆาต

ซึ่งก็ไม่ผิดนักเมื่อพิจารณาว่าเขากำลังนัวเนียอยู่กับแม่ของเธอ

"ทำไมท่านแม่ถึงไปแก้ผ้าอยู่กับเขาล่ะคะ?!"

เธอหันไปหาเอลิซาเบธหลังจากตระหนักว่าคุยกับนีโอก็เหมือนตะโกนใส่ก้อนหิน

"แม่ไม่อยากให้ชุดเปียกน่ะจ้ะ" เอลิซาเบธตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ

ดูเหมือนตอนนี้จะเขินอายยิ่งกว่าตอนอยู่กับนีโอเมื่อครู่เสียอีก

"หมายความว่ายังไงคะ?" อะมีเลียหรี่ตาลง

"ก็พวกเราไม่มีเงินนี่นา ถ้าแม่ทำชุดนี้เสียไป แม่ก็จะไม่มีอะไรใส่แล้วนะ" นางให้เหตุผล

ใบหน้าของอะมีเลียแข็งทื่อ

ด้วยความโกรธ เธอจึงปฏิเสธที่จะนำเงิน อาวุธ หรือสิ่งของใดๆ ออกมาจากอาณาจักรเงือก

แม้แต่อาหารก็ยังเป็นผลไม้ที่เอลิซาเบธเก็บมาจากป่า

ตอนนั้น อะมีเลียประกาศกร้าวว่ายอมตายดีกว่าเอาของจากประเทศนั้นติดตัวมา

มันไม่ใช่ความผิดของเธอเสียทีเดียวที่พวกเขากลายเป็นคนถังแตก

แต่เธอก็สามารถหยิบเงินติดมือมาได้ถ้าเธอต้องการ

ดังนั้น เธอก็ไม่ได้ไร้ความผิดเสียทีเดียว