บทที่ 23: ปัญหาใหญ่

นีโอเอ่ยปากขอโทษ

"ถ้ารู้ก่อน ฉันคงจะรอฟื้นทีหลั—"

"บอกแล้วไงคะว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด!"

อะมีเลียลุกขึ้นยืนแล้วขยับตัวหนี

เธอตัดสินใจไม่ถูกว่าจะรู้สึกโกรธ อับอาย หรือรู้สึกเหมือนโดนดูถูกดี

"เสื้อผ้าของคุณมันพังหมดแล้ว ฉันไม่อยากปล่อยให้คุณอยู่ในสภาพนั้น แถมคุณก็ใช้เวลานานมากกว่าจะฟื้น ฉันก็เลยตัดสินใจจะ... จะ..."

"แอบดู?"

"ไม่ใช่! บอกแล้วไงว่าเข้าใจผิด! ฉันไม่ได้ทำอะไรไม่ดีนะ!"

ใบหูของอะมีเลียแดงก่ำ

ปฏิกิริยาของเธอช่างน่าขัน

เขาอยากจะแกล้งเธอต่ออีกสักหน่อย แต่รู้สึกหวิวๆ ที่ช่วงล่างขึ้นมาเสียก่อน

นีโอก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง

คำว่าพังยับเยินยังน้อยไป

หลังจากโดนคลารายำเละ ชุดของเขาก็มีรูพรุนยิ่งกว่ากระเป๋าตังค์เด็กเสี่ย

"ฉันจะรับชุดที่เธอเตรียมไว้ให้ก็แล้วกัน" เขาบอก "ขอบใจ"

เขาเปลี่ยนไปใส่ชุดใหม่ที่อะมีเลียเตรียมไว้ให้

ในขณะที่เขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า อะมีเลียก็หันหลังให้

"เอ่อ คือว่า... ขอบคุณนะคะที่ช่วยพวกเราไว้" เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ไม่ต้องคิดมาก ฉันไม่ได้ช่วยฟรีๆ"

ความเงียบเข้าปกคลุม

ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันต่อ

นีโอกำลังใช้ความคิดเกี่ยวกับแผนการในอนาคต

เขาจึงไม่สนใจที่จะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

ความเงียบทำให้อะมีเลียรู้สึกอึดอัด เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า

"คุณเป็นอมตะจริงๆ เหรอคะ?"

"ใช่"

"มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ? ที่สถาบันสอนพวกเรามาอีกแบบหนึ่ง"

"หื้ม?"

ตอนนี้นีโอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอะมีเลียเป็นนักเรียนปีสองของสถาบันเดมิก็อด

ในนิยาย เธอลาออกจากสถาบันเพราะต้องขึ้นครองราชย์หลังจากแม่ของเธอเสียชีวิต

"สถาบันเดมิก็อดงั้นเหรอ?"

"ใช่ค่ะ อาจารย์สอนเรื่องเกี่ยวกับมหาเทพแห่งความตาย ฮาเดส ว่าท่านดูไม่ใช่เทพที่จะยอมให้ใครโกงความตายได้ แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นลูกของท่านก็ตาม"

สอนมาแบบนั้นสินะ

นีโอไม่ได้ถามรายละเอียดต่อ

เขารู้ดีว่าฮาเดสได้รับการปฏิบัติอย่างไรในหมู่เดมิก็อดและทวยเทพ

พวกเขากลัวพลังของฮาเดส และไม่มีใครเคารพท่านจากใจจริง

เหตุผลเดียวที่ฮาเดสได้เป็นหนึ่งในสามมหาเทพ ก็เพราะพลังอำนาจที่ท่วมท้นของท่านล้วนๆ

"ตื่นแล้วสินะ"

"ท่านแม่!"

เอลิซาเบธกลับมาแล้ว

นางจ้องมองนีโอเงียบๆ

เขามองตอบนาง

"ทำไมทั้งสองคนถึงมองหน้ากันแบบนั้นล่ะคะ?"

อะมีเลียแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง

"ไม่มีอะไร" เอลิซาเบธตอบ "ไปกันเถอะ แม่เตรียมการเสร็จแล้ว"

นางส่งกระเป๋าใบหนึ่งให้อะมีเลีย

ทั้งสามคนเดินลงจากเนินเขาและมุ่งหน้าไปทางชายหาด

พวกเขาเดินทางลัดเลาะผ่านป่าด้วยเท้าเปล่าเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครพบเห็น

ใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะถึงจุดหมาย

ทั้งเอลิซาเบธและนีโอต่างหมดแรงเมื่อมาถึงปลายทาง

"พักก่อนไหมคะ? ข้าวเย็นเราก็ยังไม่ได้กินกันเลย" อะมีเลียถาม

"ค่อยพักทีหลัง กินไปเดินไปก็ได้" นีโอพูด

เอลิซาเบธเห็นด้วยกับเขา

นางยืนอยู่ที่ริมทะเลแล้วผิวปาก

นีโอมองออกไปในทะเลเพื่อมองหามังกรวารีครามที่กำลังจะมา ทันใดนั้นเมฆบนท้องฟ้าก็แยกออก

แสงจันทร์สาดส่องลงมาผ่านช่องว่าง และมังกรวารีครามตัวหนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้า

มันมีเกล็ดสีเงินและมีขนาดใหญ่กว่ามังกรตัวก่อนที่นีโอเจออย่างน้อยห้าเท่า

มังกรลงจอดบนชายหาด

มันส่งเสียงครางอย่างพอใจเมื่อเห็นเอลิซาเบธและอะมีเลีย และยอมให้พวกเธอสัมผัสร่างกาย

"คุณจับมันได้นะ" อะมีเลียบอกนีโอ

ในจังหวะที่นีโอกำลังจะวางมือลงบนเกล็ดสีเงินของมังกร มันก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง และพลังงานที่มองไม่เห็นก็ผลักนีโอจนกระเด็นถอยหลัง

นีโอได้ยินเสียงอะมีเลียหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ

"เกอร์นาไม่ชอบให้ใครจับนอกจากพวกเราค่ะ" อะมีเลียแสยะยิ้มและลูบพุงมังกรเพื่ออวด

เขาหันกลับไปมองมังกร

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เพียงแค่มองตาของมัน เขาก็รู้ได้ทันที

ถ้าเขาพยายามจะแตะมันอีกครั้ง มันบดขยี้เขาแน่

"เลิกดื้อได้แล้วเกอร์นา เราต้องไปแล้ว" เอลิซาเบธกล่าว

เจ้ามังกรส่งเสียงร้องงอแงเหมือนกำลังบ่น แต่พอเห็นว่าเอลิซาเบธไม่ได้ล้อเล่น มันก็ยอมจำนน

เมื่อได้รับอนุญาตให้จับมังกรได้ นีโอก็ปีนขึ้นไปบนหลังของมันโดยมีเอลิซาเบธคอยช่วย

นางใช้พลังงานศักดิ์สิทธิ์ห่อหุ้มอะมีเลียและเขาเอาไว้

"ออกเดินทาง" เอลิซาเบธสั่ง

มังกรทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

มันบินขึ้นไปเหนือทะเลเมฆและแหวกว่ายอย่างอิสระในอากาศ

การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น

พวกเขาบินผ่านก้อนเมฆและพายุเฮอริเคน จึงไม่มีทิวทัศน์อะไรให้ดูมากนัก

หลังจากออกจากน่านน้ำของอาณาจักรเงือก นีโอก็ผ่อนคลายลงในที่สุด

"เรากำลังจะไปไหน?" เขาถาม

"อะมีเลียจะกลับไปที่สถาบันเดมิก็อด ส่วนข้ายังต้องตัดสินใจก่อน" เอลิซาเบธตอบ "เจ้าอยากให้ไปส่งที่ไหนล่ะ?"

นีโอจงใจหยุดคิดครู่หนึ่งเพื่อให้ดูเหมือนเขากำลังลังเล

"ผมก็ต้องไปที่สถาบันเหมือนกัน—"

อะมีเลียและเอลิซาเบธดูไม่แปลกใจเลยด้วยเหตุผลบางอย่าง

เขาพูดต่อ

"—แต่เราแวะไปที่ถ้ำน้ำทิพย์ศักดิ์สิทธิ์ก่อนดีไหม มันจะช่วยเร่งการฟื้นฟูร่างกายของพวกเราได้"

"ความคิดเข้าท่า ข้าจะได้มอบของที่เจ้าขอไว้ให้ที่นั่นด้วยเลย"

เอลิซาเบธเห็นด้วยกับข้อเสนอของเขา

"เดี๋ยว... อะไรนะคะ...?"

ทันใดนั้น อะมีเลียก็เบิกตากว้างมองพวกเขาสลับกัน

"ท่านแม่จะให้อะไรเขาน่ะ!? หนูไม่ยอมให้ท่านแม่แต่งงานกับเขานะ!"

เอลิซาเบธส่ายหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

"แต่นั่นเป็นข้อตกลงนี่นา ข้า เอลิซาเบธ เดอ โบฟอร์ต จะกลับคำพูดได้ยังไง?"

แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่นีโอก็สังเกตเห็นแววตาซุกซนที่ซ่อนอยู่

เขาเข้าใจเลยว่าทำไมนางถึงชอบแกล้งอะมีเลีย

ก็ปฏิกิริยาของเธอมันน่ารักเกินไปนี่นา

การหยอกล้อระหว่างแม่ลูกดำเนินต่อไปจนกระทั่งพวกเขามาถึงถ้ำน้ำทิพย์ศักดิ์สิทธิ์

ก่อนที่มังกรจะดำดิ่งลงสู่ทะเล นีโอก็ขมวดคิ้ว

เขาลืมเอาอุปกรณ์ดำน้ำมา

รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอะมีเลีย

"เป็นอะไรไปคะ? หายใจใต้น้ำไม่ได้เหรอคะ คุณ-เด-มิ-ก็อด-ชั้น-สูง?"

นีโอยักไหล่

เขาไม่รู้สึกผิดเลยที่หลอกเธอในตอนนั้น

ยังไงซะ มันก็เป็นเรื่องความเป็นความตายสำหรับเขานี่นา

"อยู่ใกล้ๆ ข้าไว้"

เอลิซาเบธสร้างฟองอากาศทรงกลมขึ้นมาก่อนที่มังกรจะดำลงไปในทะเล

ฟองอากาศช่วยให้เขาหายใจได้

พวกเขาลอยไปทางปากทางเข้าถ้ำใต้น้ำ

"ข้าจะเข้าไปก่อน ตามข้ามานะ" เอลิซาเบธกล่าวและปรับรูปร่างของฟองอากาศให้ครอบคลุมเฉพาะตัวนีโอ

แต่ในจังหวะที่นางว่ายแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างระหว่างแนวปะการัง ปัญหาก็เกิดขึ้น

...หน้าอกหน้าใจของนางดันติดคาอยู่ในช่องทางเข้าที่แสนจะคับแคบนั้น