บทที่ 19: ห้วงความฝัน

"ใส่ความจริงใจลงไปในคำขอร้องของเธอให้มากกว่านี้หน่อย" เขาสั่ง

คลาราพยายามแล้ว

แต่คำพูดของเธอก็ยังไร้ผล

นีโอดีดนิ้ว กระตุ้นตรามรณะให้กัดกินพลังชีวิตของพอลอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เขาสะดุ้งตื่นพร้อมกับกรีดร้องโหยหวนจนเลือดแทบกระเด็นออกจากคอ

"ทะ... ทำอะไรน่ะ? ทำไมนายต้องทำร้ายพอลด้วย?"

"ฉันเตือนเธอแล้วนะ ถ้าราชินีตาย อย่าหวังเลยว่าฉันจะปล่อยพวกเธอสองคนไป"

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนขมับของนีโอ

เขาคิดไม่ออกแล้วว่าจะช่วยราชินียังไง

เวลาเหลืออีกไม่มากแล้ว

"ชะ... ช่วยผมด้วย... ทะ... ท่านแม่..." พอลละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ

นีโอขมวดคิ้วเมื่อเห็นสภาพอันน่าสมเพชของเขา

ทว่า นิ้วมือของราชินีทรราชกลับกระตุก

นางได้ยินเสียงพอล?

นีโอหันไปมองคลารา สายตาของเขาสื่อความหมายชัดเจนว่าเธอต้องทำอะไร

เธอเอ่ยปากขึ้น

"ทะ... ท่านแม่ ตื่นเถอะค่ะ... หนู... ไม่อยากให้ท่านตะ... ตาย"

ราชินีทรราชมีการตอบสนอง

ในจังหวะที่นีโอคิดว่าเขาพบทางออกของสถานการณ์นี้แล้ว จู่ๆ ความง่วงงุนมหาศาลก็จู่โจมเขา

"เธอทำอะไรกับฉัน?" เขาจ้องเขม็งไปที่คลารา

"ฮะ?" คลาราตะโกน "เฮ้ย เป็นอะไรของนาย!?"

คำพูดของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่ได้เป็นต้นเหตุของความง่วงนี้

ก่อนที่นีโอจะทันได้ทำอะไร เขาก็ผล็อยหลับไป

...

แสงแดดจ้าแทงทะลุเปลือกตาของนีโอ

เขาตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงครางในลำคอ

"รู้สึกบัดซบชะมัด"

เขาขยี้หัวตัวเองพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

เขาอยู่ที่ท่าเรือแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีเรือลำใหญ่ที่ดูสง่างามแต่สภาพพังยับเยินจอดเทียบท่าอยู่

ประชาชนจำนวนมหาศาลมารวมตัวกันในบริเวณนั้น

เมื่อฟังเสียงพูดคุยของพวกเขา นีโอก็พบว่าพวกเขากำลังเฉลิมฉลองการกลับมาอย่างปลอดภัยของใครบางคน... ของราชินีของพวกเขา

"ที่นี่ที่ไหน?"

นีโอจำได้ว่าเขาหมดสติไปในขณะที่พยายามช่วยราชินี

เขาเบียดตัวผ่านฝูงชนเข้าไปเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

เขาเห็นเอลิซาเบธในวัยสาว แก้มตอบซูบผอม กำลังเดินลงมาจากเรือ

เธอดูเหมือนคนอดอยาก

ในอ้อมแขนของเธอ มีเด็กหญิงตัวน้อยวัยประมาณห้าหรือหกเดือนนอนหลับปุ๋ยอยู่

"เอลิซาเบธกับอะมีเลีย?" เขาคิดในใจ

ทหารนายหนึ่งเดินเข้าไปหาเอลิซาเบธ

"แล้วองค์ราชาและเจ้าชายล่ะพะยะค่ะ องค์ราชินี?" ทหารเอ่ยถาม

เอลิซาเบธส่ายหน้า

เธอพยายามปลอบโยนประชาชนและทหาร แต่ความโศกเศร้าของเธอนั้นชัดเจนจนสัมผัสได้

ไม่มีใครดูจะมีสติสมบูรณ์นักในเวลานี้

เธอกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นน้ำตา และสวมหน้ากากไร้อารมณ์เข้าทับ

"หยุดร้องไห้กันได้แล้ว เราเหลือเวลาอีกไม่มาก" เอลิซาเบธพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "กลุ่มโจรสลัดเหยี่ยวจะมาถึงเกาะของเราในอีกไม่กี่สัปดาห์ เราต้องเตรียมตัวและ..."

"มีผู้รอดชีวิตอยู่บนเรือ ดูแลพวกเขาด้วย"

"อะ... องค์ราชินี แล้วกำลังเสริมล่ะพะยะค่ะ? เราขอความช่วยเหลือจากประเทศอื่นไม่ได้หรือ?" ทหารนายนั้นถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว

"...ข้าลองแล้ว แต่พวกเขาปฏิเสธ ประเทศของเราไม่มีอะไรที่มีค่าพอจะมอบให้พวกเขาอีกแล้ว พวกเขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องช่วยเรา"

ราชินีเดินมุ่งหน้าไปยังพระราชวัง

ผู้คนต่างตกตะลึงและสิ้นหวัง

พวกเขาดูมั่นใจว่าจุดจบของพวกตนด้วยน้ำมือของโจรสลัดกำลังจะมาถึง

ทว่า

เมื่อเห็นราชินียืนหยัดอย่างเข้มแข็ง พวกเขาก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง

เหล่าทหารและประชาชนเริ่มแยกย้ายกันไปทำงาน

หลังจากนั้นสักพัก นีโอก็สังเกตเห็นคนหน้าคุ้นเคยในกลุ่มผู้รอดชีวิตจากเรือ

พอลและคลารา

ทั้งคู่ยังเป็นเด็ก พอลอายุเพียงไม่กี่เดือนหรืออาจจะรุ่นราวคราวเดียวกับอะมีเลีย ส่วนคลาราน่าจะโตกว่าสักปีหรือสองปี

นีโอกำลังสำรวจรอบๆ เมื่อเขาได้ยินใครบางคนพูดกับเขา

"ราชินีใช้ชีวิตอยู่กับสามีของนางมาตลอดจนถึงตอนนี้ เรือของนางถูกโจมตีระหว่างเดินทางกลับมาที่นี่"

เมื่อหันกลับไป เขาก็พบกับเด็กผู้หญิงวัยสิบขวบที่หน้าตาเหมือนอะมีเลีย

ไม่สิ

เธอดูคล้ายอะมีเลีย แต่มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป

เขาบอกไม่ถูกว่าคืออะไร

แต่เขามั่นใจว่าเธอไม่ใช่อะมีเลีย

"เธอเป็นใคร?" เขาถาม

"ลองทายดูสิว่าข้าเป็นใคร?" เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"...ลูกลับๆ ของเอลิซาเบธ"

"..."

เธอจ้องมองเขาราวกับมองคนปัญญาอ่อน

"ไม่มีใครพูดกับเจ้าหรือมองเห็นเจ้าได้นอกจากข้า เจ้าไม่คิดบ้างเหรอว่าข้าคือเจ้าของห้วงความฝันแห่งนี้?"

"อ้อ"

ดวงตาของนีโอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

เขาพิจารณาเธออย่างละเอียด

"ฉันไม่ยักรู้มาก่อนว่าคุณจะเป็นพวกโรคจิตที่ชอบแอ๊บเด็ก ทั้งที่อายุอานามก็ปาเข้าไป..."

"แก่? เจ้าไม่ได้กำลังจะเรียกข้าว่าแก่ใช่ไหม?"

แรงกดดันของราชินีทรราชแผ่ออกมารอบตัวเธอ

นีโอก้าวถอยหลังและส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ

"เปล่าครับ"

"ดี" เธอยิ้ม "ตามข้ามา"

พวกเขาเดินไปบนชายหาดเพียงลำพัง

นีโอรู้ว่าเขาต้องเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมถ่ายโอนคำสาปมาที่เขา แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว ดูเหมือนเอลิซาเบธจะดึงเขาเข้ามาที่นี่ด้วยเหตุผลบางอย่าง

เธอคงมีเรื่องอยากจะพูดกับเขา

เขาตัดสินใจที่จะรับฟัง

"พวกโจรสลัดเอาชนะประเทศของข้าไม่ได้หรอก" เธอบอกเขา

"ผมรู้ ในเมื่ออาณาจักรเงือกยังคงตั้งตระหง่านอยู่จนถึงทุกวันนี้ แสดงว่าคุณต้องเอาชนะพวกโจรสลัดได้"

"ไม่ใช่แบบนั้น" เธอส่ายหน้า "พวกโจรสลัดไม่เคยบุกมาโจมตีเลยต่างหาก เพราะว่า..."

เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

"พวกมันถูกกวาดล้างจนสิ้นซากตั้งแต่ตอนที่บุกโจมตีเรือลำนั้นแล้ว"

"...แล้วทำไมคุณไม่บอกประชาชนของคุณล่ะ? ทุกคนกำลังกังวลแทบตายว่าพวกโจรสลัดจะบุกมาซ้ำหลังจากซุ่มโจมตีเรือพลาด"

เอลิซาเบธแสยะยิ้ม

ยังดีที่ตอนนี้เธออยู่ในร่างเด็ก ไม่อย่างนั้นนีโอคงหัวใจวายตายถ้าเห็นรอยยิ้มแบบนั้นบนใบหน้าของราชินีทรราช

"ข้าบอกพวกเขาไม่ได้หรอกว่าพวกโจรสลัดถูกจัดการยังไง เจ้าเดาได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

นีโอครุ่นคิด

คำตอบนั้นชัดเจน...

เธอทำมันด้วยความช่วยเหลือของมหาเวทระดับสะเทือนฟ้าแห่งอาณาจักรเงือก

ต่างจากที่ทุกคนเข้าใจ เวทมนตร์บทนั้นไม่ใช่สมบัติสืบทอดของประเทศ

แต่มันเป็นสิ่งที่พ่อของอะมีเลีย มหาเทพแห่งสมุทร โพไซดอน มอบให้เอลิซาเบธเมื่อตอนที่โจรสลัดบุกโจมตี

เรื่องนี้ถูกเปิดเผยในนิยาย

ไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของสามีเอลิซาเบธนอกจากตัวเธอเอง

"เจ้าเดาไม่ได้งั้นรึ?"

นีโอยังคงเงียบ

"พวกโจรสลัดถูกจัดการโดยฝีมือของน้องสาวฝาแฝดของข้าเอง"

"...?"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าเอลิซาเบธมีพี่น้อง ยิ่งเป็นฝาแฝดยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เธอหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

"ขนาดเจ้ายังทำหน้าเหวอแบบนั้นได้เลยแฮะ"

"น้องสาวฝาแฝด?" เขาถามย้ำ

"ใช่ น้องสาวฝาแฝดของข้า นางคือแม่แท้ๆ ของอะมีเลีย และเป็นภรรยาของมหาเทพแห่งสมุทร โพไซดอน"

"...อะไรนะ?"