บทที่ 16: ความโศกเศร้าของผู้เป็นแม่

พอลกัดฟันกรอด จ้องเขม็งไปที่ราชินี

"ผม— ไม่ทำ"

เสียงกระดูกของเขาหักสะบั้นดังลั่น

ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งของนาง

ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็พลันจางหายไป ราชินีจ้องมองเขา

ความกังวลและความหวาดหวั่นซ่อนลึกอยู่ในดวงตาคู่นั้น

สายตาของนางจับจ้องไปที่ร่างกายที่โชกไปด้วยเลือดของเขา

แต่ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์

ประตูห้องโถงถูกเปิดออก

อะมีเลีย พร้อมด้วยองครักษ์ส่วนตัวจำนวนหนึ่ง พุ่งพรวดเข้ามา

"ท่านแม่! เป็นอะไรไหมคะ?! เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น!?"

"อย่าเข้าไปนะพะยะค่ะองค์หญิง! ราชินีเกิดคลุ้มคลั่งเพราะผลของคำสาป!"

เหล่าทหารองครักษ์ขวางเธอไว้

พวกเขาแอบเอามีดจ่อไปที่ด้านหลังของอะมีเลียอย่างเงียบเชียบ เป็นการส่งคำเตือนไปยังราชินีให้หยุดการกระทำ มิฉะนั้นจะต้องเจอกับผลที่ตามมา

ราชินีตระหนักได้ทันทีว่าอะมีเลียไม่ได้ทรยศนาง

...ความโล่งใจสายหนึ่งชะโลมจิตใจของนาง

นางสามารถบดขยี้ทหารพวกนั้นให้แหลกได้เพียงแค่ดีดนิ้ว

แต่...

สายตาของนางวนกลับมาที่พอล

พวกเขาคงฆ่านีโอทิ้ง หรือไม่ก็ขังเขาไว้ที่ไหนสักแห่ง

มีความเป็นไปได้สูงที่นีโอจะตายไปแล้ว ราชินีทรราชไม่เคยเชื่อเรื่องที่เขาบอกว่าเป็นอมตะ นางแค่ขู่เขาในตอนนั้นเพื่อดูปฏิกิริยาเท่านั้น

เมื่อนีโอตายและคลาราหลบหนีไป ก็หมดหนทางที่ราชินีจะรักษาชีวิตตัวเอง

หลังจากนางตาย อะมีเลียจะต้องทนทุกข์ทรมาน

เพราะเธอคือลูกสาวของทรราช

"พวกแกทำบ้าอะไรกัน!?"

พอลตวาดใส่ทหารองครักษ์ที่แอบเอามีดจ่อหลังอะมีเลียโดยที่เธอไม่รู้ตัว

แม้เขาจะต่อต้านความโหดร้ายของราชินี แต่เขารู้ดีว่าอะมีเลียบริสุทธิ์

คำพูดของพอลช่วยเรียกสติของราชินีกลับมา

นางรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรต่อไป

"ออกไปให้พ้น"

นางสะบัดมือเพียงครั้งเดียว สายลมกรรโชกแรงก็ซัดร่างของพวกเขาทุกคนกระเด็นออกจากท้องพระโรง

ประตูบานใหญ่กระแทกปิดไล่หลัง

อะมีเลียตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนแล้วทุบกำปั้นลงบนบานประตู

"ท่านแม่! เปิดประตูสิคะ! เปิด... สิ! ฮึก! ฮึก! ได้โปรดเถอะ!"

น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

เธอหันไปหาพอลแล้วจับไหล่เขาด้วยมือที่สั่นเทา

"ระ... เราต้องตามหานีโอ เขาช่วยท่านแม่ได้! เราต้องรีบแล้ว!"

พอลเบือนหน้าหนี

อะมีเลียไม่รู้เรื่องความสามารถในการใช้คำสาปของคลารา

ความจริงแล้ว แม้แต่ในกลุ่มกบฏ ก็มีเพียงองครักษ์ส่วนตัวของราชินีเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้หลังจากตัดสินใจก่อกบฏ

เพราะวิชาคำสาปเป็นสิ่งที่สังคมรังเกียจ

ในอดีต ราชินีทรราชสั่งให้คลาราเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง

โดยที่ไม่รู้อะไรเลย อะมีเลียผู้มืดมนแปดด้านจึงร้องขอความช่วยเหลือจากพวกกบฏ

"เราหานีโอไม่เจอหรอก เขาหายตัวไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พี่สาวกำลังออกตามหาเขาอยู่" พอลโกหก

"อะไรนะ?"

ความสิ้นหวังในดวงตาของอะมีเลียค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความโกรธ

"พวกกบฏลักพาตัวเขาไปงั้นเหรอ?" เธอถามด้วยความโกรธแค้นที่อัดแน่น

"...ผมก็ไม่รู้ แต่ก่อนที่พี่สาวจะออกไป เธอทิ้งท้ายไว้ว่าการหายตัวไปของเขาดูแปลกๆ เขาไม่น่าจะโดนลักพาตัวได้ง่ายๆ ถ้าเชื่อฟังคำเตือนของพี่สาว"

"พี่บอกว่าเขาเอาแต่เดินเตร็ดเตร่ไปทั่ววัง ราวกับว่า... ราวกับว่าเขาตั้งใจให้ตัวเองถูกลักพาตัวไปอย่างนั้นแหละ"

"...งั้นเหรอ"

สีหน้าของอะมีเลียหมองหม่นลง

เมื่อคิดว่าราชินีอาจจะตามมาเล่นงานพวกเขาได้ทุกเมื่อ พอลจึงเร่งเร้า

"อะมีเลีย เธอต้องหนีไปก่อน ราชินีคลุ้มคลั่งไปแล้ว ฉันกลัวว่านางจะทำร้ายเธอไปด้วย"

"แต่ว่า—"

"อะมีเลีย! เลิกลังเลได้แล้ว! ยอมรับความจริงซะเถอะว่าเราช่วยราชินีไม่ได้แล้ว!"

พอลตะคอก

เขาพูดประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เธอคืออนาคตของอาณาจักรนี้ ถ้าเธอตาย เราจะสูญเสียทุกอย่าง"

อะมีเลียเข้าใจความหมายของพอล

มหาเวทระดับสะเทือนฟ้าแห่งอาณาจักรเงือก สามารถสืบทอดได้เพียงคราวละสองคนเท่านั้น

ในเมื่อราชินีกำลังจะตาย อะมีเลียจึงเป็นผู้ครอบครองเวทมนตร์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่

หากเธอตาย เวทมนตร์ที่คอยปกป้องอาณาจักรจะสาบสูญไปตลอดกาล

"ฉันสัญญา อะมีเลีย ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วย... ท่านแม่ เพราะงั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน แล้วรีบไปซะ"

เมื่อได้ยินคำสัญญา อะมีเลียก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

...

นรกภูมิ

แผ่นหลังของนีโอทิ้งลงบนหาดทราย

เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นและมีคราบเลือดแห้งกรังเกาะกรังเต็มตัว

"รู้สึกแย่ชะมัด"

ทั่วทั้งชายหาดเต็มไปด้วยซากศพของกุลวัค

บ้างก็ถูกฟันขาดครึ่ง บ้างก็แหลกสลายเป็นผุยผง และบ้างก็ถูกทุบด้วยกำปั้นจนเละเทะ

เขาเหม่อมองท้องฟ้า

[เวลาคงเหลือ: 00 ชั่วโมง 30 นาที]

นี่เขาเพิ่งสู้ไปแค่ 12 ชั่วโมงเองเหรอ?

"ว้าว... บัดซบ"

เขาจำความรู้สึกเหมือนผ่านมาเป็นวันๆ

"ถ้าความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นนี่เป็นแค่ภาพลวงตา ฉันจะฆ่าตัวตายแม่มเลย" พูดจบเขาก็เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู

[นีโอ ฮาร์เกรฟส์]

[ระดับ: ผู้ตื่นรู้ ขั้น 5]

[ความบริสุทธิ์ของพลังงานศักดิ์สิทธิ์: ผู้ตื่นรู้ ขั้น 1]

[ค่าสถานะ]

﹂พละกำลัง: 19

﹂ความเร็ว: 21

﹂ความคล่องแคล่ว: 17

﹂ความทนทาน: 14

﹂โชค: 0

[ธาตุ: ความตาย, เงา, ความมืด, ความว่างเปล่า]

﹂เวทมนตร์: สัมผัสมรณะ (Necrotic Touch)

[สายเลือด: จ้าวแห่งความตาย]

﹂ทักษะเฉพาะตัว: ความตาย, อมตะ

[ภารกิจ: ช่วยเหลือราชินี (กำลังดำเนินการ)]

พละกำลังและความทนทานเพิ่มขึ้นมาอย่างละ 3 แต้ม

ถือเป็นการพัฒนาที่ก้าวกระโดดมาก

โดยปกติ เดมิก็อดต้องใช้เวลาฝึกฝนเป็นสัปดาห์กว่าจะเพิ่มค่าสถานะได้สัก 3 แต้ม

นีโอรู้สึกว่าความเร็วในการเติบโตนี้สมเหตุสมผลแล้ว

เพราะความเข้มข้นในการฝึกของเขา ต่างจากคนปกติลิบลับ มันคือระดับ 'ฝันร้าย' ชัดๆ

เขาจำไม่ได้แล้วว่ากระดูกหักไปกี่ท่อนและเกือบโดนตัดหัวไปกี่ครั้ง

ไอ้พวกกุลวัคโรคจิตพวกนี้มันจ้องจะตัดหัวอย่างเดียวเลยหรือไง!

...

ท้องพระโรง

ราชินีทรราชนั่งเหม่อลอยมองไปในความว่างเปล่า

ทุกอย่างมันผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหน?

นางไม่เคยสัมผัสความรัก

นางฝึกฝนจนมือเลือดอาบ

นางยืนหยัดต่อสู้กับนานาประเทศที่จ้องจะเอาเปรียบอาณาจักรเงือกเพียงลำพัง

ทำไมสุดท้ายนางถึงกลายเป็น 'นางมารร้าย' ไปได้?

นางเห็นแก่ประเทศชาติมาก่อนความสุขส่วนตัวเสมอไม่ใช่หรือ?

เอาจริงๆ นะ นางไม่สนหรอกเรื่องการกบฏ หรือการที่ใครจะตราหน้าว่า 'ชั่วร้าย' หรือเรียกนางว่าทรราช

มันเป็นผลจากการกระทำที่นางเลือกเอง

นางไม่ปฏิเสธมัน

แต่การที่ต้องมาเห็นลูกๆ ของตัวเองเป็นแกนนำในการก่อกบฏ มันช่างบีบหัวใจเหลือเกิน

นางยกมือขึ้นปิดหน้า

หยดน้ำตาไหลรินผ่านง่ามนิ้ว

มันคือน้ำตาของผู้เป็นแม่

นางแทบจะไม่สามารถคงมาดของทรราชเอาไว้ได้อีกต่อไป

จะให้มาห่วงศักดิ์ศรีอะไรกันอีกหลังจากที่ได้เห็นภาพเหล่านั้น?

เวลาผ่านไป

เอลิซาเบธปาดน้ำตาและลุกขึ้นยืน

นางเดินออกจากท้องพระโรง

ฝีเท้าของนางกลับมาหนักแน่นดั่งราชินี สายตาเย็นชาและมั่นใจดุจทรราช ไม่หลงเหลือภาพของแม่ผู้เปราะบางให้เห็นอีกต่อไป

พระราชวังว่างเปล่า

ราชินีทรราชกลับไปที่ห้องบรรทมของตน

เพื่อพักผ่อน

ตลอดกาล

...

พระราชวังยอดแหลมสีคราม

พอลแบกศพของนีโอตรงดิ่งไปยังที่อยู่ของราชินี

เพื่อภารกิจสำคัญ

นีโอ อะเวกเกนเดมิก็อดผู้นี้สามารถรักษาคำสาปของราชินีได้

เขามีความสามารถ ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าอาจมีผู้สนับสนุนที่ทรงพลังหนุนหลังอยู่

หากผู้สนับสนุนของนีโอรู้ว่าเขาถูกพวกกบฏฆ่าตาย พวกเขาคงได้หนีเสือปะจระเข้แน่

พอลวางแผนจะโยนความผิดเรื่องการตายของนีโอไปให้ราชินีทรราช

ด้วยวิธีนี้ พวกกบฏจะรอดพ้นข้อครหา

และพวกเขาอาจจะได้ผูกมิตรกับผู้สนับสนุนของนีโอด้วย

"นางหายไปไหน?" พอลคิด

ราชินีไม่ได้อยู่ในท้องพระโรง

เขาค้นทั่ววังแล้วแต่ก็ไม่เจอ

"ไม่อยู่ในห้องทำงาน ไม่อยู่ในท้องพระคลัง แล้วก็ไม่อยู่ในคลังอาวุธ นางไปมุดหัวอยู่ที่ไหน?"

"อย่าบอกนะว่า...!?"

เขารีบวิ่งไปยังห้องบรรทมของนาง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาก็พบนางอยู่ข้างใน

เสียงหัวเราะที่ว่างเปล่าหลุดออกมาจากปากของเขา

"นังสารเลวเอ๊ย..."