บทที่ 11: วงน้ำชาของคนวิปลาส

ผู้หญิงคนนี้พล่ามบ้าอะไรของเธอน่ะ?

เขาตอบคำถามด้วยการเปรียบเปรยแท้ๆ

ทำไมเธอถึงตีความคำพูดของเขาแบบจริงจังไปได้?

"แน่ใจแล้วเหรอ? ถ้าเจ้าโอเคกับคนแก่อย่างข้า—"

"ไม่ค่ะ!"

ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

อะมีเลียพุ่งพรวดเข้ามา ตามด้วยคลารา

องครักษ์สาวส่งสายตาขอโทษขอโพยไปยังราชินีที่ไม่สามารถห้ามอะมีเลียจากการแอบฟังได้

"ไม่มีใครแต่งงานกับใครทั้งนั้นแหละค่ะ!"

"อย่าปฏิเสธเขาอย่างเกรี้ยวกราดนักสิลูกรัก เขามีข้อดีอยู่ตั้งหลายอย่างนะ ลองใช้เวลากับเขาดูสักพัก ลูกอาจจะชอบเขาก็ได้"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เป็นแม่ สายตาของอะมีเลียก็เผลอเลื่อนลงไปมองช่วงล่างของนีโอโดยไม่รู้ตัว

เธอรีบสะบัดหน้าหนีด้วยใบหน้าแดงก่ำ

ราชินีสังเกตเห็นกิริยานั้นทันที

"ตายจริง ก่อนมาที่นี่พวกเธอสองคนไปทำอะไรกันมาจ๊ะ?"

"ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นค่ะ! ละ... แล้วก็เลิกเปลี่ยนเรื่องได้แล้ว!"

อะมีเลียนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับแม่ของเธอ แล้วจ้องเขม็งไปที่นีโอ

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ป่านนี้เขาคงโดนถลกหนังต้มแกงไปเป็นพันรอบแล้ว

ราชินีทรราช เอลิซาเบธ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ

"เจ้าได้ยินลูกสาวข้าแล้วนะ ข้าคงมอบของรักของหวงที่สุดให้เจ้าไม่ได้หรอก"

นีโอขมวดคิ้ว

มีเพียงเอลิซาเบธเท่านั้นที่รู้เรื่องแบบจำลองตรีศูลแห่งโพไซดอน

ดูเหมือนเธอต้องการใช้รหัสลับเพื่อเจรจากับนีโอต่อหน้าลูกสาว

ในขณะที่อะมีเลียเข้าใจว่า 'ของรักของหวงที่สุด' หมายถึงการแต่งงานกับแม่หรือตัวเธอ แต่ในความเป็นจริง ราชินีและนีโอกำลังพูดถึงอาวุธชิ้นนั้นต่างหาก

"งั้น..." เอลิซาเบธเอ่ยต่อ "ลองฟังอีกข้อเสนอหนึ่งดูไหม?"

"ผมจะลองฟังดู"

"ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ถ้าเจ้าสัญญาว่าจะช่วยชีวิตข้า"

เธอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

สีหน้าของเธอบอกชัดเจนว่านี่คือข้อเสนอสุดท้าย

สมกับที่เป็นทรราชจริงๆ

นีโอรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

"ท่านแม่คะ ทำไมถึงทำแบบนี้?"

อะมีเลียถามด้วยความอัดอั้นตันใจ

เธอรู้ดีว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนความคิดของแม่ได้

สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนตลอดวัยเด็กของเธอ

แม้เธอจะหวังว่าความแข็งแกร่งของนีโอจะทำให้แม่เกรงใจบ้าง แต่หลังจากได้ยินทุกอย่างผ่านบานประตู เธอก็รู้แล้วว่าความหวังนั้นริบหรี่เต็มทน

เอลิซาเบธมองนีโอเพื่อดูปฏิกิริยา

แต่ทว่า...

เขากลับยกถ้วยชาขึ้นมาจิบด้วยรอยยิ้ม

"เป็นข้อเสนอที่สมเหตุสมผลดีครับ แต่น่าเสียดายที่ผมรับไว้ไม่ได้"

"งั้นเจ้าก็พร้อมที่จะตายแล้วสินะ?"

"นั่นแหละคือปัญหา" นีโอจิบชาอีกอึก "ผมเป็นอมตะ"

"ฮะ? นี่นายกำลังขี้โม้อีกแล้วเหรอ?" อะมีเลียสวนขึ้นมา

แต่แม่ของเธอและคลารากลับนำคำพูดของนีโอมาขบคิดอย่างจริงจัง

บุตรแห่งสิบเทพชั้นสูงและสามมหาเทพล้วนสืบทอดทักษะอันทรงพลัง

วงศ์วานของซุสควบคุมสายฟ้า และเชื้อสายของโพไซดอนก็เป็นเจ้าแห่งท้องทะเล

ด้วยตรรกะเดียวกัน ทายาทของฮาเดสก็ควรจะสามารถบัญชาความตายได้

'ไม่เคยมีลูกหลานของฮาเดสปรากฏตัวมาก่อนในประวัติศาสตร์ เราไม่สามารถฟันธงได้เลยว่าคำพูดของเขาเป็นเรื่องจริงหรือโกหก' คลาราคิดขณะยืนอยู่หลังโซฟาของเอลิซาเบธ

คำพูดของนีโอทำให้ราชินีทรราชประหลาดใจ

แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

"ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้อเสนอของข้าคงใช้ไม่ได้ผล"

เธอพูดเสริม

"งั้นข้าเปลี่ยนมาทรมานเจ้าแทนดีไหม ถ้าเจ้าไม่ยอมช่วยข้า? ข้าอาจจะเริ่มจากถอดเล็บเจ้าทีละนิ้ว หยดน้ำตาเทียนร้อนๆ ลวกผิว แล้วค่อยๆ เพิ่มระดับการทรมานให้หนักขึ้นเรื่อยๆ"

"ฟังดูเจ็บน่าดูเลยนะครับ"

นีโอยังคงรักษาความสงบเยือกเย็นเอาไว้ได้

ราชินีทรราชขมวดคิ้วให้กับความนิ่งเฉยของเขา

เขาวางถ้วยชาลง

"แต่ผมคิดว่าผมทนได้สักสามวันนะ หลังจากนั้นผมคงได้รับค่าตอบแทนอย่างงามสำหรับความลำบากที่เจอ"

นีโอไม่ได้บอกว่าใครจะเป็นคนจ่ายค่าตอบแทนให้เขา

แต่ทุกคนในห้องรู้คำตอบดี

ผู้คนในท้องพระโรงต่างยินดีปรีดาที่ได้ยินข่าวการตายของราชินี

ใครบางคนสาปแช่งพระนาง

ไม่มีใครพยายามจะช่วยพระนางเลยนอกจากอะมีเลีย

แทบทุกคนกำลังให้ความช่วยเหลือกลุ่มกบฏเพื่อโค่นล้มราชินีทรราชไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

คนพวกนั้น... เมื่อรู้ว่านีโออดทนต่อการทรมานถึงสามวันและปฏิเสธที่จะช่วยชีวิตราชินีทั้งที่ทำได้ พวกเขาจะยกย่องเขาราวกับวีรบุรุษ

พวกเขาจำเป็นต้องทำแบบนั้น

เพราะการกบฏจะมีความชอบธรรมก็ต่อเมื่อพวกเขามี 'ความยุติธรรม' อยู่ข้างกาย

การไม่เชิดชูนีโอเป็นวีรบุรุษจะส่งผลเสียต่อฝ่ายกบฏเอง

ดังนั้น...

นี่คือการรุกฆาตราชินีทรราช

"เจ้าเตรียมตัวมาดีนี่" ราชินีทรราชรินชาเติมให้เขา "ข้ายอมรับข้อเสนอของเจ้า"

'ไอ้พวกบ้าเอ๊ย คุยเรื่องฆ่าแกงกับเรื่องทรมานไปจิบชาไปหน้าตาเฉย' คลาราคิดว่ามีแค่เธอคนเดียวในห้องที่มีสติดีอยู่

แม้แต่อะมีเลียก็ยังด้านชาต่อความตายไปแล้วหลังจากเห็นการกระทำของแม่มาตลอดหลายปี

ขณะที่อะมีเลียกัดริมฝีปาก ไม่สามารถคัดค้านหรือยอมรับข้อตกลงระหว่างแม่กับนีโอได้ ราชินีทรราชก็กล่าวเสริมขึ้นมา

"อย่างไรก็ตาม ข้าต้องการหลักฐานยืนยันความสามารถของเจ้า"

"ตามที่ท่านปรารถนา"

นีโอลุกขึ้นเดินไปที่กระถางต้นไม้ริมหน้าต่าง

ดอกไม้ในกระถางมีกลีบสีเหลืองรูปดาว

มันดูงดงามมาก

[สัมผัสมรณะ]

กลุ่มควันสีดำลอยออกมาจากปลายนิ้วของเขา

เขารู้สึกได้ว่าเลือดในเส้นเลือดดำและแดงกำลังเดือดพล่าน

มันกินแรงมหาศาล

การคงสภาพสกิลไว้เพียงวินาทีเดียว สูบพลังงานพอๆ กับการขี่หลังมังกรวารีครามมาทั้งวัน

แต่เขาไม่แสดงท่าทีรีบร้อน

เขายังคงสวมหน้ากากแห่งความเยือกเย็นและแตะลงไปที่กลีบดอกไม้

ดอกไม้เหี่ยวเฉาทันทีที่ควันสีดำซึมผ่านเข้าไป

สีสันของมันซีดจางลง

และในจังหวะที่มันกำลังจะตาย นีโอก็เรียกควันสีดำกลับคืนมา

ดอกไม้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

นีโอหันกลับมา

เขายิ้ม

ราชินีทรราชมีสีหน้าตกตะลึง

แม้แต่พระนางก็ยังเก็บอาการไม่อยู่หลังจากเห็นสิ่งที่เขาทำ

"เมื่อกี้มันดูเหมือนคำสาป เจ้าสามารถยกเลิกคำสาปที่ร่ายออกไปแล้วได้งั้นรึ" พระนางเอ่ยถาม

มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

คำสาป เมื่อถูกใช้งานไปแล้ว ทำได้เพียงแค่ย้ายเป้าหมายจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่งเท่านั้น ไม่สามารถยกเลิกได้

นีโอไม่คิดจะแก้ไขความเข้าใจผิดของเธอ

เวทมนตร์ของเขาคือระดับสะเทือนฟ้า ทำให้เขาสามารถควบคุมผลลัพธ์ของมันได้อย่างละเอียดอ่อนเหนือกว่าปกติ

เช่นเดียวกับข้อตกลงที่มีกับราชินีทรราช เขาไม่มีเจตนาจะบอกความจริงกับเธอ

เขาโกหก

มีเพียงผู้ร่ายคำสาปเท่านั้นที่สามารถช่วยราชินีได้

นีโอทำไม่ได้

และ...

ตัวตนของผู้ร่ายคำสาปไม่เคยถูกเปิดเผย เพราะในนิยาย อาณาจักรเงือกได้ล่มสลายไปก่อนที่ปมนี้จะถูกเฉลย

อย่างไรก็ตาม

นีโอมีแผน

และเขาได้เริ่มดำเนินการตามแผนไปเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เหลือแค่รอผลลัพธ์เท่านั้น